ข้อตกลงแลกเปลี่ยนความลับ

"กระดาษแผ่นนี้... คุณได้มาจากซอกหินผาหลังหมู่บ้านเมื่อสามวันก่อน หรือว่าได้มาจากในกระเป๋าเสื้อผ้าที่ฉันเพิ่งซักเสร็จเมื่อคืนกันแน่คะ, คุณเฉินโม่?" หลินฮวาไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่นصفก้าว นางเพียงแต่เอียงคอมองแผ่นกระดาษไขราคาแพงที่บันทึกชื่อสมุนไพรหายากอย่าง *โสมหิมะร้อยปี* และ *หญ้าวิญญาณเก้ากลีบ* ในมือของสามี แววตาของนางนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ แต่สมองกลับหมุนวนอย่างรวดเร็วกว่าเครื่องจักรกลไอน้ำ สิ่งที่นางตกใจในตอนแรกไม่ใช่เพราะความลับถูกเปิดเผย แต่เป็นความสามารถในการสังเกตของชายหนุ่มผู้นี้ต่างหาก—เขาเป็นเพียงนักบัญชีสหกรณ์หมู่บ้าน เหตุใดจึงมีความละเอียดลออจนน่ากลัวเช่นนี้ เฉินโม่ชะงักไปเล็กน้อย ปลายกระดาษในมือสั่นไหวไปเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรงโบราณมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้ดีว่าภรรยาของตนในยามนี้ไม่ใช่หญิงสาวชาวบ้านผู้หวาดกลัวและอ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป นับตั้งแต่ฟื้นไข้มา นางมีความลับซ่อนอยู่มากมาย ทั้งเรี่ยวแรงที่แปลกประหลาด ฝีมือการทำอาหารที่อร่อยล้ำอย่างไร้ที่ติ และพืชผลแปลกตาที่มักจะงอกเงยขึ้นมาในห้องเก็บของอย่างไม่มีที่มาที่ไป "ผมไม่ได้ตั้งใจจะค้นข้าวของของคุณ... หลินฮวา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง เขาวางแผ่นกระดาษลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างเบามือ ราวกับกลัวว่ามันจะสลายหายไป "แต่บัญชีการเบิกจ่ายปุ๋ยของคอมมูนเดือนนี้มีตัวเลขที่ไม่ลงตัว ผมจึงต้องมาหาซื้อกระดาษคำนวณสำรองในห้องเก็บของ และบังเอิญ... เห็นมันร่วงออกมาจากตำราแพทย์แผนโบราณเล่มเก่าที่คุณซ่อนไว้ใต้กองฟาง" ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปชั่วครู่ แววตาที่มองนางเต็มไปด้วยความกังวลและความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "สมุนไพรพวกนี้... ไม่มีทางหาได้บนภูเขาแถบนี้หรอกนะ ต่อให้เดินเท้าขึ้นไปถึงยอดเขาเขียว ก็มีแต่สมุนไพรพื้นบ้านธรรมดา คุณไปเอาบันทึกนี้มาจากไหน? แล้วอาการบาดเจ็บลึกลับของคนแปลกหน้าที่คุณแอบรักษาเมื่อเดือนก่อน... เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยใช่ไหม?" บรรยากาศในห้องครัวเล็กๆ เงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิวผ่านรอยแตกของหน้าต่างกระดาษสา กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง แต่นางกลับไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย นางรู้ดีว่าในยุคสมัยที่การค้าขายเสรีถูกมองว่าเป็น 'ทุนนิยมอันชั่วร้าย' และการสะสมทรัพย์สินส่วนเกินอาจนำภัยมาสู่ตัว การมีความลับที่เหนือธรรมชาติเช่นมิติลับถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย หากเฉินโม่เลือกที่จะนำเรื่องนี้ไปรายงานต่อหัวหน้าคอมมูน ชีวิตที่กำลังจะสุขสบายของนางคงพังทลายในชั่วข้ามคืน ทว่า... หลินฮวากลับยกย่องความฉลาดของสามีผู้นี้ในใจ เขาไม่เคยเอะอะโวยวาย ไม่เคยใช้กำลัง และที่สำคัญที่สุด—เขายังคงเลือกที่จะถามนางตรงๆ ในพื้นที่ส่วนตัว แทนที่จะไปแจ้งทางการ นางถอนหายใจเบาๆ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มบางเบາ รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความท้าทายและความเอ็นดูระคนกัน "คุณเฉินโม่คะ... คุณนี่ช่างเป็นนักบัญชีที่น่ากลัวเสียจริง ช่างสังเกตแม้กระทั่งรอยพับของกระดาษเชียวหรือ?" นางเดินเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งสาลีและสมุนไพรลอยละลิ่วแตะจมูกของชายหนุ่ม "ถ้าฉันบอกว่า ฉันมีวิธีหาของพวกนี้โดยไม่ต้องพึ่งพาภูเขาแถบนี้ คุณจะเชื่อฉันไหมล่ะคะ?" เฉินโม่ขมวดคิ้วมุ่น เขากวาดสายตามองภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า "ผมเป็นคนมีเหตุผล หลินฮวา สิ่งที่ไม่มีอยู่จริง ย่อมไม่สามารถปรากฏขึ้นมาได้... เว้นเสียแต่ว่า คุณจะมี 'ช่องทาง' ที่คนอื่นไม่มี" *ฉลาดเป็นกรดจริงๆ ให้ตายเถอะ!* หลินฮวานึกในใจ นางรู้ดีว่าคนอย่างเฉินโม่ไม่สามารถหลอกได้ด้วยคำโกหกน้ำขุ่นๆ หากจะร่วมมือกันใช้ชีวิตในยุค 70 นี้ให้รุ่งเรืองถึงขีดสุด นางจำเป็นต้องมีพันธมิตรที่ไว้ใจได้ และสามีในนามคนนี้ก็คือตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว "ถ้าอย่างนั้น... เรามาทำข้อตกลงกันดีไหมคะ?" นางยื่นมือเรียวบางไปแตะที่มุมกระดาษแผ่นนั้นเบาๆ "คุณเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ไม่พูดไม่จา ไม่ถามซอกแซกเรื่องที่มาที่ไปของสมุนไพร... ส่วนฉัน จะทำให้คุณได้ลิ้มรสอาหารที่จะทำให้คุณลืมไม่ลงไปตลอดชีวิต... ดีไหมคะ?" เฉินโม่เลิกคิ้วขึ้นสูง "อาหาร? คุณคิดจะเอาของกินมาล่อลวงผม เพื่อแลกกับการปิดปากเรื่องผิดกฎหมายเนี่ยนะ หลินฮวา คุณคิดว่าสามีของคุณเป็นคนเห็นแก่กินขนาดนั้นเลยหรือ?" หลินฮวาหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะสดใสท่ามกลางความหนาวเหน็บทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ นางหมุนตัวเดินไปยังเตาไฟทันที เปิดฝาหม้อดินเผาใบใหญ่ที่ตุ๋นอะไรบางอย่างมาตั้งแต่ยามบ่ายออก ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อหมูสามชั้นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศ พริกไทยเสฉวน และน้ำตาลเคี่ยวจนเป็นคาราเมลสีอำพัน—เมนู *หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับฉบับเซียน* ที่นางแอบดัดแปลงวัตถุดิบชั้นยอดจากมิติลับ นางใช้ทัพพีไม้ตักชิ้นหมูสามชั้นที่ฉ่ำซอสสีแดงเข้มข้นขึ้นมาวางบนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวอย่างประณีต ชั้นไขมันใสราวน้ำแข็งละลายแทรกตัวด้วยเนื้อแดงนุ่มละมุน โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยและงาคั่วหอมกรุ่น วางเคียงด้วยผักกวางตุ้งลวกสีเขียวสดที่ซับน้ำซุปจนชุ่มฉ่ำ "ลองชิมดูก่อนสิคะ... แล้วค่อยตอบฉันว่ามันคุ้มค่ากับการรักษาความลับหรือเปล่า" นางดันจานกระเบื้องไปตรงหน้าเขา ตะเกียบไม้ไผ่สะอาดถูกวางพาดไว้ข้างๆ อย่างเรียบร้อย เฉินโม่มองจานอาหารตรงหน้า กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นรusuanความตั้งใจอันแน่วแน่ของเขาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ในฐานะนักบัญชีรัฐกิจ เขาต้องกินอาหารโรงอาหารที่จืดชืดและแข็งกระด้างมาตลอดหลายปี แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้... มันส่งกลิ่นหอมรากับอาหารจากภัตตาคารหลวงในเมืองหลวงเสียด้วยซ้ำ ชายหนุ่มหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทานิดๆ คีบชิ้นหมูสามชั้นที่เปื่อยนุ่มเข้าปากอย่างไม่เต็มใจนัก... แต่ทันทีที่ฟันกระทบลงบนเนื้อหมู ความนุ่มละมุนที่แทบจะละลายในปากก็ระเบิดรสชาติอันล้ำลึก หวาน เค็ม เผ็ดร้อนปลายลิ้น และกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่กลมกล่อมจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมา ดวงตาสงบนิ่งของเฉินโม่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ "อร่อย... ไหมคะ?" หลินฮวายืนกอดอก ยิ้มพรายอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เฉินโม่วางตะเกียบลงช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากอบกุมความรู้สึกประหลาดใจไว้ภายใน แววตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอ่ยคำตอบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่เฉิน—ป้าสะใภ้จอมสูบเลือดผู้เป็นเจ้าปัญหาประจำตระกูล ที่ตะโกนแหบแห้งเข้ามาในความมืด "หลินฮวา! นังสะใภ้รอง! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของดีไว้ข้างใน เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่เปิด ฉันจะเรียกชาวบ้านมาดูว่าพวกแกแอบซ่อนสินค้าเถื่อนหากำไรเข้าตัวในช่วงนโยบายเคร่งครัดนี้!" หลินฮวายังไม่ทันได้ขยับตัว เฉินโม่ก็ขมวดคิ้วแน่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากร่างของชายหนุ่มผู้เงียบขรึมทันที แต่ก่อนที่สามีจะได้ก้าวไปที่ประตู หลินฮวากลับเอื้อมมือไปคว้าแขนเขาไว้ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง "รอดูก่อนค่ะคุณ... ป้าสะใภ้คนนี้คงลืมไปแล้วว่า *ของอร่อย* มักจะมาพร้อมกับกับดักที่เจ็บแสบเสมอ" - - - - - - - - - - - *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ!*