ดีเบตแรกที่ไม่มีใครยอมใคร

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักตัวยาวดังสนั่น ท่าالإثارةความตึงเครียดที่ลอยตัวคุกรุ่นอยู่ในห้องประชุมชมรมดนตรีสากลราวกับก๊าซไร้สีที่พร้อมจะติดไฟได้ทุกเมื่อ หากประกายไฟเพียงหยดเดียวตกลงมา "ใครบอกว่าผมจะไม่รับฟัง... อยู่เคลียร์ให้จบ เดี๋ยวนี้!" ประโยคคำสั่งที่เจือด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากของ คีย์ ประธานชมรมหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเกลียดความผิดพลาดเป็นที่สุด ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างบางที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องด้วยท่าทีไม่สะท้านสะเทือน รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย เธอไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เธอกลับส่งยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันส่งกลับไปให้ "รับฟังเหรอครับ ประธานคีย์? หึ... เท่าที่ฉันนั่งฟังคุณอธิบายแผนงานงบประมาณสามสิบนาทีเต็ม มีแต่คำว่า 'ต้องสมบูรณ์แบบ' กับ 'ห้ามมีข้อผิดพลาด' แต่ไม่มีคำว่า 'ความเป็นจริง' อยู่ในนั้นเลยสักคำ" รินรดาตอกกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอขยับตัวยืนตรง เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกสองก้าวโดยไม่หลบสายตา "คุณคิดว่าชมรมเราเป็นวงดนตรีออร์เคสตราในวังหรือไง ถึงได้กะเกณฑ์ทุกอย่างให้เป๊ะตามโน้ตสากลไปหมด งบจัดซื้ออุปกรณ์ตั้งหกหมื่นบาท แต่เอาไปลงกับสายแจקกีตาร์นำเข้าเกรดพรีเมียมเนี่ยนะ? ถามจริงเถอะค่ะ... เอ้ย... ถามจริงเถอะครับ รุ่นพี่ใช้สมองส่วนไหนคิด?" คำสรรพนามที่เกือบจะหลุดปากผิดเพี้ยนทำเอาคีย์ขมวดคิ้วหนักขึ้นไปอีก เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนน่าอึดอัด ความสูงที่ต่างกันทำให้เขาสามารถมองลงมาสบตาเธอในระยะประชิดได้อย่างชัดเจน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษและกลิ่นอายความเครียดลอยอบอวลอยู่ระหว่างคนทั้งสอง "เธอไม่เข้าใจรินรดา!" คีย์กัดฟันกรอด สันกรามคมขึ้นรูปชัดเจนด้วยความโมโห "ดนตรีมันคือศิลปะที่ต้องอาศัยความประณีต ถ้าอุปกรณ์เริ่มต้นมันห่วย ซาวด์ที่ออกมามันก็ขยะดีๆ นี่เอง ผมในฐานะประธาน... ผมยอมให้ชื่อเสียงของชมรมดนตรีสากลเราต้องด่างพร้อยเพราะความมักง่ายของเด็กปีหนึ่งไม่ได้!" "ใครมักง่ายไม่ทราบ!" รินรดาเถียงกลับเสียงดังขึ้น ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความถือดี เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาโดยไม่เกรงกลัวความต่างของส่วนสูง "ความมักง่ายของคุณคือกอดความเพ้อฝันแล้วตัดงบส่วนสวัสดิการของน้องๆ ปีหนึ่งที่จะต้องใช้ซ้อมคอนเสิร์ตเปิดเทอม! ถ้าไม่มีข้าวกิน ไม่มีแรงซ้อม แล้วเอาเอาท์พุทเพอร์เฟกต์อะไรของคุณไปโชว์บนเวทีฮะ? หรือจะให้พวกเรากินโน้ตเพลงแทนข้าว?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามในอกของคนทั้งคู่ คีย์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อนด้วยความรู้สึกหลากหลาย อารมณ์โกรธเมื่อครู่เริ่มถูกเบียดบังด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาอธิบายไม่ถูก ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงมาต่อปากต่อคำกับเขาฉอดๆ แบบนี้ แถมเธอยัง... เถียงมีเหตุผลเสียจนเขาหาข้ออ้างมาหักล้างไม่ได้ในทันที ดวงตาของคีย์เลื่อนต่ำลงโดยไม่ตั้งใจ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความดื้อรั้นที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเธอ รินรดาไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมก้มหัวให้ใครตามน้ำ เธอมีคำตอบของตัวเองในทุกเรื่อง และที่สำคัญ... เธอมักจะทำให้เขาเสียอาการได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้เกินระยะปลอดภัย "เธอ... เธอนี่มันดื้อด้านเป็นบ้าเลยรินรดา" คีย์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด พยายามกดเสียงต่ำลงเพื่อข่มอารมณ์ที่เริ่มปั่นป่วนในอก "ผมกำลังพูดถึงภาพรวมของงาน เธอกำลังเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องงาน" "เรื่องส่วนตัวตรงไหนคะ... เอ้ย... ตรงไหนครับ?" รินรดาหรี่ตามองอย่างจับผิด เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ระยะห่างที่ลดลงทำให้คีย์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "หรือว่าจริงๆ แล้ว... ประธานคีย์กลัวว่าถ้างานนี้ออกมาแล้วไม่สมบูรณ์แบบตามที่ตัวเองคาดหวัง คนที่จะหน้าแตกไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นตัวคุณเองต่างหากล่ะ" จี้ใจดำ! คำพูดของรินรดาพุ่งตรงเข้าเป้ากลางใจจนคีย์สะอึก ร่างสูงชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกลึกๆ ที่ถูกอีกฝ่ายอ่านทะลุปรุโปร่ง "อย่ามาพูดจาไร้สาระนะรินรดา" คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน เขาเอื้อมมือไปคว้าขอบโต๊ะแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น สิ่งที่ผมทำ... ผมทำเพื่อชมรม" "ถ้าทำเพื่อชมรมจริง งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะครับ?" รินรดายิ้มกริ่ม รอยยิ้มที่ทำให้คีย์รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่เธอขุดดักรอไว้ "ถ้าแผนงานคอนเซปต์แบบผสมผสานของฉันทำยอดผู้เข้าร่วมงานและเสียงตอบรับดีกว่าที่คุณคิด... คุณต้องยอมรับข้อเสนองบประมาณของฉันทั้งหมดแบบไม่มีข้อแม้" "แล้วถ้าเธอแพ้ล่ะ?" คีย์สวนกลับทันทีอย่างไม่ยอมเสียเปรียบ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์ "ถ้าแผนของเธอพังไม่เป็นท่า เธอจะต้องเป็นคนรับผิดชอบล้างอุปกรณ์เครื่องดนตรีทั้งหมดในชมรมด้วยตัวเองคนเดียว... ตลอดทั้งเทอม!" รินรดาชะงักไปนิดเมื่อได้ยินเงื่อนไข แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่เคยกลัวความท้าทาย เธอจึงเชิดหน้าขึ้นแล้วยื่นมือเรียวบางออกไปตรงหน้าเขา "ดีล! ห้ามคืนคำนะคะ... เอ้ย... ห้ามคืนคำนะครับ ประธานสุดเนี๊ยบ" คีย์มองมือเล็กที่ยื่นมาตรงหน้า แววตาของเขาทอประกายซับซ้อนบางอย่าง แม้ปากจะบอกว่ารำคาญและอยากจะเอาชนะยัยเด็กปากเก่งคนนี้ให้เข็ดหลาบ แต่ลึก ภายในอกข้างซ้าย จังหวะหัวใจของเขากลับเต้นผิดระเบียบไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงตัดสินใจยื่นมือหนาออกไปจับมือเธอกลับ สัมผัสอุ่นร้อนจากมือเรียวส่งผ่านความรู้สึกประหลาดเข้ามาในฝ่ามือของเขา ทำให้คีย์ต้องรีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก ทั้งคู่ยืนจ้องหน้ากันนิ่ง ท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนจากความเดือดดาลเป็นความตึงเครียดแบบใหม่... ความตึงเครียดที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเคมีที่รุนแรงเกินกว่าจะควบคุม ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ต่างคณะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์บนใบหน้า "อ้าว... ประชุมเครียดกันอยู่เหรอครับเนี่ย พอดีพี่เอาเอกสารประสานงานโรงยิมมาส่ง... เอ๊ะ หรือว่าพี่เข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่า?" คำพูดของ พี่ภัทร ทำให้คีย์หันขวับไปมองด้วยสายตาคมกริบดั่งใบมีด ขณะที่รินรดาหันไปส่งยิ้มหวานให้ผู้มาใหม่ทันทีโดยไม่รู้ตัวเลยว่า... บรรยากาศรอบตัวคีย์ในตอนนี้ กำลังเดือดพล่านยิ่งกว่าตอนที่กำลังเถียงกันเรื่องงบประมาณเสียอีก! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบยบินไปกับจังหวะหัวใจดวงนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ