งานเลี้ยงหน้ากากมรณะ

กลิ่นไออุ่นของกำยานกลิ่นกุหลาบดำและคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ภายใต้หน้ากากขนนกยูงสีนิล กฎเหล็กข้อแรกของการก้าวเข้ามาใน "งานเลี้ยงหน้ากากมรณะ" ของสภาแวมไพร์ชั้นสูงคือ ห้ามสบตากับผู้ใดเกินสามวินาที เว้นเสียแต่ว่าท่านปรารถนาจะมอบลมหายใจเฮือกสุดท้ายให้เป็นบรรณาการ วิกตอเรียขยับหน้ากากเวนิสสีเงินยวงบนใบหน้า เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยขณะกวาดสายตามองผ่านความมล스ลัวของโถงจัดเลี้ยงสไตล์โกธิค บรรยากาศภายในคฤหาสน์เก่าแก่อบอวลไปด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกจากไวโอลินที่ถูกสีอย่างบ้าคลั่ง ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุด หาใช่ความอลังการของโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับไม่ หากแต่เป็นร่างระหงในชุดราตรีผ้าไหมสีเลือดหมูที่กำลังยืนสั่นเทาอยู่มุมห้อง—เร็น หญิงสาวมนุษย์ผู้มีสายเลือดหอมหวานจนน่าประณาม เหตุใดเจ้าถึงกล้าหาญหรือโง่เขลาถึงเพียงนี้ที่หลุดเข้ามาในรังแห่งอสรพิษ? วิกตอเรียสาวเท้าเข้าไปใกล้ ภายใต้ความมืดมิดของเสาหินอ่อน มือเรียวภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวของเร็นอย่างรวดเร็วก่อนที่พวกสภาไฮโซจะทันสังเกตเห็น "ถ้าไม่อยากให้คอของเธอสวยน้อยลงกว่าเดิม จงหุบปากแล้วเดินตามฉันมาเงียบๆ" น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหู เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ากลับสั่นไหวด้วยความร้อนรุ่มบางอย่างที่วิกตอเรียไม่อาจนิยาม เร็นสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตภายใต้หน้ากากลูกไม้สีดำเงยขึ้นสบตากับเธอ ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงเข้มเผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนที่ความดื้อรั้นจะฉายชัดขึ้นในแววตานั้น "คุณ... วิกตอเรีย?" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน "ฉันคิดว่าคุณจะปล่อยให้ฉันเผชิญชะตากรรมคนเดียวเสียอีก" "ฉันไม่ใช่คนใจร้ายพอที่จะปล่อยให้เหยื่ออันโอชะต้องตกเป็นของแวมไพร์ชั้นต่ำพวกนั้นหรอกนะ" วิกตอเรียตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางออกแรงดึงร่างของเร็นให้หลบเข้าไปในซอกม่านกำมะหยี่สีแดงฉานที่ปิดบังระเบียงด้านนอก ลมราตรีพัดกรรโชกกลิ่นอายฝนปะทะเข้ากับผิวกาย ความเย็นยะเยือกของค่ำคืนนี้ช่างตัดกันเหลือเกินกับความร้อนระอุที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างพวกเธอทั้งสอง เร็นถูกดันชิดติดผนังระเบียงหิน ไออุ่นจากร่างกายของมนุษย์แผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนวิกตอเรียต้องกักลมหายใจ คมเขี้ยวใต้ริมฝีปากเริ่มสั่นระริกด้วยความกระหายที่ถูกปลุกเร้า "ทำไมคุณถึงต้องช่วยฉันด้วยล่ะคะ?" เร็นกระซิบถาม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอของแวมไพร์สาว ความกล้าหาญของหญิงสาวมนุษย์ผู้นี้ช่างน่าขันและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่สวยพินิจมองใบหน้าครึ่งซีกของวิกตอเรียราวกับต้องการจะอ่านใจ "หรือว่า... เลือดของฉันมันมีค่ามากกว่าที่ฉันคิด?" วิกตอเรียหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยเสน่หาอันตราย เธอยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นกายของเร็น—กลิ่นวานิลลาเจือหยาดเหงื่อและความตื่นกลัว—กำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของแวมไพร์ผู้ครองค่ำพันปีให้พังทลายลงทีละน้อย "เลือดของเธอหอมหวานจนน่ารังเกียจเลยล่ะ เร็น" วิกตอเรียกระซิบชิดริมฝีปาก ปลายเลิฟแหลมคมลูบไล้ผ่านโครงหน้าเนียนนุ่มอย่างเชือดเฉือน "แต่สิ่งที่ฉันต้องการในคืนนี้ ไม่ใช่แค่หยดเลือดหยดเดียว... ฉันต้องการความลับของสภา และฉันต้องการให้เธอรอดออกไปจากที่นี่ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่" "ถ้าอย่างนั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ..." เร็นท้าทาย มือเรียวเล็กเอื้อมขึ้นแตะที่กรอบหน้าของวิกตอเรีย ปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวแก้วที่เย็นเฉียบราวกับซากศพ ทว่ากลับทำให้หัวใจของแวมไพร์สาวเต้นระรัวราวกับกลองศึก "พิสูจน์ว่าคุณปกป้องฉันได้ มากกว่าแค่คำขู่" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงดนตรีแว่วมาจากด้านในและเสียงหัวใจของมนุษย์ที่เต้นเร็วจนน่ากลัว วิกตอเรียชะงัก เสน่หาอันต้องห้ามพุ่งพล่านถึงขีดสุด เธอโน้มใบหน้าลงหมายจะประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มของมนุษย์สาวเพื่อดับกระหาย ทว่า... *เคร้ง!* เสียงแก้วไวน์แตกละเอียดดังมาจากด้านหลังระเบียง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของวิกตอเรียเย็นเฉียบลงฉับพลัน "ช่างเป็นภาพที่งดงามและน่าสมเพชเสียจริง... แวมไพร์ผู้สูงศักดิ์ กำลังสยบแทบเท้ามนุษย์ชั้นต่ำเช่นนั้นหรือ, ท่านวิกตอเรีย?" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืด วิกตอเรียผลักเร็นไปไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับแผ่รังสีอำมหิตออกมารอบตัว นัยน์ตาสสีแดงฉานวาวโรจน์ขึ้นในความมืดเมื่อเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวออกมาจากเงามืดของเสาหิน บุคคลผู้กุมความลับทั้งหมดของสภาแวมไพร์ และเป็นคนเดียวที่วิกตอเรียไม่เคยคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในงานเลี้ยงแห่งนี้ "...ท่านลอร์ดคาร์สเท่น?" วิกตอเรียพึมพำชื่อนั้นด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายผู้กุมชะตากรรมของพวกเธอทั้งสอง ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รัตติกาลอันลึกล้ำในตอนนี้ด้วยกันนะคะ