จังหวะที่หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

กล่องลังกระดาษบรรจุอุปกรณ์เครื่องเสียงน้ำหนักร่วมสิปกิโลกรัมถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้ตัวยาว เสียงทุบปึงดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องชมรมดนตรีสากลที่ตอนนี้คลาคล่ำไปด้วยเอกสารและอุปกรณ์จัดงานคอนเสิร์ตเฟรชชี่ "ถ้าคุณยังยืนกอดอกทำหน้าเป็นยักษ์วัดแจ้งอยู่แบบนั้น งานนี้คงได้ล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่มเปิดขายบัตรหรอกนะครับ ประธานคีย์" เสียงใสแต่ติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้น พร้อมกับร่างบางของรินรดาที่เดินเลี่ยงกองสายไมโครโฟนเข้ามาประชิด เธอใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมาที่เขาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดของประธานชมรมจอมเนียบแม้แต่น้อย คีย์ถอนหายใจยาวพรืด เขาละสายตาจากกระดาษแปลนเวทีในมือ เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่ขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้เขาได้ทุกวี่ทุกวัน "ผมไม่ได้ยืนเฉยๆ รินรดา ผมกำลังตรวจทานความเรียบร้อยรอบสุดท้าย... ซึ่งมันจะเสร็จเร็วกว่านี้มาก ถ้าคุณไม่สั่งของเกินโควต้ามาอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์" "อ้าว! ก็พี่ภัทรบอกว่า..." "หยุดชื่อนั้นไว้ตรงนั้นเลยนะครับ" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดโดยไม่รู้ตัวว่าความหึงหวงไร้เหตุผลของตัวเองกำลังพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อได้ยินชื่อของรุ่นพี่ต่างคณะ "นี่ชมรมผม หรือชมรมการกุศลของพี่ภัทรเขาครับ ถึงต้องคอยทำตามใจเขาทุกอย่าง" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางคล้ายจะยิ้มแต่ก็กลั้นไว้ เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกนิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือแค่ช่องว่างของโต๊ะไม้ตัวคั่นกลาง "หึงเหรอครับ?" น้ำเสียงใสเอ่ยแซو พร้อมกับดวงตาที่พราวระยับด้วยความสนุกสนาน "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ" คีย์รีบเบือนหน้าหนีไปมองหน้าต่าง ปลายหูของเขาขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด แม้จะพยายามรักษาฟอร์มขรึมไว้แค่ไหน แต่จังหวะการเต้นของหัวใจใต้ร่มผ้ากลับรัวเร็วจนน่ารำคาญ "เปล่าสักหน่อย แค่ถามดูเฉยๆ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางยี่ยวนแบบนั้นทำให้คีย์อยากจะหยิกแก้มเนียนๆ นั่นสักทีให้หายหมั่นไส้ แต่เขาก็ทำได้แค่สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา บรรยากาศในห้องชมรมที่ควรจะวุ่นวายกลับเงียบลงอย่างประหลาด เสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าส่งเสียงหึ่งเบาๆ คลอไปกับเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ คีย์หันกลับมามองสบตากับหญิงสาวอีกครั้ง และวินาทีนั้นเองที่โลกทั้งใบราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วขณะ รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตากลมโตคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าคมคายของเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่คุ้นเคยกำลังก่อตัวขึ้นในอก หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะจนเธอต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทำไม... เวลาที่อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ทีไร เธอถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุมทิศทางทุกที "มองอะไรครับ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือไง" คีย์เอ่ยถามเสียงเบาลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวในน้ำเสียงเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มานิ่ง "เปล่าค่ะ..." รินรดาเผลอหลุดคำเรียกติดปากออกไป ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายตาไหววับของคนตรงหน้า "เอ๊ย... ไม่ใช่ ผมหมายถึง... เปล่าครับ" เธอรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน คีย์มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มของคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบในเกมความรู้สึกนี้ "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ... หื้ม?" เขาจงใจลากเสียงยาวพลأنก้าวเท้าอ้อมโต๊ะทำงานออกไปประชิดตัวเธอทีละก้าว รินรดาถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังปึก ทางหนีถูกปิดตายโดยสมบูรณ์เมื่อมือหนาของคีย์ยกขึ้นมาวางทาบบนชั้นหนังสือข้างศีรษะเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของหญิงสาวลอยเข้าจมูกปะปนกับกลิ่นกระดาษและเหงื่อจางๆ คีย์ก้มหน้าลงมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นอย่างคนจนมุม แต่แววตาดื้อรั้นคู่นั้นยังคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ "ไหนบอกผมซิ รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณต้นคอจนคนฟังขนลุกซู่ "ตกลงว่าใครกันแน่ที่กำลังทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ... คุณ หรือผมกันแน่ครับ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง รินรดารู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะของตัวเองกำลังจะหลุดลอย เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ ปากเก่งๆ ที่เคยต่อกรกับเขามาตลอดตอนนี้กลับหนักอึ้งจนพูดไม่ออก ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นรำไปในท่วงทำนองเดียวกันอย่างไร้ทางเลี่ยงนั้นเอง... ปัง! เสียงเปิดประตูห้องชมรมถูกผลักเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงของพี่ภัทรที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "รินรดา! แย่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่ที่หอประชุม..." คีย์ชะงักค้าง เขายืดตัวตรงขึ้นช้าๆ แววตาที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยความหวานล้ำกลับแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดฉุนเฉียวขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที รินรดาลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก (ปนเสียดายเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ) เธอดันอกเสื้อของคีย์เบาๆ ให้ถอยห่างออกไปก่อนจะรีบหันไปมองรุ่นพี่ที่ยืนทำหน้าเลิกลั่กอยู่ตรงประตู และนั่นคือวินาทีที่เส้นด้ายแห่งความอดทนของประธานชมรมดนตรีสากลขาดผึ่งลงอย่างสมบูรณ์แบบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบยบินไปกับจังหวะหัวใจดวงนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!