เมื่อไฟแห่งกิจกรรมเริ่มปะทะ

กระดาษโปรชัวร์โครงการแผ่นหนาถูกวางลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงาในห้องชมรมดนตรีสากลด้วยแรงที่มากพอจะทำให้สายกีตาร์โปร่งที่พาดอยู่บนขาตั้งสั่นสะเทือนเบา ๆ เป็นเสียงฮัมต่ำในลำคอ คีย์เงยหน้าขึ้นจากสมุดโน้ตเพลงในมือ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดุจดั่งผู้พิพากษาในสนามสอบข้อเขียน ไล่สายตาตั้งแต่ปลายรองเท้าผ้าใบสีขาวมอมฝุ่นขึ้นมาจนถึงใบหน้าเรียวเชิดรั้นของเจ้าของผลงาน "นี่มันอะไรครับ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้นทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตามองตัวอักษรหัวข้อโครงการที่พิมพ์ด้วยฟอนต์ตัวหนาหลากสีสันบนกระดาษแผ่นนั้น "เรียกว่า 'โปรเจกต์มิวสิกแฟร์ซาวด์เด็กรุ่นใหม่' ค่ะ... อ้อ ขอโทษที พอดีฉันติดพูดคำว่า 'ค่ะ' ตามความคุ้นเคย แต่ถ้าประธานชมรมผู้เคร่งขรึมจะกรุณาเปิดอ่านดูสักนิด คุณก็จะเห็นว่ามันคือทางรอดของกิจกรรมคณะเราในปีนี้" รินรดาตอบกลับทันควัน รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา คางเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีตำแหน่งประธานชมรมดนตรีที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและดุเป็นอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยค้ำคออยู่ก็ตาม คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบต่ำและเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะสามช่าช้า ๆ คล้ายกำลังอดกลั้นความหงุดหงิด "ทางรอด? รินรดาครับ คุณกำลังเอาขยะทางเสียงมาแปะป้ายว่าเป็นศิลปะร่วมสมัย ดนตรีสากลในชมรมนี้เราเล่นแจ๊ส คลาสสิก หรือร็อกที่มีโครงสร้างทางดนตรีชัดเจน ไม่ใช่เวทีให้เด็กปีหนึ่งเอาเครื่องดนตรีพื้นบ้านมาผสมกับEDMเปิดแผ่นเสียงสังเคราะห์แบบมั่วซั่วแบบนี้ มันคือการทำลายมาตรฐานของชมรมชัด ๆ" "แล้วใครบอกว่าดนตรีมันต้องมีกรอบตายตัวล่ะคะ คีย์?" รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างทาบลงกับขอบโต๊ะ ดวงตากลมโตจ้องตรงไปยังนัยน์ตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง "คุณบอกว่าตัวเองรักเสียงดนตรี รักความสมบูรณ์แบบ แต่สิ่งที่คุณรักจริง ๆ มันคือเสียงเพลง หรือแค่ความเย่อหยิ่งที่ได้นั่งอยู่บนบัลลังก์ของคนเก่งกันแน่?" ห้องซ้อมดนตรีที่เคยมีเพียงเสียงแอร์ฮัมเบา ๆ กลับอวลไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดที่เฉียบคมจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อน คีย์นิ่งงัด เขาสูดหายใจเข้าลึกจนอกเสื้อเชิร์ตสีเข้มขยับไหว แววตาที่มองเธอมันไม่ใช่แค่ความรำคาญใจ แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม—ความรู้สึกที่ว่าผู้หญิงคนนี้ช่างกล้าหาญและกวนประสาทเขาได้ทุกวินาทีตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ "คุณไม่เข้าใจอะไรเลย..." คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอยืนอยู่จนรินรดาต้องเผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่ปากก็ยังไม่วายสวนกลับทันควัน "ใช่สิ ฉันมันพวกหัวขโมยโน้ตเพลงบ้านนอกนี่คะ ไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองและทฤษฎีบทดนตรีร้อยล้านแบบคุณนี่!" "รินรดา!" คีย์ขึ้นเสียงต่ำอย่างเหลืออด ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้ขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเพราะความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็น) ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือแค่คืบเดียว จนได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ แนว woody จากตัวเขาปะทะเข้ากับปลายจมูกของเธอ "หยุดพูดจาประชดประชันแล้วใช้สมองคิดดูบ้างว่า ถ้าโปรเจกต์นี้พัง ใครจะต้องเป็นคนรับหน้ากับทางอธิการบดี... หือ?" จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งก่อนจะถูกผลเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต "อ้าว คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ บรรยากาศดูร้อนแรงยิ่งกว่าตอนผมซ้อมกีตาร์โซโล่ซะอีกนะเนี่ย" เสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของพี่ภัทร ประธานชมรมถ่ายภาพหนุ่มหล่อรุ่นพี่ปีสาม ที่ส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ทั้งคู่ รินรดาหันไปมองพี่ภัทรด้วยแววตาโล่งอกราวกับเจอทางรอด ขณะที่กรามของคีย์ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมปลาบหันไปจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ระหว่างที่คีย์กำลังจะอ้าปากไล่รุ่นพี่ตัวดีออกไปจากห้อง รินรดาก็ฉวยโอกาสคว้ากระดาษโปรเจกต์ของตัวเองขึ้นมาแล้วก้าวถอยหลังไปยืนเคียงข้างพี่ภัทรทันที "ถ้าประธานคีย์ยังคิดไม่ได้ว่าจะปรับปรุงโปรเจกต์ของฉันยังไง งั้นฉันขอตัวไปปรึกษา 'คนที่พร้อมจะรับฟัง' ดีกว่าค่ะ!" รินรดาเชิดหน้าใส่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะแตะถึงลูกบิดประตู มือหนาของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเรียว รั้งตัวเธอให้หันกลับมาปะทะเข้ากับแผงอกอุ่นจัดอย่างแรง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างใบหู พร้อมกับเสียงกระซิบต่ำที่ลอดไรฟันของคีย์ชนิดที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "ใครบอกว่าผมจะไม่รับฟัง... อยู่เคลียร์ให้จบ เดี๋ยวนี้!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทแรกไปพร้อมกันนะครับ