ฟื้นคืนจากความตาย

ความเงียบงันในมหาสมุทรแห่งรัตติกาลไม่ได้ว่างเปล่า หากแต่เต็มไปด้วยเสียงก้องกังวานของชีพจรที่หยุดเต้นไปแล้ว—แต่บัดนี้กลับเริ่มสั่นไหว กลิ่นอายของความตายและดอกกุหลาบสีชาดที่ถูกบดขยี้อบอวลไปทั่วห้องโถงหินอ่อนอายุนับพันปี ร่างของวิกตอเรียยังคงนอนทอดร่างอยู่บนแท่นบูชาหินอัคนีสีดำสนิท ดวงตาที่เคยปิดสนิทด้วยม่านหมอกแห่งความตายค่อยๆ เปิดเปลือกขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่คมกริบที่แปรเปลี่ยนจากสีนิลรัตน์เป็นประกายสีเลือดบริสุทธิ์เจิดจ้า ราวกับดวงดาวในห้วงอวกาศอันมืดมิดที่ถูกจุดประกายด้วยเพลิงกัลป์ เร็น ซึ่งนั่งกุมมือที่เย็นเฉียบของแวมไพร์สาวไว้แนบอก สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระตุกเบาๆ จากปลายนิ้วที่ไร้ชีวิตชีวามาตลอดหลายชั่วยาม "วิกตอเรีย..." เสียงของเร็นสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความอาลัยที่เอ่อคลอหน่วยร่วงหล่นกระทบลงบนหลังมือของอีกฝ่าย บ่งบอกถึงความเปราะบางของมนุษย์ที่ยอมจำนนต่อความรักอันลึกซึ้ง วิกตอเรียไม่ตอบคำในทันที เปลือกตาที่เปิดขึ้นกวาดสายตามองเพดานหินสูงชัน ก่อนจะเคลื่อนสายตามาหยุดอยู่ที่ใบหน้าอันซีดเซียวและเปื้อนคราบน้ำตาของหญิงสาวมนุษย์ผู้เป็นดั่งโซ่ตรวนและวิญญาณดวงเดียวของนาง ลมหายใจที่ขาดช่วงไปนานแสนนานถูกสูดกลับเข้าสู่ปอดอีกครั้ง พร้อมกับพลังงานมหาศาลที่ระเบิดออกมาจากแก่นแท้แห่งรัตติกาล พลังที่เคยเหือดแห้งเหินห่าง บัดนี้ไหลเวียนท่วมท้นทุกอณูเส้นเลือด ราวกับมหาสมุทรที่ได้รับการเติมเต็มจากสายฝนแห่งปาฏิหาริย์ แวมไพร์สาวค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างสง่างาม เส้นผมสีดำสนิทราวกับรัตติกาลไร้เดือนยาวสยายเคลีย1แผ่นหลังเปลือยเปล่า อุณหภูมิรอบกายที่เคยหนาวยะเยือกกลับแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านออกมาจากหัวใจที่กลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง—หัวใจที่เต้นเพื่อเร็นเพียงผู้เดียว "เจ้า... ร้องไห้ให้ข้าอย่างนั้นหรือ เร็น" น้ำเสียงของวิกตอเรียแหบพร่าแต่นุ่มนวลอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงคำรามของปีศาจกระหายเลือดเช่นในอดีต แต่เป็นเสียงกระซิบของสตรีผู้ลุ่มหลงในห้วงเสน่หาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เร็นรีบส่ายหัว รอยยิ้มทั้งน้ำตาปรากฏขึ้นบนเรียวปาก "ฉันกลัว... กลัวว่าฉันจะสูญเสียคุณไปตลอดกาล วิกตอเรีย" วิกตอเรียไม่ปล่อยให้ความหวาดกลัวนั้นกัดกินหัวใจของหญิงสาวอีกต่อไป ร่างระหงขยับเข้าหาอย่างรวดเร็วราวดั่งสายฟ้าฟาด มือเรียวยาวประคองใบหน้าของเร็นไว้ด้วยความทะนุถนอม ก่อนที่ริมฝีปากเย็นเฉียบแต่เปี่ยมด้วยความโหยหาจะทาบทับลงบนเรียวปากนุ่มของมนุษย์สาว สัมผัสแรกเปรียบเสมือนการแลก ความหวานล้ำของสายเลือดที่เต้นเร่าในกายเร็นผสานเข้ากับพลังอันเป็นอมตะของวิกตอเรีย รสจูบนั้นลึกซึ้ง รุกไล่ และเรียกร้อง ราวกับต้องการชดเชยทุกวินาทีที่เฉียดเข้าใกล้ความตาย เร็นส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความวาบหวาม มือบางยกขึ้นโอบรอบลำคอระหงของแวมไพร์สาวเพื่อเหนี่ยวรั้งให้สัมผัสนี้แนบแน่นยิ่งขึ้น ความเจ็บปวดและความหวาดกลัวทั้งหมดถูกหลอมละลายหายไปในห้วงเสน่หาอันมืดดำและงดงาม เมื่อผละริมฝีปากออกจากกัน ดวงตาของวิกตอเรียก็ยิ่งเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นไปอีก พลังอำนาจที่เพิ่มพูนขึ้นทำให้เงารอบกายแปรสภาพเป็นปีกแห่งรัตติกาลที่แผ่ขยายออกโดยสัญชาตญาณ นางไม่ได้เป็นเพียงแค่ราชินีแห่งค่ำคืนผู้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว นางคือผู้ทรงพลังที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่กล้าอาจหาญเข้ามาแตะต้องผู้หญิงในอ้อมกอดนี้ "ข้าฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้ว เร็น... และครั้งนี้ ไม่มีอำนาจใดบนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นเทพหรือซาตาน จะพรากเจ้าไปจากอ้อมแขนของข้าได้อีก" วิกตอเรียกระซิบชิดริมหูของเร็น ลมหายใจที่อุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ขาวเนียน ทำให้เร็นสะท้านเยือกด้วยความเสียวซ่านและอบอุ่นในคราวเดียวกัน ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศอันเร่าร้อนและเปี่ยมด้วยความรักล้นปรี่นั้น เสียงฝีเท้าฝีหนังก้าวเข้ามาในความเงียบก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังจนทำให้แก้วหูสั่นสะเทือน เสียงหัวเราะต่ำๆ เยียบเย็นดังมาจากความมืดมิดบริเวณประตูทางเข้าห้องโถง "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... การคืนชีพของราชินีผู้ร่วงหล่นกับอาหารอันโอชะของนาง" วิกตอเรียตวัดสายตาดุดันไปยังความมืดทันที ร่างของเร็นถูกดึงมาหลบอยู่ด้านหลังของแวมไพร์สาวโดยสัญชาตญาณ คมเขี้ยวถูกดันออกมาเล็กน้อยเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการคุกคาม แต่ทว่า เมื่อบุคคลปริศนาก้าวพ้นเงาสลัวออกมาภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี วิกตอเรียก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลมหายใจสะดุด ใบหน้านั้น... รอยยิ้มเย้ยหยันและดวงตาคู่นั้น มันคือเงาในอดีตที่นางคิดว่าถูกฝังกลบไปพร้อมกับหลุมศพเมื่อหลายร้อยปีก่อน "เป็นไปไม่ได้..." วิกตอเรียพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยความระแวง บลัดดี้แมรี่ ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รัตติกาลอันลึกล้ำในตอนนี้ด้วยกันนะคะ