บททดสอบความภักดี

กลิ่นหอมหวานของหยดเลือดที่เจือจางด้วยกลิ่นอายความหวาดกลัว คละคลุ้งอยู่ทั่วห้องโถงหินอ่อนสีดำสนิทแห่งนี้... ความเงียบงันในยามวิกาลไม่ได้นำพามาซึ่งความสงบ หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กดดันทุกโสตประสาทของวิกตอเรียให้ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "เธอเลือกเองนะ วิกตอเรีย..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของสภาสูงดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า ท่ามกลางแสงสลัวจากเชิงเทียนสีเลือดที่สั่นไหว ร่างระหงของแวมไพร์สาวผู้ครองค่ำคืนมายาวนานนับพันปีอย่างวิกตอเรียยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีเพลิงคู่สวยกวาดมองไปเบื้องล่าง ที่ซึ่งเร็น—หญิงสาวมนุษย์ผู้มีสายเลือดหอมหวานดั่งต้องมนตร์—กำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรึงเวทมนตร์สีเงินยวง ผิวเนียนละเอียดของเร็นมีรอยฟกช้ำจางๆ จากการต่อสู้ แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงฉายแววท้าทาย ไม่ยอมจำนนต่อความตายที่อยู่ห่างเพียงเอื้อมมือ "อำนาจสูงสุดแห่งรัตติกาล หรือชีวิตของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่พร้อมจะเน่าสลายไปตามกาลเวลา..." เสียงนั้นเยาะหยัน "บัลลังก์ที่เธอปรารถนามาตลอดสหัสวรรษ กำลังรอให้เธอก้าวขึ้นไปครอบครอง เพียงแค่เธอใช้คมเขี้ยวฝังลงที่ลำคอของมนุษย์ผู้นั้น แล้วกลืนกินวิญญาณของเธอเสีย... ทุกอย่างก็จะสิ้นสุด" วิกตอเรียเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะคุ้มกันหัวใจมาตลอดพันปี บัดนี้กลับถูกกัดเซาะด้วยความเจ็บปวดแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยรู้จัก มือเรียวยาวกำเข้าหากันจนเล็บคมจิกเข้ากับฝ่ามือ อำนาจ... คือสิ่งที่เธอไขว่คว้ามาตลอด เพื่อไม่ให้ใครหน้าไหนกล้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธออีก แต่อำนาจนั้นจะต้องแลกมาด้วยการทำลายหัวใจของตัวเองด้วยมือของเธอเองอย่างนั้นหรือ? เร็นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แม้จะอยู่ในสถานะเชลย แต่รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเร็นกลับทำให้หัวใจของแวมไพร์สาวกระตุกวูบ "อย่าทำเพื่อฉันเลย... วิกตอเรีย" เร็นกระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก "ถ้าการได้มาซึ่งบัลลังก์นั้น ต้องแลกกับการที่เธอสูญเสียตัวตนที่แท้จริงไป... ฉันก็ไม่เหลืออะไรให้ปกป้องอีกแล้วเช่นกัน" "เงียบซะ เร็น!" วิกตอเรียเผลอตวาดออกไป เสียงของเธั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่ไม่อาจควบคุมได้ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่าน ไม่ใช่เพราะมนุษย์ตรงหน้าขัดคำสั่ง แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่า... เธอไม่อาจทนเห็นดวงตานี้ดับสลายไปจากโลกที่มืดมิดใบนี้ได้ สภาสูงก้าวเข้ามาใกล้ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้าซีดเซียว "เวลาหมดลงแล้ว ท่านผู้นำ... จงพิสูจน์ความภักดีต่อเผ่าพันธุ์ของเรา หรือจะยอมรับโทษทัณฑ์แห่งการเป็นกบฏไปพร้อมกับมัน" คมดาบสีเงินถูกยื่นมาตรงหน้าวิกตอเรีย พร้อมกับทางเลือกที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย... วิกตอเรียสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นกายของเร็นยังคงลอยวนอยู่ปลายจมูก กระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในฐานะนักล่า แต่ในขณะเดียวกัน ความโหยหาความอบอุ่นที่เธอฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังของกาลเวลา ก็กำลังกรีดร้องออกมาเช่นกัน เธอก้าวเข้าไปใกล้ร่างของเร็นช้าๆ เงาร่างทอดยาวทับซ้อนกันในความมืด มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะที่แก้มเนียนนุ่มของมนุษย์สาวแผ่วเบา... ก่อนที่วิกตอเรียจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับสภาสูงด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวจนน่ากลัว "ฉันเลือก..." วิกตอเรียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทไร้ความลังเล ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นห้องโถงเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูเหล็กบานยักษ์ที่ควรจะปิดตายถูกกระชากให้เปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างเงาลึกลับของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามา... และทำให้ลมหายใจของทุกคนในที่นั้นต้องสะقفค้าง บลัดดี้แมรี่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรัตติกาลอันมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ