คำเตือนจากรุ่นพี่

กลิ่นอายความเย็นชื้นของผนังปูนด้านหลัง กับไอร้อนจากร่างสูงที่ทาบทับอยู่เบื้องหน้า สร้างแรงกดดันมหาศาลจนรินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปหมดสิ้น นัยน์ตาดุคมของคีย์ที่จ้องมองลงมาไม่ได้ซ่อนความรู้สึกใดไว้อีกต่อไป มันชัดเจนเสียจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ถอยไปนะรุ่นพี่... เอ้ย นาย!" รินรดาเสมองทางอื่น พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงด้วยการเชิดคางขึ้นตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด "มากักตัวฉันไว้แบบนี้ มันเข้าข่ายคุกคามนะ" "คุกคาม?" คีย์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ นัยน์ตาคู่คมกวาดมองใบหน้าที่พยายามแข็งกร้าวแต่ใบหูแดงแจ๋ของคนตัวเล็ก "ถ้าฉันจะคุกคามเธอจริงๆ มันมากกว่าแค่ยืนบังผนังหรอก รินรดา" ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกันทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดและอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาด นิ้วเรียวยาวของประธานชมรมดนตรีสากลที่วางค้ำยันผนังไว้ข้างหนึ่งขยับเข้าใกล้ตัวเธออีกนิด จนรินรดากลั้นใจหลับตาปี๋ เตรียมรับมือกับคำพูดกวนประสาทที่มักจะตามมา "รินครับ!" เสียงทุ้มทรงเสน่ห์ที่ดังแทรกขึ้นมาจากสุดทางเดิน ทำให้โลกทั้งใบชะงักงัน คีย์ชะงัก กรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างรวดเร็ว ส่วนรินรดาลืมตาขึ้นทันที ความรู้สึกโล่งอกฉายชัดเจนบนใบหน้า ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจเมื่อเห็นร่างสูงโปรดของ 'พี่ภัทร' ประธานชมรมถ่ายภาพและหนุ่มฮอตประจำคณะศิลปกรรมศาสตร์กำลังก้าวเข้ามาใกล้ด้วยรอยอบอุ่นเป็นมิตร "อ้าว พี่ภัทร..." รินรดาอุทานเบาๆ พร้อมกับขยับตัวถอยหลังออกมาจากรัศมีกดดันของคีย์ได้อย่างเฉียดฉิว คีย์ผละตัวออกช้าๆ ยืนเต็มความสูงด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและดุดันดังเดิม สายตาคมกวาดมองรุ่นพี่ต่างคณะหัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับว่ามันคือ 'ความหงุดหงิด' "บังเอิญจัง พี่เดินมาหาของแถวนี้พอดี เห็นเธอยืนอยู่กับ... คีย์ ใช่ไหมครับ?" ภัทรส่งยิ้มสุภาพเป็นมิตรให้รุ่นน้องปีหนึ่ง ก่อนจะปรายตามองประธานชมรมดนตรีด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ดูเหมือนพวกเราจะมีเรื่องคุยกันค้างไว้นะครับ รินสนใจไปหาอะไรดื่มข้างนอกกับพี่หน่อยไหม?" บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบ คีย์ยืนกอดอก ใบหน้าเรียบตึงจนแทบจะเป็นน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมจ้องมองภัทรราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ โดยเฉพาะสรรพนามและรอยยิ้มที่อีกฝ่ายส่งให้รินรดา มันทำให้เขารู้สึกขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก "เอ่อ..." รินรดาชะงัก เหลเหลือบมองหน้าคีย์ที่ตอนนี้บึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม สลับกับพี่ภัทรที่ยืนรอคำตอบด้วยท่าทีสุภาพ "คือรินกำลังจะ..." "เขาไม่ว่าง" คีย์แทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดจนคนฟังต้องหันขวับมามอง "ชมรมดนตรีสากลของเรากำลังจะจัดงานใหญ่ งานเอกสารและตารางซ้อมของยัยนี่กองอยู่บนโต๊ะผมเป็นตั้ง ถ้าไม่อยากให้งานคณะล่มเพราะคนขาดความรับผิดชอบ รุ่นพี่ก็ควรหาคนอื่นไปเดินเล่นแทนนะครับ" รินรดาอ้าปากค้าง หันขวับไปมองหน้าคนพูดด้วยความฉุนเฉียว "นี่! ฉันไปตกลงเรื่องงานตอนไหนไม่ทราบพะ..." "เงียบไปเลยรินรดา หน้าที่เธอยังไม่จบ" คีย์หันไปตวัดสายตาดุใส่คนปากเก่งทันที ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับภัทรด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ขอตัวก่อนนะครับรุ่นพี่ พอดีผมมีเรื่อง 'ส่วนตัว' ที่ต้องเคลียร์กับเลขาฯ จำเป็นคนนี้ต่อ" ภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้จางหายไป แต่แววตากลับไหววับด้วยความท้าทาย "เข้าใจครับ งั้นพี่ไม่กวนดีกว่า ไว้โอกาสหน้านะครับริน" พูดจบ ภัทรก็ส่งยิ้มอ่อนโยนให้รินรดาก่อนจะเดินผละจากไปอย่างใจเย็น ทิ้งให้บรรยากาศบริเวณนั้นคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ทันทีที่แผ่นหลังของรุ่นพี่ภัทรลับตาไป คีย์ก็หันกลับมาประชิดตัวรินรดาอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่อันตรายกว่าเดิม "สนิทกันเร็วนี่" คีย์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงประชดประชันชัดเจน "เพิ่งเข้าปีหนึ่งไม่ทันไร ก็มีหนุ่มคอยตามขายขนมจีบถึงตึกดนตรีแล้วเหรอ" "แล้วมันธุระอะไรของนายล่ะ!" รินรดาหมดความอดทน เธอเงยหน้าขึ้นสู้สายตาดุๆ นั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว "ฉันจะคุยกับใคร จะไปไหน มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับประธานชมรมจอมเผด็จการอย่างนายเลยสักนิด!" "เกี่ยวสิ" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังอีกก้าว "ในเมื่อเธออยู่ในอาณาเขตของฉัน และกำลังปั่นป่วนสมาธิในการทำงานของฉันอยู่..." เขาหยุดพูดไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีนิลคู่คมก้มลงมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับเธอตรงๆ ประโยคต่อมาถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาลง แต่น้ำหนักของมันกลับทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ "...เธอก็ต้องรับผิดชอบ" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคีย์เอื้อมมาแตะเบาๆ ที่เส้นผมซึ่งหลุดลุ่ยลงมาปรกแก้มของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นขัดกับบุคลิกปากจัดและท่าทีดุดันของเขาโดยสิ้นเชิง แต่มันกลับทรงพลังจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหนี "นาย... พูดบ้าอะไรเนี่ย" เสียงของเธอแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ความเก่งกาจเมื่อครู่หายวับไปกับตา คีย์ชะักมือกลับทันทีราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็ว แต่เจ้าตัวยังคงทำเป็นตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความประหม่า "ฉันไม่ได้บ้า แค่เตือนสติเธอไว้... ว่าอย่าไปยุ่งกับคนอย่างภัทรให้มากนัก" คีย์น้ำเสียงเข้มขึ้น กลบเกลื่อนความวุ่นวายใจในอก "เพราะหมอนั่นไม่ได้ใสซื่ออย่างที่เธอคิด... และที่สำคัญที่สุด" เขาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของเธอ จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้น颈 "อย่าไปยิ้มแบบนั้นให้ใครเห็นอีก นอกจากฉัน" รินรดาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดเผด็จการแต่เจือความคลั่งรักแบบไม่เนียนนั้น เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบ แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคีย์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ คีย์ขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนที่นัยน์ตาดุจะเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขากดรับสายด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น "ว่าไง... อะไรนะ? เครื่องเสียงห้องใหญ่พังเหรอ!" รินรดายืนนิ่ง มองปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของคนตรงหน้า ขณะที่คีย์หันหลังให้เธอเพื่อคุยโทรศัพท์ด้วยความรีบร้อน ปัญหาใหญ่ที่ชมรมกำลังเผชิญดูเหมือนจะดึงความสนใจของประธานจอมเนี๊ยบไปในพริบตา แต่ก่อนที่คีย์จะเดินจากไปเพื่อจัดการปัญหา เขาหันกลับมามองรินรดาที่ยังยืนอึ้งอยู่กับที่ แววตาคมก్రిบฉายแววบางอย่างที่ทำให้เธอต้องใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง "ยืนรอตรงนี้ ห้ามไปไหนเด็ดขาด..." คีย์สั่งเสียงเข้มแกมบังคับ ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกมัดมือชก "เคลียร์เรื่องของฉันกับเธอยังไม่จบ... รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจดวงนี้ด้วยกันนะครับ