การเผชิญหน้ากับอดีต

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลีบกุหลาบที่เน่าเปื่อยคละคลุ้งอยู่ในห้องใต้ดินอันมืดมิด เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายดังสะท้อนก้องกังวาน วิกตอเรียยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเงาร่างสูงใหญ่ของ ‘ลอร์ดคาร์ล’ ผู้อาวุโสผู้สร้างและหยิบยื่นคำสาปแห่งอมตะให้แก่เธอในคืนอันแสนโหดร้ายเมื่อหลายร้อยปีก่อน นัยน์ตาคมกริบสีทับทิมของแวมไพร์สาวจ้องมองผู้เป็นนายเก่าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความเคียดแค้นชิงชังและความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกในจิตวิญญาณ “เจ้าเติบใหญ่ขึ้นมาก… เจ้าเด็กโง่เขลา” น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำราวกับเสียงบดขยี้ของกระดูกดังขึ้นจากความมืด ลอร์ดคาร์ลย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างของเขาปกคลุมด้วยเสื้อคลุมกำมะหยี่สีดำสนิทที่กลืนกลายไปกับความมืดมิดของค่ำคืน “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการหนีไปซ่อนตัวอยู่ในปาร์ตี้มนุษย์ชั้นต่ำนั่น จะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งสายเลือดของเราได้?” วิกตอเรียขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง มือเรียวยาวกำเข้าหากันแน่นจนเล็บคมจิกเข้ากับฝ่ามือ สีหน้าของเธอเย็นชาและดุดัน แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนราวกับมีพายุโหมกระหน่ำ ภาพอดีตอันเลวร้ายที่เธอถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นเพียงเครื่องมือกระหายเลือดผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ท่านไม่เคยสร้างฉันขึ้นมาจากความรัก… ท่านสร้างฉันขึ้นมาเพื่อเป็นทาสรับใช้ความมืดของท่านต่างหาก!” วิกตอเรียเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาส่อแววแข็งกร้าวไร้ความหวาดกลัว “และวันนี้… ฉันจะตัดสายสะดือแห่งความอัปยศนี้ด้วยมือของฉันเอง” สิ้นคำพูด ร่างบางก็พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าแลบ ความเร็วดุจพายุหมุนทำให้ลมกรรโชกแรงพัดกระหน่ำเทียนไขรอบห้องดับวับลงในพริบตาเดียว กรงเล็บแหลมคมพุ่งตรงไปยังเป้าหมายด้วยจิตสังหารอันรุนแรง แต่ทว่า... ลอร์ดคาร์ลกลับไวกว่า เขายกมือขึ้นรับการโจมตีนั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย แรงปะทะทำให้เกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด “เจ้ายังอ่อนหัดนัก แม้เวลาจะผ่านไปนานสักเพียงใดก็ตาม” ผู้อาวุโสหัวسเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะออกแรงผลักวิกตอเรียกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ร่างเพรียวบางกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือโบราณจนฝุ่นฟุ้งกระจาย หนังสือเก่าแก่ร่วงหล่นลงมากระจัดกระจายเต็มพื้น วิกตอเรียสำลักออกมาเป็นลิ่มเลือดสีเข้ม รสชาติคาวคลุ้งในปากยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนภายในตัวให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด เธอปาดเลือดที่มุมปากออกช้าๆ สายตาจดจ้องไปยังคู่ต่อสู้ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ขณะที่เธอกำลังจะรวบรวมพลังเพื่อเปิดฉากโจมตีอีกครั้ง ภาพใบหน้าของเร็น หญิงสาวผู้มีสายเลือดหอมหวานและดวงตากล้าหาญที่รอคอยเธออยู่ที่ห้องพักเบื้องบนก็แวบเข้ามาในห้วงความคิด ความห่วงใยและความกลัวที่จะสูญเสียเร็นไปตลอดกาลทำให้หัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วของแวมไพร์สาวกลับมาบีบตัวด้วยความเจ็บปวด ‘ฉันจะตายที่นี่ไม่ได้… เร็นกำลังรอฉันอยู่’ วิกตอเรียบอกตัวเองในใจ ลอร์ดคาร์ลสังเกตเห็นความลังเลที่ฉายชัดขึ้นในแววตาของแวมไพร์สาว เขายิ้มเยาะอย่างรู้ทัน “อ๋อ… เจ้ากำลังห่วงมนุษย์รสโอชาคนนั้นสินะ สตรีผู้มีกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจคนนั้นที่เจ้าซ่อนเอาไว้ในห้องพัก ช่างน่าสนุกเสียจริงที่ได้เห็นแวมไพร์ผู้เยือกเย็นอย่างเจ้ามีจุดอ่อน” “อย่าแตะต้องนาง!” วิกตอเรียคำรามลั่น เสียงขู่กรรโชกดังลั่นห้องใต้ดิน ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขตและสิ่งที่รักยิ่งชีพ พลังงานสีดำสนิทแผ่พุ่งออกมาจากร่างของเธอจนบรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนกลายเป็นความหนาวเหน็บเสียดกระดูก วิกตอเรียรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พุ่งเข้าใส่ลอร์ดคาร์ลด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม ความมุ่งมั่นและแรงปรารถนาที่จะปกป้องคนที่เธอรักผลักดันให้ขีดจำกัดของเธอทะยานข้ามขีดจำกัดเดิม กรงเล็บของเธออาบด้วยแสงสีแดงฉาน พุ่งทะลวงตรงไปยังหัวใจของผู้อาวุโสผู้สร้างเธอขึ้นมาอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป ทว่า... ในวินาทีที่กรงเล็บกำลังจะสัมผัสเป้าหมาย ประตูห้องใต้ดินที่ปิดสนิทก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบงัน “วิกตอเรีย! หยุดนะ!” เสียงตะโกนร้องด้วยความตกใจและเป็นห่วงของเร็นดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของวิกตอเรียที่ชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ เปิดโอกาสให้ลอร์ดคาร์ลแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม แล้วใช้จังหวะนั้นพุ่งเป้าหมายเปลี่ยนทิศทางไปยังร่างของเร็นที่ยืนอยู่ตรงประตูแทน! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รัตติกาลอันลึกล้ำในตอนนี้ด้วยกันนะคะ