ความมืดในใจเร็น

"ถ้าการปกป้องเธอต้องแลกด้วยการขายวิญญาณให้ซาตาน... ฉันก็ยินดีจะเซ็นสัญญาด้วยรอยยิ้มค่ะ, วิกตอเรีย" กลิ่นคาวสนิมเหล็กของหยดเลือดที่ซึมผ่านปลายนิ้วยังคงอุ่นระอุ เร็นไม่ได้ถอยร่นเหมือนหญิงสาวผู้ขลาดเขินทั่วไปในค่ำคืนอันยาวนานนี้ ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววตื่นตระหนกในคาสิโนใต้ดิน บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายไฟแห่งความดื้อรั้นที่แม้แต่วิกตอเรีย—แวมไพร์สาวผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับศตวรรษ—ยังต้องเผลอกลั้นหายใจ ความเงียบงันภายในห้องโถงกอธิคอับชื้นถูกฉีกกระชากด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของเร็น มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความหวาดกลัว แต่มันคือเสียงสะท้อนของความมืดมิดที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากหลุมศพในจิตใจของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง วิกตอเรียขยับกายถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปีกสีดำแห่งสัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นในอก ภายในห้องที่ประดับด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดและเงาทึบของรูปปั้น gargoyle บรรยากาศรอบตัวเร็นกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่ากลัว ผิวเนียนละเอียดที่เคยเปล่งประกายล่อตาล่อใจในงานปาร์ตี้ บัดนี้กลับดูซีดเซียวลงเล็กน้อยทว่าทรงพลังอย่างประหลาด แววตาของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว ไม่มีร่องรอยของความลังเลใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป "เธอไม่รู้หรอกว่ากำลังพูดอะไรอยู่, เร็น" วิกตอเรียเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบของลมหนาวลอดผ่านซากปรักหักพัง คมเขี้ยวที่ซ่อนอยู่หลังริมฝีปากอิ่มเริ่มสร้างความเจ็บแปลบเล็กน้อยเมื่อมันขยายตัวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "โลกที่ฉันอยู่... มันไม่มีที่สำหรับความเมตตา และยิ่งไม่มีที่ให้กับความรักที่โง่เขลาแบบนี้" "ความรักงั้นเหรอคะ?" เร็นทวนคำ ย่างสามขุมเข้าประชิดร่างสูงสง่าของแวมไพร์สาวอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างพวกเธอสั้นลงเรื่อยๆ จนวิกตอเรียได้กลิ่นหอมหวานจากซอกคอระหงที่บัดนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเป็นเหยื่ออีกต่อไป แต่เป็นอาวุธที่ใช้บั่นทอนความตั้งใจทั้งหมดของราชินีแห่งรัตติกาล "คุณต่างหากล่ะวิกตอเรีย ที่โ과งเขลา... โง่เขลาขนาดที่ยอมแบกรับความเจ็บปวดไว้คนเดียว ปล่อยให้พวกมันล่าคุณราวกับสัตว์ป่า เพียงเพราะกลัวว่าเงาของฉันจะไปแปดเปื้อนความอมตะของคุณ" มือเรียวบางที่เปื้อนคราบเลือดจางๆ เอื้อมขึ้นแตะที่สันแเก้วของวิกตอเรียอย่างอาจหาญ ปลายนิ้วนั้นเย็นเฉียบ แต่สัมผัสที่ส่งผ่านมากลับร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกกฎเกณฑ์ของปาร์ตี้ลับแห่งนี้ให้เป็นจุล วิกตอเรียสะดุ้งเฮือก หัวใจที่หยุดเต้นไปนานนับร้อยปีกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบในอก นี่ไม่ใช่เร็นคนเดิม... หญิงสาวที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงเหยื่ออันโอชะในคืนหลงทาง บัดนี้ได้กลายเป็นนักล่าที่เข้ามาคุมเกมเสียเอง "ถ้าพวกมันต้องการตัวฉันเพื่อใช้เป็นเครื่องมือต่อรองกับเธอ..." เร็นกระซิบชิดริมฝีปากของแวมไพร์สาว ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอของอีกฝ่ายจนวิกตอเรียต้องหลับตาลงเพื่อควบคุมสติที่กำลังกระเจิง "ฉันก็จะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่า การเล่นกับไฟนรก... มันให้ผลลัพธ์ที่เจ็บปวดแค่ไหน" "เธอจะทำอะไร..." วิกตอเรียเค้นเสียงถาม แม้พยายามจะรักษาความเยือกเย็นไว้เท่าไหร่ น้ำเสียงก็ยังคงสั่นพร่าด้วยความประหลาดใจ "ทำในสิ่งที่คนฉลาดอย่างคุณไม่กล้าทำยังไงล่ะคะ" เร็นยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดาร์ก ลุ่มลึก และเย้ายวนใจเกินกว่าที่มนุษย์คนใดจะทำได้ "ในเมื่อพวกสภาเงามืดส่งคนมาตามล่าเราไม่เลิกรา เราก็แค่... ทำให้พวกมันไม่มีวันได้กลับไปฟ้องใครอีกเลย" ฉับพลันนั้น ประตูไม้บานใหญ่ยักษ์ของห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เศษไม้กระจายเกลื่อนพื้นพร้อมกับเงาร่างนับสิบที่พุ่งทะยานเข้ามาในความมืด กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของนักล่าเผ่าพันธุ์เดียวกันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เสียงคำรามต่ำในลำคอของพวกมันดังระงม บ่งบอกถึงความกระหายเลือดที่ถูกปลุกเร้า วิกตอเรียเตรียมจะแปรสภาพร่างเป็นกลุ่มหมอกควันเพื่อพาเร็นหนีออกทางหน้าต่างตามแผนเดิมที่วางไว้ ทว่า... เร็นกลับเร็วกว่า หญิงสาวคว้ามีดเงินอาคมที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางนั้นเด็ดเดี่ยวและไร้ความลังเล ราวกับฝึกฝนการสังหารมานับครั้งไม่ถ้วน ดวงตาคู่สวยหันกลับมามองแวมไพร์สาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันดำมืด "วันนี้... ให้ฉันดูแลเธอบ้างนะคะ, วิกตอเรีย" เร็นพุ่งเข้าใส่เงาแรกที่เข้ามาประชิดด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เลือดสีดำสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าหวานหยาดเยิ้ม ขณะที่ริมฝีปากอิ่มเหยียดยิ้มด้วยความสะใจในความรุนแรงที่ตนเป็นผู้ก่อขึ้น วิกตอเรียยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ มองภาพหญิงสาวคนรักที่กำลังดื่มด่ำกับความป่าเถื่อนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลอมรวมระหว่างความหวาดกลัวและความหลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น และในวินาทีที่เลือดหยดสุดท้ายของศัตรูร่างยักษ์หยดลงบนพื้นหินอ่อน เสียงปรบมือช้าๆ และเย็นเยียบก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดที่ลึกที่สุดของห้องโถง— "ช่างเป็นภาพความรักที่น่าประทับใจเสียจริง... ไม่นึกเลยว่ามนุษย์ที่เจ้าปกป้อง จะมีเขี้ยวคมกริบเสียยิ่งกว่าเจ้าเสียอีก, วิกตอเรีย" ร่างสูงโปรดของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงานั้น พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้ลมหายใจของวิกตอเรียต้องสะดุดกุน เพราะใบหน้าใต้ฮู้ดนั้น... คืออดีตคนรักที่นางฝังมือสังหารด้วยตนเองไปเมื่อสามร้อยปีก่อน บลัดดี้แมรี่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รัตติกาลอันลึกล้ำในตอนนี้ด้วยกันนะคะ