รอยเลือดบนสนามหญ้า

"คลิก..." เสียงกลไกโลหะโบราณดีดตัวขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง เปรียบเสมือนเสียงคำรามของมัจจุราชที่ฉีกกระชากความเงียบงันให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ภายในห้องโถงลับแห่งคฤหาสน์รัตติกาล แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านพวยพุ่งออกมาจากประตูบานที่ควรจะถูกผนึกตาย ดึงดูดทุกสายตาให้หันขวับไปมองเป็นตาเดียว วิกตอเรียเบิกตากว้างขึ้น นัยน์ตาสีทับทิมเข้มข้นไหวระริกด้วยความตื่นตะลึงระลอกสองที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม หัวใจที่หยุดเต้นไปนานนับศตวรรษของแวมไพร์สาวกระตุกวูบอย่างบ้าคลั่ง ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวพ้นธรณีประตูมืดทึบออกมาสู่แสงสลัวของคบเพลิง กลิ่นอายอันคุ้นเคยแต่บิดเบี้ยว... กลิ่นอายของอดีตที่ฝังกลบเอาไว้ด้วยคราบเลือดและหยาดน้ำตา "ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." วิกตอเรียพึมพำลอดไรฟัน เสียงของเธอสั่นพร่าอย่างที่ผู้ครองค่ำพันปีไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างที่ก้าวออกมาจากความมืดคือ 'เลดี้คาเทรีน' สตรีผู้ควรจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านใต้กองเพลิงแห่งการลงทัณฑ์เมื่อสามร้อยปีก่อน ทว่าบัดนี้ เธอกลับยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าพวกเธอ รอยยิ้มเยือกเย็นประดับอยู่บนเรียวปากสีชาด ดวงตาคู่คมกริบไม่ได้สะท้อนความเจ็บปวดใดๆ มีเพียงความกระหายใคร่รู้และความอาฆาตมาดร้ายที่ถูกเก็บงำไว้อย่างดี เธีย ซึ่งกำลังเงื้อดาบจ่อชิดลำคอของเร็น ชะงักมือไปชั่วขณะ มุมปากของแวมไพร์สาวผู้เย่อหยิ่งกระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ ทว่าแฝงไว้ด้วยความระแวงระวัง "ดูเหมือนว่า... เราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมงานปาร์ตี้ส่งท้ายค่ำคืนนี้ด้วยสินะคะ, พี่สาว" เธียเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาสีแดงก่ำเหลือบมองคาเทรีนสลับกับวิกตอเรียอย่างสนุกสนานบนความพินาศของคนอื่น เร็น ซึ่งถูกตรึงอยู่ใต้อาณาเขตอันตราย หายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่ตีรวน สายตาของเธอกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความตื่นกลัว แต่ลึกๆ แล้วมีความเด็ดเดี่ยวฉายชัดอยู่ในหน่วยตาคู่นั้น กลิ่นเลือดหวานหอมของเร็นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อความกลัวเข้าครอบงำ เปรียบเสมือนน้ำผึ้งชั้นดีที่ล่อลวงฝูงผีดูดเลือดให้แทบคลั่ง วิกตอเรียขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นแนวชัดเจน สัญชาตญาณดิบเถื่อนกรีดร้องเตือนภัยในหัว สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว—เป้าหมายของคาเทรีนไม่ใช่ใครอื่น แต่นางต้องการทำลายทุกสิ่งที่วิกตอเรียรัก และตอนนี้ สิ่งที่วิกตอเรียหวงแหนที่สุด... กำลังยืนอยู่ตรงหน้าคมดาบของเธีย "ถอยไป, เร็น!" วิกตอเรียคำรามลั่น เสียงขู่ต่ำในลำคอราวดุจพญาหมาป่าปกป้องอาณาเขต ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ร่างระหงของแวมไพร์สาวผู้สูงศักดิ์ก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วจนเกิดเสียงแหวกอากาศดังหวีดหิว พริบตาเดียว วิกตอเรียก็เข้ามาขวางกั้นระหว่างคมดาบของเธียกับร่างของเร็นไว้ได้ทันท่วงที! *ฉับ!* คมดาบอาคมกรีดผ่านอากาศและเฉือนเข้าที่หัวไหล่เนียนของวิกตอเรียอย่างถนัดถนี่ เลือดสีแดงสดพวยพุ่งย้อมอาภรณ์สีดำสนิทให้ชุ่มโชก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แต่วิกตอเรียไม่มีเวลาแม้แต่จะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างเพรียวบางโถมเข้าประคองเร็นไว้ในอ้อมแขน ป้องกันเหยื่อผู้ต้องห้ามด้วยชีวิตของเธอเอง "วิกตอเรีย!" เร็นอุทานลั่นด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวรีบคว้าจับแขนของแวมไพร์สาวไว้ สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่กำลังจางหายและหยาดเลือดที่ไหลรินรดฝ่ามือ "คุณ... คุณบาดเจ็บ..." "เงียบซะ..." วิกตอเรียกระซิบเสียงพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาสีทับทิมหันกลับไปจ้องมองเธียและคาเทรีนด้วยแววตาดุดันราวกับซาตานที่พร้อมจะฉีกกระชากศัตรูเป็นชิ้นๆ "ฉันไม่มีวันยอมให้ใครแตะต้องเธอ... ต่อให้ต้องแลกด้วยวิญญาณดวงสุดท้ายของฉันก็ตาม" เธียชักดาบกลับด้วยความหงุดหงิด เลือดที่หยดติ๋งจากคมดาบทำให้ริมฝีปากของเธอเลียริมฝีปากด้วยความกระหาย "ช่างเป็นความรักที่น่าสมเพชเสียจริงนะคะ, วิกตอเรีย... เอาตัวไม่รอดแท้ๆ ยังจะมีหน้าไปปกป้องมนุษย์กลิ่นตัวน่ารังเกียจคนนั้นอีกหรือ?" "เจ้าไม่เข้าใจหรอก, เธีย..." เสียงของคาเทรีนที่ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ดังแทรกขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอน่ากลัวยิ่งกว่าคมดาบ "ความโหยหา... มันทำให้แวมไพร์ที่แข็งแกร่งที่สุด กลายเป็นเพียงเศษสวะที่ยอมตายเพื่อความอบอุ่นจอมปลอม... เหมือนอย่างที่เธอกำลังทำอยู่นี่ไงล่ะ, วิกตอเรีย" วิกตอเรียกระชับกอดเร็นให้แน่นขึ้น แผ่นหลังของเธอบาดเจ็บสาหัสจากการเอาตัวเข้ามารับการโจมตีแทน แต่เธอกลับไม่ยอมปล่อยให้เร็นต้องรับรอยแผลแม้แต่น้อย ความอบอุ่นจากร่างกายของมนุษย์สาวที่แนบชิดอยู่ตรงหน้า กำลังหล่อเลี้ยงหัวใจที่ด้านชาของเธอให้กลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง แม้ว่ามันจะเป็นทางเดินไปสู่ความตายก็ตาม "ความอบอุ่นนี้... ไม่ใช่เรื่องจอมปลอม" วิกตอเรียเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและหนักแน่น เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตากับผู้มาเยือนทั้งสองอย่างไม่เกรงกลัว แม้บาดแผลที่หัวไหล่จะกรีดลึกจนถึงกระดูก "และพวกเจ้า... จะไม่มีวันได้แตะต้องเธอ... ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่" บรรยากาศภายในห้องโถงลับตึงเครียดจนแทบระเบิด ไอสังหารพวยพุ่งตัดผ่านความมืด ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่พายุคลั่งระลอกใหญ่จะโหมกระหน่ำ ทว่า ท่ามกลางภาวะวิกฤตที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายนั้นเอง เร็นกลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... เงาสท้อนในกระจกโบราณด้านหลังคาเทรีนไม่ได้มีแค่ร่างเดียว แต่มันกำลังขยายใหญ่ขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างหูของเร็น—*ระวัง... คนที่อยู่ข้างหลังเธอ ไม่ใช่คาเทรีนตัวจริง...* เร็นสะท้านเฮือก หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อมืออันเย็นเยียบราศจากไออุ่นของใครอีกคน เอื้อมมาจากความมืดมิดเบื้องหลัง และแตะลงบนลำคอระหงของเธออย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่ดังขึ้นชิดใบหู... "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะคะ... ที่รัก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในค่ำคืนอันมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ