จดหมายที่หายไป

“คุณหญิงคะ... ดิฉันว่าการเคี่ยวเข็ญจนถึงระดับนี้ มันไม่ใช่เรื่องของความรัก แต่มันคือการพยายามสร้างหุ่นยนต์ที่มีลมหายใจเพื่อมาประดับบารมีให้ตัวเองต่างหากค่ะ” เสียงของรินรดาราบเรียบ หากแต่หนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนเนื้อไม้ คุณหญิงภารดีชะงักมือที่กำลังจัดแจกันดอกลิลลี่ราคาสูงลิ่วในห้องโถงกว้าง แววตาที่เคยฉายความเย่อหยิ่งวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่กรีดลึก “หมอริน... หน้าที่ของคุณคือรักษา ไม่ใช่มาสอนฉันว่าควรเลี้ยงลูกอย่างไร” คุณหญิงภารดีวางกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ลงบนโต๊ะหินอ่อน เสียงเหล็กกระทบหินดังชัดเจนในความเงียบ “ในโลกที่หมออยู่ อาจจะมองว่าความสำเร็จคือความสุข แต่ในโลกที่ธันวาอยู่... ความสำเร็จคือตั๋วใบเดียวที่เขาจะได้รับการยอมรับจากคนอย่างฉัน” รินรดากำแฟ้มประวัติในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอได้แต่ข่มความรู้สึกไม่ให้ปะทุออกมา สิ่งที่เธอเห็นจากแววตาของเด็กน้อยวัยสิบขวบที่นั่งเหม่อลอยอยู่หน้าเปียโนเมื่อครู่ มันไม่ใช่ความหวัง แต่มันคือความตายที่พยายามกัดกินตัวตนของเขาจากภายใน หลังจากการสนทนาที่ไม่มีวันบรรจบสิ้นสุดลง รินรดาได้รับอนุญาตให้เข้าไปจัดระเบียบตารางการทำกิจกรรมของธันวาในห้องทำงานเก่าของคุณหญิง เธอเดินเข้าไปในห้องนั้นด้วยความรู้สึกไม่ไว้วางใจ สถานที่แห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกและกลิ่นอายของกฎระเบียบที่ไร้ความเมตตา บนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารทางธุรกิจ มีตะกร้าใส่กระดาษสำหรับทิ้งตั้งอยู่ รินรดาสังเกตเห็นเศษกระดาษสีขาวที่ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกองอยู่ก้นตะกร้า มันไม่ใช่กระดาษเอกสารทั่วไป แต่มันมีร่องรอยของลายมือที่บรรจงเขียนอย่างตั้งใจ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง มือเรียวบางเอื้อมลงไปหยิบเศษกระดาษเหล่านั้นขึ้นมาทีละชิ้น ความอดทนและความรอบคอบในฐานะจิตแพทย์ทำให้เธอค่อยๆ นำมันมาวางเรียงต่อกันบนโต๊ะไม้ขัดเงา เมื่อชิ้นส่วนสุดท้ายถูกวางลง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือจดหมายที่อ่านได้ใจความ แม้จะมีรอยขาดวิ่นคั่นกลาง: *“แม่ครับ... วันนี้ผมเล่นเพลงที่แม่ชอบได้ดีแล้วใช่ไหมครับ? ผมไม่ได้อยากเล่นให้คนทั้งโลกฟังหรอก ผมแค่อยากให้แม่ฟังผมจริงๆ... ผมเหงาเหลือเกินในกรงแก้วใบนี้ ผมขอแค่แม่กอดผมสักครั้งได้ไหม ไม่ใช่ในฐานะลูกชายผู้เป็นอัจฉริยะ แต่ในฐานะลูกชายคนหนึ่ง... ที่เจ็บปวดเหลือเกิน”* น้ำตาหยดหนึ่งของรินรดาร่วงเผาะลงบนกระดาษแผ่นนั้น ความโกรธแค้นที่อัดอั้นพุ่งพล่านจนปลายนิ้วสั่นสะท้าน นี่หรือคือสิ่งที่แม่มอบให้ลูก? นี่หรือคือ ‘ความรัก’ ที่คุณหญิงภารดีพร่ำบอก? การทำลายคำสารภาพจากหัวใจของเด็กน้อยคนหนึ่ง คืออาชญากรรมทางอารมณ์ที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่เธอเคยพบเจอ ในขณะที่เธอกำลังจะเก็บเศษกระดาษเหล่านั้นใส่กระเป๋าเพื่อเป็นหลักฐาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าส้นสูงก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ เธอรีบคว้าเศษกระดาษทั้งหมดซุกไว้ในซองเอกสารของตนเองอย่างรวดเร็ว ประตูห้องถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะ คุณหญิงภารดีก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผิดกับแววตาที่จ้องมองมายังรินรดาอย่างจับผิด “หมอริน... ดูเหมือนคุณจะใช้เวลาอยู่ในห้องนี้นานเกินความจำเป็นนะคะ” คุณหญิงพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมที่ทำเอาคนฟังหายใจติดขัด “มีอะไรที่บังเอิญไปเห็น... หรือเก็บติดมือไปโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือเปล่าคะ?” รินรดาสูดลมหายใจลึก พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เธอหันไปสบตาอีกฝ่ายโดยไม่หลบเลี่ยง “ดิฉันแค่กำลังพิจารณาว่า... บรรยากาศในห้องนี้ มันช่างชวนให้รู้สึกอึดอัดจนน่ากลัวเลยนะคะ คุณหญิง” คุณหญิงภารดียิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูน่าสยดสยองกว่าการตวาดด่า “คนที่มีความลับในใจ ก็มักจะมองเห็นความอึดอัดในที่ทุกแห่งนั่นแหละค่ะหมอ” ทันใดนั้น เสียงเปียโนดังลั่นขึ้นมาจากชั้นล่าง—ไม่ใช่ท่วงทำนองที่อ่อนหวาน แต่เป็นเสียงคอร์ดที่ผิดเพี้ยนและรุนแรงราวกับเสียงกรีดร้องของมนุษย์ รินรดารีบวิ่งไปที่ระเบียงทางเดินแล้วชะโงกลงไปมองเบื้องล่าง แต่สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ธันวาที่กำลังนั่งเล่นเปียโน... บนเก้าอี้หน้าเปียโนตัวใหญ่นั้นว่างเปล่า แต่ที่พื้นห้องโถงกลับมีรอยเลือดหยดเป็นทางยาวลากไปสู่ห้องเก็บของใต้บันได และในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าลงบันไดไป สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนถือมีดทำครัวสั่นเทาอยู่หน้าห้องนั้น... นั่นไม่ใช่ธันวา แต่เป็นคนสวนเก่าแก่ที่ถูกไล่ออกไปเมื่ออาทิตย์ก่อน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับรินรดานะคะ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ