รสชาติแห่งการยอมจำนน

รอยยิ้มของชายผู้มาใหม่เปื้อนความเย้ยหยันขณะที่บานประตูไม้สักทองถูกผลักให้เปิดกว้างขึ้น แสงจันทร์สีเลือดจากภายนอกสาดส่องตัดผ่านความมืดมิดในห้องลับใต้ดิน เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ วิกตอเรียขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาสีเพลิงคู่สวยหรี่แคบลงด้วยความกรุ่นโกรธ ริมฝีปากที่เพิ่งผละออกจากการสัมผัสอันลึกซึ้งเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง มือเรียวที่เคยจิกทึ้งลงบนเส้นผมสีรัตติกาลของเร็นเปลี่ยนเป็นกำเข้าหากันจนเล็บคมจิกเข้าสู่ฝ่ามือ "เจ้าไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในอาณาเขตนี้... อัล베ิร์ต" เสียงหวานเยือกเย็นเอ่ยลอดไรฟัน ดั่งคมดาบที่เคลือบด้วยน้ำแข็งแห้ง เร็นที่ยังคงแนบกายอยู่ภายใต้วงแขนของแวมไพร์สาว สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ลมหายใจหอบกระชั้นยังคงติดอยู่ริมฝีปาก ใบหน้าเนียนระเรื่อด้วยสีเลือดฝาดจากการปลุกเร้าเมื่อครู่ หญิงสาวกวาดสายตามองผู้มาใหม่ด้วยความหวาดระแวง แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็กระซิบเตือนภัยให้เธอขยับกายถอยหลังอย่างเงียบเชียบ ทว่าวิกตอเรียกลับรั้งเอวบางของเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เหยื่ออันโอชะหลุดรอดจากวงแขนไปได้ง่ายๆ "โอ๊ะ โอ... อย่าเพิ่งทำหน้าตาดุดันใส่ผมแบบนั้นสิครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ฉันหมายถึง... อย่าเพิ่งมองผมด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์เช่นนั้นเลย ท่านวิกตอเรีย" อัลเบิร์ตหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก้าวเท้าเข้ามาในห้องลับทีละก้าวอย่างเชื่องช้า รองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นหินส่งเสียงก้องกังวานน่าขนลุก "ผมแค่เป็นห่วง... เกรงว่าท่านจะเพลิดเพลินกับการ 'ลิ้มรส' จนลืมหน้าที่สำคัญในงานปาร์ตี้คืนนี้ไปเสียสนิท" วิกตอเรียแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกหัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม "หน้าที่ของข้าคือการจัดการกับพวกสอดรู้สอดเห็น... และเจ้าเองก็กำลังทำตัวให้ข้าอยากจัดการเป็นรายต่อไปเช่นกัน" บรรยากาศภายในห้องลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความกระหายเลือดและกลิ่นอายความเย้ายวนปะปนกันจนกลายเป็นบรรยากาศอันตรายที่ชวนให้มึนเมา เร็นเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของแวมไพร์สาวผู้ทรงอำนาจ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้า ความตึงเครียดระหว่างแวมไพร์ทั้งสองตนแผ่ซ่านจนผิวหนังของเธอรู้สึกชาหนึบไปหมด "ท่านใจร้อนเสมอเลยนะคะ... ทั้งที่เด็กคนนี้มีกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจถึงเพียงนี้ แทบไม่น่าแปลกใจเลยที่ท่านจะอดใจไม่ไหวจนต้องพามาซ่อนไว้ในที่ลับตาคนเช่นนี้" อัลเบิร์ตหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาส่อประกายโลภโมจันทอดมองมาที่เร็น ราวกับสุนัขป่ากำลังจ้องมองชิ้นเนื้ออันโอชะ "แต่เกรงว่า... ของหวานชิ้นนี้ คงไม่ได้มีไว้สำหรับท่านผู้เดียวหรอกกระมังครับ" สิ้นคำพูดนั้น อัลเบิร์ตก็พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เป้าหมายไม่ใช่所วิกตอเรีย แต่เป็นเร็นที่ยืนอยู่เคียงข้าง! *ฟึบ!* วิกตอเรียไวเท่าความคิด ร่างระหงของแวมไพร์สาวพลิกตัวบังเร็นไว้ในเสี้ยววินาที มือเรียวคว้าจับข้อมือของอัลเบิร์ตเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้เกิดเสียงลมกระโชกเบาๆ ในห้องแคบ แรงมหาศาลจากทั้งสองฝ่ายปะทะกันจนเกิดประกายไฟจางๆ ในอากาศ ดวงตาสีเพลิงจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของอัลเบิร์ตที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเช่นกัน "ถอยไป... อัลเบิร์ต" วิกตอเรียคำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นทรงอำนาจและกดดันจนทำให้เร็นต้องยกมือขึ้นปิดหูด้วยความเจ็บปวดจากคลื่นเสียงที่แผ่ซ่านออกมา "ถ้าผมไม่ถอยล่ะครับ?" อัลเบิร์ตแย้มยิ้มกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวคมที่งอกยาวออกมา "ท่านก็รู้ว่ากฎของสภาโลหิตคืออะไร... ของกำนัลชิ้นนี้ ถูกส่งมาให้ 'พวกเรา' ทุกคน ไม่ใช่สิทธิพิเศษของท่านผู้เดียว" เร็นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คำว่า 'ของกำนัล' และ 'พวกเรา' วิ่งวนอยู่ในหัวของเธออย่างบ้าคลั่ง นี่เธอกลายเป็นแค่สิ่งของ เป็นเหยื่ออันโอชะที่ถูกส่งมาให้เหล่าแวมไพร์กระหายเลือดรุมทึ้งอย่างนั้นหรือ? ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความโกรธแค้นก็ลุกโชนขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่ตุ๊กตาที่จะยอมให้ใครมาแย่งชิงหรือฉีกทึ้งตามใจชอบ! วิกตอเรียเหลือบสายตากลับมามองเร็นแวบหนึ่ง สัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจมนุษย์ที่รัวเร็วและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก กลิ่นอายความหวาดกลัวที่ปะปนกับความดื้อรั้นนั้น ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวแวมไพร์สาวให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม เร็นคือเหยื่อของเธอ... เป็นรอยแผลเป็นและความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่เธอเป็นผู้ค้นพบ ไม่มีทางที่เธอจะยอมแบ่งปันกลิ่นหอมหวานนี้ให้กับไอ้สารเลวหน้าไหนทั้งสิ้น! "นางเป็นของข้า..." วิกตอเรียเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเล ร่างกายแผ่รังสีอำมหิตออกมาราวกับพายุทอร์นาโดที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ถ้าเจ้ายังไม่อยากตายที่นี่... จงไสหัวออกไปซะ!" อัลเบิร์ตหัวเราะร่วนอย่างไม่สะทกสะท้าน "ปากดีเสียจริง... งั้นเรามาดูกันว่า ท่านจะปกป้องลูกแกะน้อยตัวนี้ได้สักแค่ไหน" พริบตานั้น อัลเบิร์ตสะบัดข้อมือหลุดจากการจับกุมของวิกตอเรียด้วยเทคนิคแพรวพราว ร่างของเขากระโจนเข้าหาเร็นจากด้านข้างอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ วิกตอเรียพุ่งเข้าขวางอย่างไม่คิดชีวิต มือเรียวคว้าเข้าที่ปกเสื้อของอัลเบิร์ตแล้วเหวี่ยงกระแทกเข้ากับผนังห้องหินทึบเสียงดังสนั่น *โครม!* ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่วิกตอเรียเสียจังหวะจากการโจมตี อัลเบิร์ตอาศัยความเพรียวบางพลิกตัวหลบ แล้วเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียวของเร็นไว้ได้ทัน! "ปล่อยนะ!" เร็นกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ พยายามสะบัดแขนหนีสุดแรงเกิด แต่เรี่ยวแรงของมนุษย์หรือจะสู้แรงของแวมไพร์ได้ "อืม... กลิ่นเลือดช่างหอมหวานเสียจริง สมandคำร่ำลือ..." อัลเบิร์ตโน้มใบหน้าลงซุกซอกคอขาวผ่องของเร็น ริมฝีปากเย็นเฉียบสัมผัสกับผิวเนื้ออ่อนจนเร็นสะท้านเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่าง ความหวาดกลัวพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อเธอรู้สึกได้ถึงความคมกริบของเขี้ยวที่กำลังกดลงบน1ผิวหนัง "อย่าแตะต้องนาง!" วิกตอเรียคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง ดวงตาสีเพลิงลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ ร่างของเธอพุ่งเข้าหาอัลเบิร์ตด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม มือทั้งสองข้างกางออกเตรียมตะปบเหยื่อผู้บังอาจมาลูบคมในอาณาเขตของเธอ ทว่า ก่อนที่กรงเล็บของวิกตอเรียจะทันได้ฝังลงบนร่างของอัลเบิร์ต ประตูห้องลับที่ถูกเปิดอ้าไว้เมื่อครู่ ก็มีเงาร่างปริศนาก้าวเข้ามาเพิ่มเติมอีกถึงสามร่าง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้น ท่ามกลางความมืดที่แผ่ขยายเข้ามาปกคลุม "ช่างเป็นภาพที่เร่าร้อนและงดงามเสียจริง... แต่ดูเหมือนพวกท่านจะลืมไปแล้วกระมัง ว่างานเลี้ยงต้อนรับที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแขกผู้มาใหม่ทั้งสาม ท่ามกลางความตกตะลึงของวิกตอเรียที่ต้องหยุดชะงักกรงเล็บลงกลางอากาศ เมื่อพบว่าผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่คือกลุ่มผู้นำตระกูลแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในค่ำคืนนี้ และพวกเขากำลังปิดล้อมทางออกทุกทางไว้ทั้งหมดแล้ว! ขอบพระคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าจะพาคุณดำดิ่งสู่ห้วงรัตติกาลอันเร่าร้อนในตอนต่อไปอย่างไม่ให้ผิดหวังแน่นอนค่ะ