การถูกควบคุม

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ลูกชายคุณกลายเป็นศพในห้องซ้อมเปียโน ก็วางเศษแก้วลงเสียตอนนี้ ธันวา” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ หากแต่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้ที่ได้ยิน เธอไม่ได้ขู่ เธอเพียงแต่กำลังพูดความจริงที่โหดร้ายที่สุดออกมา เศษแก้วในมือเล็กของเด็กชายสั่นระริก หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงทีละหยด... ติ๋ง... ติ๋ง... เสียงนั้นเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังของชีวิตที่กำลังจะดับสูญ ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเป็นประกายระยับเมื่ออยู่บนเวทีคอนเสิร์ต บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง “คุณหมอจะให้ผมวางลงเพื่ออะไรครับ? เพื่อให้ผมกลับไปเป็นตุ๊กตาไขลานให้แม่เล่นอีกงั้นหรือ? ถ้าโลกใบนี้มันมีแค่กรงแก้วที่มองไม่เห็น ผมก็แค่เลือกที่จะทุบมันทิ้งด้วยชีวิตของผมเอง” “นั่นไม่ใช่การทุบกรง ธันวา นั่นคือการขังตัวเองไว้ในสุสานที่คนอื่นขุดให้ต่างหาก” รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เธอรับรู้ถึงแรงกดดันจากสายตาของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง “คุณหมอรินรดาคะ” เสียงแหลมสูงที่แฝงไปด้วยอำนาจและน้ำเสียงเย็นชาดังขึ้น คุณหญิงภารดีก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดผ้าไหมสั่งตัดที่เนี้ยบกริบจนไร้รอยยับ สายตาของเธอไม่ได้มองลูกชายที่กำลังบาดเจ็บด้วยความสงสารแม้แต่น้อย แต่มองรินรดาด้วยความสมเพชปนโกรธจัด “ฉันว่าหน้าที่จิตแพทย์ของคุณจบลงตรงนี้แล้วค่ะ ต่อไปนี้ทางเราจะดูแลกันเอง” รินรดาไม่หันไปมองทันที เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปจับข้อมือของธันวาด้วยความนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางสบตาเด็กชาย “มองตาน้า... ธันวา น้าสัญญาว่าน้าจะไม่ทิ้งลูกไปไหน แต่การตายตรงนี้ไม่ใช่ทางออก มันคือความพ่ายแพ้ที่แม่ลูกไม่ปรารถนาจะเห็น เชื่อใจน้านะคะ” แรงสั่นในมือของธันวาค่อยๆ เบาลง ก่อนที่เศษแก้วจะร่วงหล่นลงบนพรมพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ถูกกลั้นไว้จนตัวโยน คุณหญิงภารดีก้าวเข้ามาแทรกกลางทันที เธอคว้าแขนลูกชายดึงเข้าไปหาตัวอย่างรุนแรงจนธันวาเซถลา “ดูสิ่งที่เธอทำสิคะคุณหมอ! สอนให้เด็กมีพฤติกรรมก้าวร้าว ต่อต้านพ่อแม่ นี่หรือคือวิธีรักษาของคนที่เรียกตัวเองว่าจิตแพทย์?” คุณหญิงภารดีแค่นยิ้ม “ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ฉันไม่อนุญาตให้คุณเข้าใกล้ธันวาอีก ไม่ว่าจะในสถานะใดก็ตาม พ่อบ้าน! เชิญคุณหมอกลับไปได้แล้วค่ะ” รินรดาขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกอัดอั้นพุ่งขึ้นมาถึงลำคอ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของคนไข้ แต่มันคือการใช้อำนาจมืดปิดปากคนที่จะมองเห็นความจริงเบื้องหลังรอยร้าวของครอบครัวนี้ “คุณหญิงคะ ธันวาต้องการการบำบัด ไม่ใช่การกักขัง การที่คุณตัดขาดเขาจากโลกภายนอกและปิดกั้นเขาจากผู้ให้คำปรึกษา มันคือการทำร้ายเด็กทางจิตใจในระดับที่ร้ายแรงที่สุดนะคะ!” “ร้ายแรงหรือคะ?” คุณหญิงภารดีหันมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจนน่าเวียนหัว “คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่ากว่าจะสร้างชื่อเสียงให้ตระกูลนี้ขึ้นมาได้ เราต้องแลกด้วยอะไรบ้าง ธันวาคืออนาคตของวงศ์ตระกูล ไม่ใช่คนไข้ขี้โรคที่ต้องมานั่งฟังคำปลอบประโลมจากคนนอกอย่างคุณ” “เด็กไม่ใช่สมบัติส่วนตัวที่คุณจะขีดเขียนชีวิตเขาอย่างไรก็ได้นะคะ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะโกรธจนสั่น “นั่นเป็นเรื่องของฉันกับลูกค่ะ ไม่ใช่เรื่องของคุณ” คุณหญิงภารดีปัดมือไล่ “ออกไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะทำให้ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพของคุณมีปัญหามากกว่านี้” รินรดามองธันวาเป็นครั้งสุดท้าย เด็กชายก้มหน้ามองพื้น ราวกับวิญญาณของเขาถูกดึงออกจากร่างไปแล้ว เธอรู้ดีว่าการยอมถอยในตอนนี้เท่ากับการปล่อยให้เด็กคนหนึ่งเดินเข้าสู่ความตายอย่างช้าๆ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าพ้นธรณีประตู สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างบนโต๊ะทำงานของคุณหญิงภารดี... มันเป็นเอกสารที่วางทับอยู่ใต้กรอบรูปครอบครัว ขอบกระดาษสีเหลืองเก่าคร่ำที่ดูผิดที่ผิดทางในบ้านที่หรูหราแห่งนี้ ข้อความบางส่วนที่โผล่พ้นออกมาเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า ‘บันทึกการรักษา... ผู้ป่วยรินรดา’ หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ ขาที่ก้าวเดินหยุดชะงักทันที นี่ไม่ใช่เอกสารคนไข้ทั่วไป แต่มันคือบันทึกประวัติส่วนตัวของเธอสมัยที่ยังเป็นเด็ก... บันทึกที่ควรจะถูกทำลายไปพร้อมกับโรงพยาบาลร้างแห่งนั้นเมื่อยี่สิบปีก่อน! คุณหญิงภารดีเกี่ยวอะไรกับความหลังของเธอ? หรือเหตุผลที่ผู้หญิงคนนี้จงเกลียดจงชังเธอ ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องของธันวา แต่เป็นเพราะความลับที่เธอพยายามลืมมันมาตลอดชีวิตกำลังถูกขุดขึ้นมา? รินรดาหันกลับไปมองหญิงสูงศักดิ์ที่กำลังยิ้มเยาะด้วยสายตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง และในวินาทีนั้นเอง เสียงประตูด้านหลังที่ปิดลงอย่างรุนแรงก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงกลอนประตูที่ถูกล็อกแน่นหนาจากด้านนอก... ทิ้งให้เธอติดอยู่ภายในกรงแก้วที่มองไม่เห็นนี้เพียงลำพัง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสมดุลของหัวใจไปพร้อมกับรินรดานะคะ กระจกเงาสะท้อนใจ