แผนหลบหนีครั้งใหม่

โซ่ตรวนเงินบริสุทธิ์สลักอักขระโบราณกรีดลึกลงไปในเนื้อหนังสีมุกของวิกตอเรีย กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ของเวทมนตร์จากสภาสูงคละคลุ้งไปทั่วคุกใต้ดินอันอับชื้น แสงจากคบเพลิงสีฟ้ากระพือไหวราวกับลมหายใจที่กำลังจะโรยรา แต่สิ่งที่สั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่ากลับไม่ใช่เปลวไฟ หากแต่เป็นแววตาคมกริบที่มุ่งมั่นจนน่ากลัวของเร็น “คุณกำลังทำบ้าอะไรอยู่... เร็น” น้ำเสียงของวิกตอเรียแหบพร่าและเย็นชา ทว่าแฝงความสั่นเครือเล็กน้อยยามที่เห็นปลายนิ้วเรียวงามของมนุษย์สาวกำลังพยายามแกะสลักกลไกเวทมนตร์ด้วยเศษเหล็กคมๆ ที่เก็บมาจากพื้น เลือดสีสดไหลซึมจากปลายนิ้วของเร็นหยดลงบนพื้นหินทีละหยด แต่วิญญาณในร่างนั้นไม่มีทีท่าว่าจะยอมจำนนเลยแม้แต่น้อย “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นผู้ชมในงานประหารของคุณค่ะ, วิกตอเรีย” เร็นเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นฉายแวววาววับ ท้าทายความตายและกฎเกณฑ์ทุกข้อของโลกใบนี้ “พวกเขาคิดว่าจะขังแวมไพร์ผู้สูงส่งเช่นคุณไว้ในกรงนกกระจอกนี่ได้เหรอคะ? ตาแก่พวกนั้นประเมินความดื้อรั้นของผู้หญิงคนนี้ต่ำเกินไป” วิกตอเรียแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหشแห้งแต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตรายที่สั่นประสาท “ความดื้อรั้นเหรอ? มันคือความโง่เขลาต่างหาก เร็น... โซ่นี่อาบด้วยพิษแห่งแสงตะวัน ถ้าคุณยังฝืนแตะมันต่อ เส้นประสาทที่ปลายนิ้วของคุณจะใช้การไม่ได้ไปตลอดชีวิต” “ปล่อยให้มันพิการไปสิคะ ถ้าแลกกับการได้เห็นคุณเป็นอิสระ” เร็นตอบกลับทันควันโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว หญิงสาวขยับตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของแวมไพร์สาว ความใกล้ชิดนี้ทั้งอันตรายและหอมหวานราวกับยาพิษเคลือบน้ำผึ้ง เร็นเอื้อมมือที่เปื้อนเลือดของตนเองไปประคองกรอบหน้าอันงดงามราวกับประติมากรรมน้ำแข็งนั้น ดวงตาประสานกันโดยไม่มีใครยอมหลบให้ใคร วิกตอเรียชะงัก ลมหายใจที่หยุดนิ่งไปแล้วหลายร้อยปีคล้ายจะกลับมาติดขัดอีกครั้ง หัวใจที่ด้านชาไร้ความรู้สึกมาเนิ่นนานกลับเต้นกระหน่ำขึ้นมาในอกอย่างบ้าคลั่ง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของมนุษย์ที่แตะลงบนแก้มทำให้เธอทั้งโหยหาและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ไม่มีใครเคยทำเพื่อเธอถึงขนาดนี้... ไม่มีมนุษย์คนไหนกล้าหาญพอที่จะลุกขึ้นสู้กับสภาแวมไพร์เพื่อพาเธออกไปจากนรกแห่งนี้ “คุณช่าง... ดื้อด้านเสียจริง” วิกตอเรียกระซิบ เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ปลายเล็บแหลมคมขยับเข้าใกล้ข้อมือของเร็น “ดื่มเลือดฉันเสียสิคะ... เพื่อแลกกับการเพิ่มพลังให้คุณทำลายกลไกนี้ให้สำเร็จ” เร็นมองเขี้ยวคมที่ซ่อนอยู่หลังริมฝีปากสีชาดนั้น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกและเสน่ห์หาอันล้นพ้น หญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ “ไม่ค่ะ... เลือดของคุณมีไว้เพื่อกอดประคองชีวิตคุณ ไม่ใช่เพื่อสังเวยให้แผนการบ้าๆ ของฉัน ตอนนี้เราต้องรีบแล้ว ก่อนที่ผู้คุมรอบเปลี่ยนเวรจะลงมาตรวจ” เร็นหันกลับไปสนใจแม่กุญแจเวทมนตร์ตรงหน้าอีกครั้ง ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดจากการโดนไอร้อนของเวทมนตร์สะท้อนกลับ แต่มือคู่เดิมยังคงขยับอย่างแม่นยำ ทุกวินาทีที่ผ่านไปเนิ่นนานราศกับชั่วกัปชั่วกัลป์ บรรยากาศรอบตัวกดทับจนแทบหายใจไม่ออก วิกตอเรียมองแผ่นหลังของคนที่เสี่ยงชีวิตเพื่อเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจมาตลอดกำลังปะทุขึ้น มันไม่ใช่แค่ความกระหายในรสเลือด แต่เป็นความผูกพันลึกซึ้งที่เธอนึกรังเกียจความอ่อนแอของตนเองที่เผลอมอบให้มนุษย์ตัวเล็กๆ คนนี้ไปเสียแล้ว “คลิก!” เสียงกลไกด้านในดีดตัวออกเบาๆ แต่ดังก้องกังวานในความเงียบงัน โซ่เงินบริสุทธิ์ที่รัดรึงร่างของแวมไพร์สาวร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินเสียงดังสนั่น วิกตอเรียสูดลมหายใจลึก พลังอำนาจมืดมิดที่ถูกผนึกไว้พรั่งพรูออกมาจากร่างจนเกิดเป็นเกลียวคลื่นพลังงานสีดำทมิฬพัดกระหน่ำคุกใต้ดินจนคบเพลิงดับวูบ เร็นล้มลงไปข้างหลังด้วยแรงกระแทก แต่วิกตอเรียไวatกว่า แขนเรียวยาวพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางของมนุษย์สาวเข้ามารับไว้ในอ้อมอกได้อย่างทันท่วงที ไอเย็นจากร่างของแวมไพร์โอบล้อมเร็นไว้ ป้องกันไม่ให้เศษหินร่วงลงมาโดนตัว “เราออกไปกันเถอะค่ะ” เร็นเงยหน้าขึ้นยิ้มเยาะท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาสุกใสเป็นประกายท้าทาย วิกตอเรียมองรอยยิ้มนั้น มุมปากของแวมไพร์สาวกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย “ได้ค่ะ... พาฉันออกไปจากที่นี่ที ราชinีของฉัน” ทว่า ทันทีที่เงาร่างทั้งสองกำลังจะพุ่งทะยานผ่านประตูเหล็กออกสู่เขตปลอดคน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดเบื้องบน พร้อมกับแสงสว่างจ้าของคบเพลิงนับไม่ถ้วนที่สาดส่องลงมาจนแสบตา ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกกระชากให้เปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างของมหาอุปราชแห่งสภาแวพาย์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่พวกเธอทั้งสองคนราวกับแมวหยอกหนู “คิดว่าจะหนีพ้นอย่างนั้นหรือ... วิกตอเรีย? และเจ้า... มนุษย์ชั้นต่ำ กล้าดียังไงถึงมาเหยียบสถานที่แห่งนี้” บลัดดี้แมรี่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรัตติกาลอันมืดมิดและลุ้นระทึกไปกับแผนหลบหนีครั้งนี้ด้วยกันนะคะ