กลิ่นซุปสมุนไพรหอมกรุ่น

ควันสีขาวนวลที่พวยพุ่งขึ้นจากหม้อดินเผาใบเก่าเคล้ากลิ่นหอมล้ำลึกของโสมภูเขาและเก๋ากี้แดงฉาน ทำให้บรรยากาศยามสายในห้องครัวแคบๆ ของบ้านพักหลังน้อยดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา หลินฮวาใช้ทัพพีไม้คนซุปไก่ตุ๋นสมุนไพรในมิติลับที่ถูกแอบเปลี่ยนมาเคี่ยวบนเตาถ่านอย่างเบามือ ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดขณะเหลือบมองร่างสูงโปร่งของเฉินโม่ที่กำลังก무งก้มตาตรวจสอบสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายของกองผลิตด้วยความตั้งใจ เหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในความรู้สึก หลินฮวาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อสบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้ทันและความรักใคร่ของสามีหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนี้ เขารู้... เฉินโม่รู้ว่านางไม่ใช่ภรรยาคนเดิมที่อ่อนแอและยอมให้คนในตระกูลเฉินรังแก ทว่าเขากลับเลือกที่จะเก็บงำความสงสัยนั้นไว้ พร้อมทั้งยื่นมือเข้ามาปกป้องและสนับสนุนอย่างเงียบๆ ชายหนุ่มผู้นี้ไม่เคยเอ่ยคำหวานเลี่ยนหู ทว่าการกระทำของเขากลับมั่นคงดั่งขุนเขา "ซุปนี่... กลิ่นต่างจากที่เคยกินทั่วไปนะคะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เฉินโม่วางปากกาหมึกซึมในมือลง เงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ "เป็นสูตรลับของตระกูลข้าเองค่ะคุณชายเฉิน" หลินฮวาหันไปยิ้มพราย ดวงหน้าหวานละมุนระเรื่อขึ้นด้วยไอความร้อนจากเตาไฟ นางตักน้ำซุปสีอำพันใสใส่ชามกระเบื้องเคลือบเก่าๆ ยื่นส่งให้เขา "ลองชิมดูสิคะ บำรุงกำลัง เหมาะสำหรับคนที่ต้องใช้สมองคำนวณตัวเลขทั้งวันอย่างคุณนักบัญชี" เฉินโม่รับชามกระเบื้องมาถือไว้ ไออุ่นแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว เขาตักน้ำซุปเข้าปากช้าๆ รสชาติกลมกล่อม หวานล้ำจากเนื้อไก่ชั้นดีที่ผสานเข้ากับฤทธิ์อุ่นของสมุนไพรป่าอย่างลงตัว ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาหลายวันราวกับถูกปัดเป่าให้หายไปในพริบตา นัยน์ตาคมกริบฉายแววทึ่งระคนเอ็นดู "อร่อยมาก... ฝีมือเจ้าพัฒนาขึ้นจนน่าตกใจ" "ถ้าชอบ วันนี้เราจะเอาไปเปิดร้านขายกันที่ลานกลางหมู่บ้านดีไหมคะ?" หลินฮวาเอ่ยข้อเสนอที่คิดทบทวนมาตลอดคืน น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ยุคนี้ข้าจะมานั่งง้องอนขอเศษเงินจากบ้านใหญ่ไม่ได้แล้ว เราต้องสร้างฐานะด้วยมือของเราเอง" เฉินโม่ไม่ได้ขัดขวาง เขารู้ดีว่าภรรยาของเขามีความสามารถมากกว่าที่คนอื่นคิด ชายหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆ "ถ้าเจ้าต้องการ ข้าจะช่วยจัดการเรื่องพื้นที่และเก้าอี้ไม้เอง" ช่วงบ่ายแก่ๆ ลานดินกว้างหน้าสหกรณ์หมู่บ้านจึงกลายเป็นจุดสนใจของผู้คน เมื่อโต๊ะไม้ตัวสั้นถูกกางออก พร้อมกับป้ายผ้าดิบเก่าๆ ที่เขียนด้วยลายมือตวัดพู่กันอย่างงดงามว่า 'ซุปสมุนไพรบำรุงเลือดลมสูตรโบราณ' แม้ว่าหน้าตาของร้านจะดูเรียบง่ายจนเกือบจะซอมซ่อ แต่กลิ่นหอมเข้มข้นของซุปไก่ตุ๋นที่โชยมาตามลม กลับมีอานุภาพรุนแรงพอที่จะทำให้ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้า "กลิ่นอะไรน่ะ หอมชะมัด!" หญิงวัยกลางคนบ้านท้ายหมู่บ้านทำจมูกฟุดฟิด เดินเข้ามาใกล้ด้วยความสงสัย หลินฮวาแย้มยิ้มต้อนรับอย่างเป็นกันเอง ใบหน้าสะสวยเปล่งประกายความมั่นใจ "ซุปไก่ตุ๋นสมุนไพรบำรุงกำลังค่ะป้า ช่วยขับความหนาวเย็นในร่างกาย บำรุงเลือดลม เหมาะกับคนทำงานหนัก ชามละสองเหมาเท่านั้นค่ะ!" "สองเหมา? แพงไปหน่อยมั้งแม่สาวเฉิน ยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้..." ป้าข้างบ้านทำท่าจะอ้าปากต่อรอง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ชายชราจอมงกประจำหมู่บ้านผู้มีศักดิ์เป็นถึงลุงรองของตระกูลเฉิน ก็เดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยท่าทีหาเรื่อง ดวงตาหע리เล็กมองหม้อดินในร้านด้วยความโลภ "สะใภ้รอง! เจ้าเอาเงินที่ไหนมาซื้อไก่ทำซุปขายฮะ! เงินนี่มันควรจะส่งเข้ากองกลางของตระกูลไม่ใช่รึไง!" เสียงแหลมสูงของลุงรองดังขึ้นเรียกร้องความสนใจจากชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบๆ "นังเด็กนี่ กล้าซ่อนเงินลับหลังตระกูล ช่างอกตัญญูนัก!" บรรยากาศรอบลานกว้างพลันเงียบกริบลงทันที ชาวบ้านต่างกระซิบกระซาบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินฮวาหุบยิ้มลงเล็กน้อย แววตาคู่สวยฉายประกายเย็นเยียบ นางกำลังจะก้าวออกไปฟาดฟันญาติจอมสูบเลือดคนนี้ให้หน้าหงายด้วยหลักฐานทางกฎหมายที่นางเตรียมไว้ ทว่ามือหนาอบอุ่นข้างหนึ่งกลับแตะลงบนไหล่ของนางเสียก่อน เฉินโม่ก้าวขึ้นมาบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง สีหน้าของชายหนุ่มราบเรียบเย็นชาจนน่ากลัว ดวงตาสีเข้มจ้องมองลุงรองนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจนที่ทำให้ผู้เฒ่าถึงกับสะดุ้งสุดตัว "บ้านแยกครัวออกมาตามกฎหมายเรียบร้อยแล้วตั้งแต่วันที่สามีภรรยาเราแต่งงาน รายได้และหนี้สินของพวกเราไม่เกี่ยวกับตระกูลใหญ่ หากท่านลุงรองยังกล่าวหาลอยๆ ให้ร้ายภรรยาผมอีก ผมคงต้องใช้สิทธิ์ตามกฎหมายข้อหาหมิ่นประมาทและทำลายชื่อเสียงเจ้าหน้าที่รัฐ" คำพูดทรงพลังของนักบัญชีหนุ่มผู้เงียบขรึมทำให้ลุงรองหน้าซีดเผือดไปในทันที ชาวบ้านต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วยเพราะรู้ดีว่าเฉินโม่เป็นคนตรงไปตรงมาและมีตำแหน่งหน้าที่การงานในหน่วยงานรัฐ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงกำลังคลี่คลายลง และหลินฮวากำลังจะตักซุปชามแรกเสิร์ฟให้ลูกค้ารายแรกที่ตัดสินใจควักเงินจ่าย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางปากทางเข้าหมู่บ้าน "โอ๊ะโฮ... กลิ่นหอมฟุ้งเชียวนะ สะใภ้รองเฉิน เจ้าคงไม่ได้ใช้เงินที่แอบขโมยจากแม่สามีมาลงทุนทำมาหากินหรอกนะ?" ร่างอ้วนท้วนของสะใภ้ใหญ่—พี่สะใภ้จอมเจ้าเล่ห์ที่เกลียดชังหลินฮวาเข้าไส้—เดินนتالยยิ้มเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตรวจสอบตลาดประจำคอมมูนที่มีสีหน้าเคร่งขรึมและสวมปลอกแขนสีแดงเด่นชัด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้หลินฮวามาโดยตลอดนะคะ