เปิดโปงความจริง

เสียงปรบมือระลอกคลื่นที่ดังคลอเคล้าเสียงดนตรีคลาสสิกในห้องโถงใหญ่แห่งคฤหาสน์รัตติกาลพลันสะดุดกึก เมื่อกระดาษแผ่นบางสีชาถูกโปรยลงมาจากระเบียงชั้นลอยดุจกลีบกุหลาบสีเลือด “ท่านผู้อาวุโสคาลิด… บนกระดาษแผ่นนั้นคงมิใช่จดหมายรักจากสตรีใดกระมังคะ ถึงได้ทำให้สีหน้าของท่านซีดเผือดลงจนน่าใจหายเช่นนั้น” สุ้มเสียงราบเรียบแต่บาดลึกดั่งคมมีดกรีดลงบนผ้าแพรเอ่ยขึ้น วิกตอเรีย (Victoria) ก้าวออกมาจากเงื้อมเงาของเสาหินอ่อนอิตาลี นัยน์เนตรสีทับทิมเข้มข้นดุจโลหิตในถ้วยแก้วเจียระไนกวาดมองร่างสูงใหญ่ของผู้อาวุโสแห่งสภาเงาที่กำลังสั่นเทา ภายใต้ชุดสูทหรูหราตัดเย็บอย่างประณีต บัดนี้กลับมีหยาดเหงื่อกาฬผุดพรายซึมตามไรผมของชายชราผู้กุมอำนาจเบื้องหลังมานานนับศตวรรษ เร็น (Ren) ยืนเคียงข้างแวมไพร์สาวผู้ครองค่ำพันปี ปลายนิ้วเรียวบางของหญิงสาวมนุษย์ยังคงอุ่นร้อน—ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความเย็นเยือกดุจน้ำแข็งของร่างข้างกาย เร็นคือผู้รวบรวมบัญชีลับเหล่านี้จากห้องนิรภัยใต้ดิน ความกล้าหาญที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกทำให้หัวใจของวิกตอเรียที่ด้านชามาเนิ่นนาน เต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เรียกว่า ‘ความหวงแหน’ “มันเป็นเอกสารปลอม! วิกตอเรีย เจ้าเด็กเมื่อวานซืน กล้าดียังไงถึงใช้มารยาตบตาที่ประชุมใหญ่!” คาลิดคำรามลั่น เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “ปลอมหรือคะ?” เร็นเป็นฝ่ายก้าวออกไปเผชิญหน้า น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่มั่นคง ดังก้องไปทั่วห้องโถงที่บัดนี้ตกอยู่ในความเงียบงันสนิท บรรดาแขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพลในปาร์ตี้ลับต่างถอยร่นออกไปเป็นวงกว้าง ไม่มีใครกล้าหายใจแรง “ลายเซ็น ประทับตราเวทมนตร์เลือด และรหัสลับประจำตัวของท่านผู้อาวุโสคาลิด… ต่อให้ท่านมีเวทมนตร์แก่กล้าเพียงใด ก็มิอาจปลอมแปลง ‘กลิ่นอายโลหิต’ ที่ท่านใช้ผนึกเอกสารเหล่านี้ได้หรอกนะคะ” ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่แขกผู้มีเกียรติ เสียงซุบซิบนินทาดังระงมดุจฝูงแมลงหวี่ในความมืด คาลิดกวาดสายตาคมกริบมองรอบกาย ตระหนักได้ทันทีว่าบัดนี้ตนเองได้กลายเป็นเหยื่อที่ถูกต้อนจนมุมในกรงขังที่สร้างขึ้นเอง วิกตอเรียไม่ปล่อยให้เวลาแห่งความได้เปรียบหลุดลอย ร่างระหงในชุดราตรีสีดำสนิทก้าวเข้าไปใกล้ผู้อาวุโสทีละน้อย ทุกย่างก้าวสะท้อนถึงอำนาจอันเด็ดขาดและดุดัน กลิ่นอายของความตายและความเย้ายวนลึกล้ำแผ่ซ่านกดดันจนผู้คนรอบข้างแทบไม่กล้าสบตา “ตลอดสามร้อยปีที่ผ่านมา ท่านสูบฉีดงบประมาณจากคลังสมบัติของตระกูลเราไปเพื่อสร้างกองกำลังส่วนตัว… คิดจะโค่นล้มบัลลังก์รัตติกาลของฉันอย่างนั้นสินะคะ คาลิด?” วิกตอเรียเอ่ยกระซิบชิดริมหูของชายชรา น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของปีศาจยามเที่ยงคืน แต่กลับทรงพลังเสียจนคาลิดทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นหินอ่อน “ข้า… ข้าแค่… เพื่อความมั่นคงของสภา…” คาลิดละล่ำละลักแก้ตัว ใบซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน “ความมั่นคง หรือความโลภของท่านกันแน่คะ?” วิกตอเรียแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกเผยให้เห็นปลายคมเขี้ยวสีขาวโพลนสะท้อนกับแสงไฟจากโคมระย้า เสน่หาต้องห้ามและอันตรายถึงชีวิตฉายชัดในแววตาคู่นั้น เธอยื่นมือเรียวไปสัมผัสเส้นผมสีดอกอيكของคาลิดเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลมเหยื่อก่อนปลิดชีพ “กฎของพวกเราชัดเจนมาโดยตลอด… ผู้ทรยศ จักต้องชดใช้ด้วยเลือด” บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เร็นมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหวาดกลัวต่อความโหดเหี้ยมของโลกแวมไพร์ และลุ่มหลงในความสง่างามอันน่าเกรงขามของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของรัตติกาล ทว่า ในวินาทีที่วิกตอเรียกำลังจะตวัดกรงเล็บลงเพื่อปิดบัญชีหนี้เลือด เสียงปรบมือปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดมิดบริเวณระเบียงชั้นบน *แปะ… แปะ… แปะ…* “ช่างเป็นฉากการลงทัณฑ์ที่งดงามและเด็ดเดี่ยวเสียจริง ท่านหญิงวิกตอเรีย…” เสียงทุ้มนุ่มลึกเยือกเย็นราวกับลมหนาวพัดผ่านหลุมศพดังขึ้น ทุกสายตาหันขวับไปมองยังต้นเสียง ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทร่วมสมัยผู้มีดวงตาสองสี—ข้างหนึ่งสีฟ้าจัดดุจน้ำแข็ง อีกข้างสีทองอร่ามดุจเพลิงกัลป์—ก้าวออกมาจากเงาของม่านกำมะหยี่สีแดงสด เขายิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ วิกตอเรียชะงักกรงเล็บที่กำลังจะปลิดชีพอดีตผู้อาวุโส นัยน์เนตรสีทับทิมหรี่แคบลงทันทีเมื่อจดจำกลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวนั้นได้ “เจ้า… ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของฉันได้อย่างไร… ‘ลูเซียน’?” ลูเซียนแย้มยิ้มกว้างขึ้น เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที หากแต่ก้าวเดินลงบันไดมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยุดยืนเคียงข้างร่างของคาลิดที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม “ข้าไม่ได้มาเพื่อช่วยสุนัขแก่ตัวนี้หรอกนะคะ ท่านหญิง…” ลูเซียนปรายตามองเอกสารหลักฐานที่เกลื่อนกลูนบนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับวิกตอเรียโดยตรง แววตาสองสีคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทาย “แต่ข้ามาเพื่อบอกท่านว่า… หลักฐานที่ท่านได้มาในคืนนี้ แท้จริงแล้วเป็นเพียง ‘เหยื่อล่อ’ ชิ้นแรก ที่ข้าจงใจโยนให้ท่านตกลงมาติดกับดักต่างหากล่ะคะ” ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รัตติกาลอันลึกล้ำในตอนนี้ด้วยกันนะคะ