การกลับมาของสภาแวมไพร์

กลิ่นอายของกำยานโบราณผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องโถงใหญ่แห่งคฤหาสน์รัตติกาล ความเงียบงันที่กดทับลงมานั้นหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าโซ่ตรวนเหล็กกล้า แสงเทียนสีแดงก่ำนับร้อยเล่มไหววับตามแรงลมประหลาดที่พัดผ่านหน้าต่างบานสูง ทว่าไม่มีใครใส่ใจความหนาวเหน็บภายนอก เพราะความหนาวเย็นที่แท้จริงกำลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างของบุคคลทั้งสามที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่ ณ เบื้องหน้าบัลลังก์หินอ่อน "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ, วิกตอเรีย..." น้ำเสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ผู้อาวุโส 'ลอร์ดคาซิเมียร์' ก้าวออกมาจากเงาสลักของเสาหิน ดวงตาสสีแดงฉานใต้ฮู้ดสีดำสนิทกวาดมองร่างระหงของหญิงสาวที่ยืนบังเร็นไว้มิดชิด แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและความระแวงระวังในเวลาเดียวกัน วิกตอเรียไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เปลือกตาบางปรือลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายไฟแห่งโทสะที่กำลังลุกโชนอยู่ในอก มือเรียวยาวข้างหนึ่งยังคงกุมข้อมือของเร็นไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายออกเพียงนิดเดียว ร่างอุ่นร้อนที่สั่นเทานี้จะสลายหายไปในอากาศ "ไฟหรือคะ, ท่านลอร์ด..." วิกตอเรียเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "สิ่งที่ข้ากำลังทำ... เป็นเพียงการรักษาความอบอุ่นที่พวกท่านไม่มีวันเข้าใจต่างหาก" "ความอบอุ่นที่แลกมาด้วยกฎเหล็กแห่งสภาแวมไพร์!" เสียงตวาดดังลั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง ผู้อาวุโสอีกคนก้าวพรวดเข้ามา ใบหน้าซีดเซียวบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาสีเทาเข้มจ้องเขม็งไปยังเร็น หญิงสาวมนุษย์ผู้ซึ่งตกเป็นเป้าสายตาอันน่าหวาดกลัวจากสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือห่วงโซ่อาหาร เร็นรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ติดขัด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังยามเมื่อสายตาคมกริบดั่งใบมีดของเหล่าผู้อาวุโสพุ่งตรงมายังเธอ ทว่าท่ามกลางความหนเหน็บนั้น ฝ่ามือของวิกตอเรียที่บีบกระชับข้อมือเธออยู่กลับส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคงมาให้ ราวกับจะบอกว่า *'เจ้าจะไม่เป็นอะไร'*. "นางเป็นเพียงมนุษย์... อาหาร... หรือเครื่องสังเวยแห่งราตรีนี้" ลอร์ดคาซิเมียร์ก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ กลิ่นอายกดดันระดับสูงแผ่ขยายออกจนเร็นแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น "เจ้าลืมหน้าที่ของตนเองไปแล้วหรือ, วิกตอเรีย? การเอาใจใส่เหยื่อเกินความจำเป็น คือความอ่อนแอ... และความอ่อนแอในหมู่พวกเรา มีบทลงโทษเพียงสถานเดียว" วิกตอเรียแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ แวมไพร์สาวก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงสง่าบังร่างของเร็นไว้จนมิด บรรยากาศรอบตัวของเธอกลายเป็นสีดำสนิท ความมืดมิดที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ความอ่อนแออย่างนั้นหรือคะ..." วิกตอเรียกระซิบ เสียงของเอนุ่มนวลจนน่ากลัว "ท่านต่างหากที่หวาดกลัว... หวาดกลัวว่าเผ่าพันธุ์ของเราจะเรียนรู้ที่จะรัก มากกว่าที่จะกระหายเลือด" "สามหรม!" ลอร์ดคาซิเมียร์คำรามลั่น กรงเล็บแหลมคมยื่นยาวออกมาจากปลายนิ้ว พร้อมที่จะพุ่งเข้าปลิดชีพมนุษย์ผู้บังอาจกล Zรกล้ำเขตแดนต้องห้าม แต่ก่อนที่คมเล็บจะได้ขยับเข้าใกล้ เร็นก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด หญิงสาวรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก้าวพ้นเงาร่างของวิกตอเรียออกมาเผชิญหน้ากับความตายด้วยตนเอง ดวงตากลมโตจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาสีแดงฉานของผู้อาวุโสอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขาจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ก็ตาม "ถ้าพวกท่านต้องการชีวิตของฉันนัก..." เร็นเปล่งเสียงออกมา แม้จะแหบพร่าแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ทำไมไม่ถามล่ะคะว่า ฉันวิ่งหนีความตาย... หรือวิ่งเข้าหาอ้อมกอดนี้ด้วยความสมัครใจกันแน่?" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ผู้อาวุโสชะงักงันไปกับการกระทำที่อาจหาญเกินมนุษย์ วิกตอเรียเบิกตากว้างเล็กน้อย หันกลับมามองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่หลากลาย ทั้งตกใจ ห่วงหา และระคนไปด้วยความลุ่มหลงอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ในจังหวะนั้นเอง ประตูบานยักษ์ด้านหลังห้องโถงก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษากฎแห่งสภาแวมไพร์ก้าวเข้ามาล้อมรอบพวกเธอไว้ทุกด้าน พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา—บุคคลที่วิกตอเรียไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเร็วกว่ากำหนด และเป็นผู้กุมความลับที่จะพลิกผันทุกอย่างไปตลอดกาล... บลัดดี้แมรี่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรัตติกาลอันมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ