ญาติฝ่ายสามีเริ่มร้อนรน

เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านพักตระกูลเฉินดังขึ้นติดต่อกันสามครั้งด้วยจังหวะที่ร้อนรนจนเกือบจะเรียกว่าทุบ มากกว่าการมาเยือนของแขกผู้มีมารยาท หลินฮวาที่กำลังงละมุนมืออยู่กับการเคี่ยว "น้ำเชื่อมโสมตังกุย" ในหม้อดินเผาใบเล็กในครัวหลังบ้าน ชะงักมือเล็กน้อย ใบหน้ารูปไข่ประดับรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา นางปรายตามองไปยังประตูหน้าบ้านผ่านม่านมุ้งโปร่ง ก่อนจะเอ่ยเบาๆ กับตัวเองด้วยน้ำเสียงเนิบนาบชวนฟัง "รอดูก่อนค่ะคุณ... ป้าสะใภ้คนนี้คงลืมไปแล้วว่า *ของอร่อย* มักจะมาพร้อมกับกับดักที่เจ็บแสบเสมอ" ประโยคนี้ลอยวนอยู่ในห้วงความคิด พร้อมๆ กับภาพความทรงจำจากตอนที่แล้วที่นางจงใจวาง "กล่องไม้บรรจุขนมเปี๊ยะไส้หมูหยองสมุนไพร" ไว้บนโต๊ะรับแขกอย่างจงใจ กล่องไม้ที่ถูกแกะสลักลวดลายงดงามชิ้นนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงเปลือกนอกที่ห่อหุ้ม "บททดสอบ" ราคาแพงสำหรับคนโลภ ที่หน้าบ้าน ป้าสะใภ้ใหญ่จางซื่อผลักประตูรั้วไม้ที่ไม่ได้ลงกลอนเข้ามาอย่างถือวิสาสะ นางกวาดสายตามองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง เมื่อเห็นว่าไม่มีเงาร่างของเฉินโม่ผู้เป็นสามีของหลินฮวาอยู่แถวนี้ รอยยิ้มละโมบก็ฉาบขึ้นบนใบหน้าอูมๆ ทันที นางรีบสาวเท้าก้าวเข้ามาในตัวบ้านราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง "หลินฮวา! นังเด็กสะใภ้ตัวดี หลบหัวไปอยู่ที่ไหนกันหมด ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงของจางซื่อแผดดังลั่นบ้านจนไก่ในเล้าข้างบ้านถึงกับกระพือปีกตื่นตระหนก หลินฮวาไม่ได้รีบร้อน นางค่อยๆ วางทัพพีไม้ลง เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลินินเนื้อหนาสะอาดสะอ้านอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากห้องครัวด้วยท่าทางสโลว์ไลฟ์ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนดอกไม้ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน "อุ๊ย... ลมอะไรหอบท่านป้าสะใภ้ใหญ่มาแต่เช้าตรู่เชียวคะเนี่ย? ลมหายใจยังหอบถี่ขนาดนี้ ระวังลมแดดจะกินเอานะคะ" หลินฮวากล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจคนฟัง จางซื่อหน้าตึงขึ้นมาทันที นางถลึงตาใส่หลินฮวาอย่างไม่คิดจะปิดบังความเกลียดชัง "ไม่ต้องมาทำปากดีนังเด็กบ้านนอก! ข้าไม่ได้มาเล่นขายของกับเจ้า วันนี้ข้ามีธุระสำคัญ... ว่าแต่กล่องไม้ลายดอกโบตั๋นที่วางอยู่บนโต๊ะเมื่อวานนี้ เจ้าเอาไปเก็บไว้ที่ไหน?" หลินฮวายกมือขึ้นทาบอก ทำทีเป็นตกอกตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างเสแสร้ง "ตายจริง! ท่านป้าสะใภ้หมายถึงกล่องไม้ใส่ 'ยาบำรุงไขกระดูกสูตรโบราณ' ของตระกูลเฉินที่สามีของฉันอุตส่าห์ไปหาซื้อมาจากตัวอำเภอหรอกหรือคะ? ของล้ำค่าขนาดนั้น ฉันย่อมต้องเก็บรักษาไว้อย่างดีในที่ที่ปลอดภัยสิคะ จะปล่อยให้วางเรี่ยราดได้อย่างไร" คำว่า "ของล้ำค่า" และ "ราคาแพง" ยิ่งกระตุ้นต่อมความโลภของจางซื่อให้พองโต นางก้าวเข้ามาประชิดตัวหลินฮวา มืออวบหนาเอื้อมออกหมายจะคว้าแขนเรียวของหลินฮวา แต่นางไวกว่า หลินฮวาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแนบเนียน ทำให้มือของจางซื่อคว้าได้เพียงอากาศ "เก็บไว้ที่ไหน! ส่งกุญแจมาเดี๋ยวนี้! ของพวกนั้นสมควรอยู่กับบ้านใหญ่ ไม่ใช่มานอนราชาญอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ที่ใกล้จะผุพังนี่หรอกนะ!" จางซื่อแผดเสียงกร้าว มือไม้สั่นเทาด้วยความอยากได้อยากมี นางหมายตาเครื่องประดับหยกและเงินสะสมที่สามีของหลินฮวาอาจจะแอบซ่อนไว้ในกล่องนั้นมาหลายวันแล้ว ในยุค 70-80 ที่ข้าวยากหมากแพง การมีของมีค่าซุกซ่อนอยู่คือความฝันสูงสุดของคนตระกูลใหญ่ที่ชอบเอาเปรียบผู้อื่น และจางซื่อก็คือตัวแทนของความเน่าเฟะเหล่านั้นอย่างสมบูรณ์แบบ หลินฮวายังคงรักษาท่าทีสง่างาม รอยยิ้มบนมุมปากไม่ได้จางหายไปแม้แต่น้อย นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทอดสายตามองป้าสะใภ้ผู้หน้ามืดตามัวด้วยความสมเพชเวทนา "ท่านป้าสะใภ้แน่ใจแล้วหรือคะว่าอยากได้มันจริงๆ?" หลินฮวาเอ่ยถามเสียงเบา แต่กังวานชัดในความเงียบของห้องโถง "พูดมากน่ารำคาญ! เอามานี่!" จางซื่อพุ่งตัวเข้าไปค้นตามลิ้นชักและชั้นวางของด้วยความบ้าคลั่ง นางไม่สนใจเสียงเตือนใดๆ ทั้งสิ้น ในหัวมีแต่ภาพของมีค่าที่จะนำไปขายเพื่อเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับกล่องไม้ใบเล็กที่วางอยู่บนตู้เก็บของข้างห้องนอน "ฮ่า! เจอจนได้!" จางซื่อส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ นางพุ่งเข้าไปคว้ากล่องไม้นั้นขึ้นมาทันทีโดยไม่รอช้า รีบเปิดฝากล่องออกอย่างไร้ความระมัดระวัง *แกร๊ก...* เสียงกลไกภายในกล่องไม้ดีดตัวเบาๆ พร้อมกับผงสีขาวละเอียดลออที่ฟุ้งกระจายออกมาจากซอกกล่องเข้าสู่ใบหน้าของจางซื่อเต็มๆ จางซื่อสะดุ้งโหยง ถอยหลังกูดด้วยความตกใจ นางยกมือขึ้นขยี้ตาและจมูก "แคกๆๆ! อะไรเนี่ย! นี่มันอะไรกัน!" หลินฮวายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น นางค่อยๆ ขยับตัวถอยห่างออกมาเล็กน้อยเพื่อไม่ให้โดนละอองยา "ก็บอกแล้วไงคะว่า 'ของอร่อย' มักจะมาพร้อมกับกับดักที่เจ็บแสบเสมอ... กล่องนั้นไม่ใช่กล่องใส่เครื่องประดับหรอกค่ะท่านป้า แต่เป็นกล่องเก็บ 'ผงสมุนไพรขับพิษคันคะเยอ' ที่ฉันเพิ่งปรุงขึ้นเพื่อใช้โรยไล่แมลงสาบต่างหากล่ะคะ" "แก!... นังเด็กสารเลว! แกกล้าหลอกฉันรึ!" จางซื่อกรีดร้องออกมาสุดเสียง ใบหน้าที่เคยอูมเต่งเริ่มปรากฏผื่นแดงขึ้นเป็นปื้นๆ อาการคันคะเยอเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนังจนนางต้องยกมือขึ้นเกาจนเนื้อตัวหลุดลุ่ยอย่างน่าอนาถ "ฉันเตือนแล้วนะคะ แต่ท่านป้าดื้อดึงอยากจะได้มันเอง ช่วยไม่ได้นี่คะ..." หลินฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจจอมปลอม ก่อนจะหันไปมองทางประตูหน้าบ้านที่เงาของร่างสูงคุ้นเคยกำลังก้าวเข้ามาพอดี เฉินโม่ในชุดเสื้อเชิร์ตสีเขียวทหารพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและเย็นชา กวาดสายตามองสภาพความวุ่นวายภายในบ้าน ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ภรรยาคนสวยแล้วเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนในเสี้ยววินาที เขาก้าวเข้ามาโอบเอวบางของหลินฮวาไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกถึงความปกป้องอย่างชัดเจน สายตาคมกริบตวัดมองจางซื่อที่กำลังดิ้นทุรนทุรายด้วยความคันบนพื้นบ้านด้วยแววตาไร้ความปรานี "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังเอ่ยถามภรรยา หลินฮวาซบหน้าลงกับไหล่กว้างของสามีเบาๆ น้ำเสียงหวานเอ่ยฟ้องด้วยท่าทีน่าเอ็นดู "ก็ป้าสะใภ้ใหญ่ท่านอยากได้ของขวัญต้อนรับยามเช้าจากฉันน่ะสคะ สามี... ฉันเลยจัด 'ยาสมุนไพรสูตรพิเศษ' ให้ท่านไปชุดใหญ่เลยค่ะ" จางซื่อที่กำลังเกาตัวจนเลือดซิบ เงยหน้าขึ้นมองภาพคนทั้งคู่ด้วยความแค้นเคืองสุดชีวิต นางอ้าปากเตรียมจะด่าทอสาปแช่ง แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับร่างของหัวหน้าหมู่บ้านและชายฉกรรจ์อีกสามคนในชุดเจ้าหน้าที่รัฐที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หัวหน้าหมู่บ้านกวาดสายตามองสถานการณ์ภายในบ้าน ก่อนจะประสานสายตากับเฉินโม่แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เฉินโม่ หลินฮวา... ทางเราได้รับแจ้งจากสายลับว่า มีคนพยายามลักลอบขน 'เอกสารลับทางราชการและบัญชีทรัพย์สิน' ออกจากบ้านพักของพวกเธอ และตอนนี้... คนผู้นั้นก็กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเราพอดี" หัวหน้าหมู่บ้านชี้มือไปที่จางซื่อที่ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยผื่นแดงและถือกล่องไม้ต้องสงสัยอยู่ในมือ หลินฮวายิ้มรับในใจอย่างเงียบงัน... เกมนี้ นางไม่ได้แค่ตบหน้าคนโลภ แต่กำลังจะลากไส้ใหญ่ทั้งตระกูลลงสู่หลุมพรางที่พวกเขาขุดไว้เองอย่างถอนตัวไม่ขึ้น --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและความฟินในทุกๆ ตอนนะคะ)*