นักบัญชีหนุ่มผู้เย็นชา

"ใครบอกว่าร้านค้าชั่วคราวตรงนี้ผิดกฎหมายคอมมูนคะ เจ้าหน้าที่รัฐท่านนี้โปรดใช้วิจารณญาณให้ถี่ถ้วนด้วย อย่าให้คำพูดของคนใจแคบมาบิดเบือนความจริงเลยค่ะ" น้ำเสียงของหลินฮวาไม่ได้สั่นเครือแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับราบเรียบ กังวาน และเจือไปด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่ทำเอาพี่สะใภ้ใหญ่—ผู้มีร่างอ้วนท้วนและกำลังยืนกอดอกรอจังหวะสะใจ—ถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของนางแข็งค้างในทันที สถานการณ์หน้าแผงขายของชั่วคราวในตลาดคอมมูนยามบ่ายแก่ๆ กำลังตึงเครียดได้ที่ กลิ่นหอมกรุ่นของพริกไทยเสฉวนและน้ำมันงาที่นางเพิ่งเคี่ยวเสร็จเพื่อทำ "น้ำมันพริกสูตรลับ" ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับใบหน้าบึ้งตึงของเจ้าหน้าที่ตรวจสอบตลาดในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวขี้ม้า ปลอกแขนสีแดงสดบนแขนซ้ายของเขาปักตัวหนังสือสีเหลืองเด่นชัดว่า *‘หน่วยตรวจตราความเป็นระเบียบ’* "หลินฮวา เจ้าอย่ามาปากแข็ง!" พี่สะใภ้ใหญ่แผดเสียงแหลมสูงขึ้นมาทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า นางชี้มือสั่นเทาไปยังตะกร้าไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยขวดแก้วบรรจุน้ำมันพริกและเต้าหู้หมักสมุนไพร "ข้าเห็นกับตาว่าเจ้าแอบเอาของเหล่านี้มาขายแลกเงินใต้โต๊ะ ไม่ได้ผ่านการอนุมัติจากคลังเสบียงของคอมมูน นี่มันพฤติกรรมพวกทุนนิยมจอมปลอม ชัดเจนว่าฝ่าฝืนนโยบายพรรค!" เจ้าหน้าที่ตรวจสอบวัยกลางคนขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัว เขาไม่ได้เอ่ยปากรับคำฟ้องร้องของพี่สะใภ้ใหญ่ทันที แต่สายตากลับหยุดนิ่งอยู่ที่ขวดแก้วสะอาดสะอ้านที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ป้ายกระดาษคราฟท์เขียนด้วยลายมือพู่กันที่บรรจงและงดงามราวกับผลงานศิลปะ ระบุสรรพคุณไว้อย่างชัดเจน—*น้ำมันพริกบำรุงธาตุ สูตรลับตระกูลหลิน*—สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สินค้าลักลอบขายตามมีตามเกิดที่ไร้มาตรฐาน ทว่ามันกลับดูประณีตเกินกว่าชาวบ้านทั่วไปจะทำได้ หลินฮวาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพต่อเจ้าหน้าที่รัฐอย่างนอบน้อมแต่มั่น ภายในใจของนางประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว มิติลับในห้วงสำนึกยังคงส่งไอความเย็นบริสุทธิ์ออกมาช่วยหล่อเลี้ยงสติให้ปลอดโปร่ง นางรู้ดีว่ายุค 70-80 เช่นนี้ เส้นแบ่งระหว่างการทำมาหากินเพื่อความอยู่รอดกับการเป็น "นายทุนน้อย" นั้นบางเบายิ่งนัก หากรับมือไม่ดี มีหวังได้เข้าไปนั่งปรับทัศนคติในคุกคอมมูนเป็นแน่ "เรียนท่านเจ้าหน้าที่ ฉันหลินฮวา เป็นภรรยาของทหารประจำการ และปัจจุบันเป็นสมาชิกคอมมูนหน่วยที่สาม สิ่งที่ท่านพี่สะใภ้ใหญ่กล่าวหาว่าเป็นการค้าขายผิดกฎหมายนั้น ไม่ตรงกับความเป็นจริงเลยค่ะ" หลินฮวาเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าหน้าที่โดยตรง แววตาสุกใสไร้ความหวาดกลัว "นี่คือสินค้าแปรรูปจากผลผลิตทางการเกษตรส่วนเกินหลังการจัดสรรโควตาของครอบครัว ซึ่งตามระเบียบข้อบังคับฉบับที่สิบสองของคอมมูนว่าด้วยการส่งเสริมเศรษฐกิจครัวเรือน... อนุญาตให้เกษตรกรสามารถนำผลผลิตส่วนเกินมาแลกเปลี่ยนเพื่อเพิ่มรายได้ในยามขัดสนได้ค่ะ" เจ้าหน้าที่ตรวจสอบชะงักไปเล็กน้อย เขาหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าภรรยาชาวนาที่ขึ้นชื่อเรื่องความอ่อนแอคนนี้ จะสามารถท่องจำระเบียบข้อบังคับของรัฐออกมาได้อย่างคล่องแคล่วและแม่นยำเช่นนี้ "ระ... ระเบียบอะไรกัน! นางโกหก ท่านเจ้าหน้าที่ อย่าไปหลงเชื่อมันนะ!" พี่สะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือด เริ่มลนลานเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ได้เป็นไปตามที่นางวางแผนไว้ นางก้าวเข้าไปใกล้เจ้าหน้าที่พร้อมกับทำท่าทางฟ้องร้องฟูมฟาย "นังนี่มันหัวแข็ง หัวรั้น ชอบทำตัวนอกลู่นอกทางมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ท่านต้องยึดของพวกนี้ให้หมด!" ทว่า ในจังหวะที่ความวุ่นวายกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังฝูงชน *ตึง... ตึง... ตึง...* ฝูงชนที่มุงดูเหตุการณ์อยู่โดยรอบต่างพากันแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ ราวกับมีแรงกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มผู้มาใหม่ หลินฮวาชะงักไปเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมอง และหัวใจดวงน้อยก็เต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง นั่นคือ *เฉินโม่* ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงสมชายชาตรี ใบหน้าคมสันเรียบเฉยจนเกือบจะเย็นชา คิ้วหนาเข้มรับกับดวงตาคู่นคมกริบที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง บนหน้าอกเสื้อของเขามีเข็มกลัดโลหะสัญลักษณ์ของกระทรวงการคลังและหน่วยบัญชาการติดอยู่ สะท้อนถึงสถานะ "นักบัญชีหนุ่มผู้เย็นชา" ประจำสำนักงานใหญ่ของคอมมูนที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัวและเกรงใจ เฉินโม่กวาดสายตาคมกริบมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงแวบเดียว สมองอันปราดเปรื่องของนักบัญชีผู้ตรวจบัญชีมานับไม่ถ้วนก็ประมวลผลตัวเลขและข้อเท็จจริงเสร็จสิ้นภายในเสี้ยววินาที เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างหลินฮวาอย่างเป็นธรรมชาติ ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่รัศมีการปกป้องออกมาอย่างเงียบเชียบแต่มั่นคง ทำให้หลินฮวารู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกคอยหนุนหลัง "ท่านเจ้าหน้าที่ตรวจการ" เฉินโม่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แต่กลับมีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้ทุกคนต้องเงียบเสียงลงโดยพลัน "ในฐานะนักบัญชีผู้ดูแลรับผิดชอบบัญชีรายรับรายจ่ายของคอมมูนแห่งนี้ ผมสามารถยืนยันได้ว่า บันทึกการผลิตและการจำหน่ายสินค้าเกษตรแปรรูปของสหายหลินฮวา ได้รับการตรวจสอบและลงบันทึกในสมุดบัญชีกลางอย่างถูกต้องตามโควตาที่กฎหมายกำหนดทุกประการ" เจ้าหน้าที่ตรวจสอบกะพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่รัฐและลายเซ็นรับรองในสมุดบัญชีที่เฉินโม่หยิบขึ้นมาแสดงอย่างรวดเร็ว ความสงสัยทั้งปวงมลายหายไปในพริบตา "อ๋อ... ถ้าเช่นนั้นก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดสินะครับ" เจ้าหน้าที่ตรวจสอบเปลี่ยนท่าทีทันที เขายิ้มแห้งๆ ให้เฉินโม่ ก่อนจะหันไปปรายตามองพี่สะใภ้ใหญ่ที่ยืนอ้าปากค้างหน้าซีดเป็นไก่ตาแตก "สหายท่านนี้... โปรดตรวจสอบข้อมูลให้รอบคอบเสียก่อนจะมาร้องเรียนเจ้าหน้าที่ มิฉะนั้นอาจเข้าข่ายแจ้งความเท็จสร้างความปั่นป่วนในที่สาธารณะได้นะครับ!" ว่าแล้ว เจ้าหน้าที่ตรวจสอบก็สะบัดหน้าเดินเลี่ยงหายไปกับฝูงชน ปล่อยให้พี่สะใภ้ใหญ่ยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้นและอับอายขายหน้า นางถลึงตาใส่หลินฮวาอย่างอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีหายลับไปอย่างรวดเร็ว ตลาดกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง หลินฮวาลอบถอนหายใจยาวเหยียด นางหันไปสบตากับชายหนุ่มข้างกายที่ยังคงตีสีหน้าเย็นชาดังเดิม ทว่าแววตาที่เขามองกลับมานั้น... กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "ขอบคุณค่ะสหายเฉินโม่" หลินฮวาเอ่ยเสียงนุ่ม พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่ทำให้น้ำแข็งบนใบหน้าของชายหนุ่มแทบจะละลาย เฉินโม่ไม่ตอบคำทันที เขาก้มลงมองตะกร้าสินค้าในมือของนาง สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นขวดน้ำมันพริกสูตรลับที่ส่งกลิ่นหอมหวลยวนใจ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ "ถ้าจะขอบคุณ... เย็นนี้ทำอาหารฝีมือคุณให้ผมสักมื้อสิครับ" เฉินโม่หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับพวงแก้มเนียนของหญิงสาว "โดยเฉพาะ... *เป็ดตุ๋นสมุนไพรในมิติลับ* ที่คุณแอบซ่อนกลิ่นหอมไว้ตั้งแต่เมื่อวาน... ผมชิมมาหลายวันแล้ว ยังไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองสักทีนะ" หลินฮวาเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ—*เขา... รู้เรื่องมิติลับของนางตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันหอมหวานและเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ