ความโกลาหลในห้องโถง

กลิ่นอายของไวน์รสเลิศที่เคยอบอวลไปทั่วห้องโถงหินอ่อน บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กคาวคลุ้ง—กลิ่นอายอันดิบเถื่อนของหยาดโลหิตที่หลั่งรินจากความแตกแยกที่ไม่อาจประสาน ความโกลาหลเข้าครอบงำปาร์ตี้ลับแห่งรัตติกาลในชั่วพริบตา เมื่อหน้ากากแห่งความสุภาพถูกกระชากทิ้ง เผยให้เห็นเขี้ยวคมกริบและแววตากระหายเลือดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดราตรีหรูหรา แก้วคริสตัลแตกกระจายเกลื่อนพื้น เสียงกรีดร้องของมนุษย์ผู้โชคร้ายผสมผสานกับเสียงคำรามต่ำในลำคอของเหล่าแวมไพร์กระหายอำนาจ ความเป็นระเบียบเรียบร้อยมลายหายไปสิ้น หลงเหลือเพียงสนามรบขนาดย่อมที่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะรอดชีวิต วิกตอเรียยืนนิ่งอยู่กลางความอลหม่านนั้น ร่างเพรียวระหงในชุดกำมะหยี่สีรัตติกาลตัดกับหยาดเลือดสีแดงฉานที่กระเด็นเปื้อนพวงแก้มเนียนละเอียด ดวงตาคู่คมกริบราวกับสัตว์นักล่ากวาดมองไปรอบห้องโถงด้วยความเยือกเย็น ดุดัน และเต็มไปด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้เนิ่นนาน "พวกเจ้าคิดจะเล่นเกมตื้นๆ นี้ไปถึงไหนกัน" น้ำเสียงหวานล้ำแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แต้มด้วยสีชาด มันดังเพียงพอที่จะสะกดให้เสียงอึกทึกครึกโครมรอบกายพลอยเบาลงชั่วขณะ ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างของแวมไพร์สาวผู้ครองค่ำพันปี จนแม้แต่ปีศาจกระหายเลือดตนอื่นยังต้องผะผะถอยหลังด้วยความเกรงกลัว ทว่า สายตาของวิกตอเรียมิได้หยุดอยู่ที่ความวุ่นวายรอบตัว หากแต่กวาดหาเป้าหมายสำคัญ—เร็น ท่ามกลางกลุ่มผู้คนที่กำลังชุลมุนและวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ร่างบางของเร็นกลับยืนพิงเสาหินอับแสง ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพความโหดร้ายตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก แต่ไร้ซึ่งรอยน้ำตา สายเลือดอันหอมหวานและบริสุทธิ์ของหญิงสาวส่งกลิ่นยั่วยวนสัญชาตญาณดิบของทุกชีวิตในห้องโถงนี้อย่างรุนแรง และนั่นคือเหตุผลที่ปาร์ตี้แปรเปลี่ยนเป็นสนามรบ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า... ใครก็ตามที่ครอบครองเร็น จะกุมอำนาจเหนือรัตติกาลนี้ไว้ทั้งหมด "วิกตอเรีย!" เสียงทุ้มต่ำของลอร์ดมาร์คัส เจ้าบ้านผู้จัดงานดังแทรกความโกลาหลขึ้น เขาปรากฏตัวขึ้นจากเงาเบื้องหลัง พร้อมด้วยรอยยิ้มเยาะที่เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม "คิดหรือว่าเธอจะปกป้องมนุษย์ผู้โง่เขลานั่นได้พ้นคืนนี้? สายเลือดของนาง... หอมหวานเกินกว่าที่ใครจะต้านทานไหว แม้แต่เธอก็เถอะ วิกตอเรีย ความโหยหาในก้นบึ้งหัวใจของเธอกำลังแผดเผาเธอนะ" วิกตอเรียไม่ได้ตอบคำถามนั้น ร่างเพรียวเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ชั่วพริบตาเดียว ปลายเล็บเรียวยาวจดจ่ออยู่ที่ลำคอระหงของลอร์ดมาร์คัสโดยที่อีกฝ่ายแทบไม่ทันตั้งตัว ความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วแทรกซึมผ่านผิวหนังของเขาจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางเบา "ถ้าเจ้ายังไม่อยากให้วิญญาณสลายกลายเป็นธุลี... ก็หุบปากเน่าๆ ของเจ้าเสีย มาร์คัส" วิกตอเรียกระซิบชิดริมหูของเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แท้จริง "เร็นไม่ใช่ของเล่น และไม่ใช่สมบัติที่จะให้ใครหน้าไหนมาแย่งชิง" บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักลงชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ภาพอันน่าหวาดหวั่นนั้น เร็นเองก็มองมาที่วิกตอเรีย หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวระคนระทึก ความอบอุ่นประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของค่ำคืนนี้ เมื่อเธอนึกถึงสัมผัสอันอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันและคมเขี้ยวของแวมไพร์สาว ทว่า ก่อนที่ความตึงเครียดจะคลี่คลาย เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานก็ดังขึ้นจากเบื้องบน—จากระเบียงชั้นสองที่ควรจะว่างเปล่า "ช่างเป็นภาพความรักที่น่าสมเพชเสียจริง... แวมไพร์ผู้สูงส่งยอมลดตัวลงมาปกป้องอาหารอันโอชะเนี่ยนะ?" ร่างสูงโปรดในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนไว้หลังหน้ากากโลหะลวดลายประหลาด แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้น... กลับทำเอาเลือดในกายของวิกตอเรียเย็นเฉียบลงในทันที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา "เป็นไปไม่ได้..." วิกตอเรียพึมพำกับตัวเอง เสียงกระซิบสั่นเครืออย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน บุคคลที่ก้าวเข้ามาใหม่ไม่ได้มามือเปล่า ในมือของอีกฝ่ายกำลังลากร่างชุ่มเลือดของบุคคลที่วิกตอเรียคิดว่าปลอดภัยที่สุดในดินแดนรัตติกาลนี้... และรอยยิ้มใต้หน้ากากนั้นก็เอ่ยประโยคที่ทำให้เกมทั้งหมดพลิกผันในเสี้ยววินาที "ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปที่แท้จริงค่ะ วิกตอเรีย... เจ้าของงานเลี้ยงตัวจริงกลับมาทวงคืนทุกอย่างแล้ว" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รัตติกาลอันลึกล้ำในตอนนี้ด้วยกันนะคะ