รอยร้าวที่ขยายตัว

"คุณหมอรินรดาคะ... ในฐานะที่ผมเป็นพ่อ ผมว่าคุณกำลังล้ำเส้นความรับผิดชอบของคำว่าจิตแพทย์ไปไกลเกินไปหน่อยหรือเปล่าคะ?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดันของ 'คุณรังสิต' ดังขึ้นกลางห้องโถงกว้างที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หลุยส์ราคาแพง เขายืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนของผู้เป็นพ่อแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาที่จับจ้องไปยังรินรดา ราวกับจะค้นหาความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น รินรดาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย เธอยืนนิ่งอย่างสงบ มือที่กุมแฟ้มประวัติคนไข้ของธันวาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอสัมผัสได้ถึงไอความเย็นที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความตั้งใจของเธอสั่นคลอนแม้แต่น้อย "ดิฉันทำหน้าที่ตามกรอบจรรยาบรรณวิชาชีพค่ะคุณรังสิต" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าหนักแน่น "ธันวาไม่ได้ป่วยเพียงแค่ทางกาย แต่ภาวะซึมเศร้าที่เขากำลังเผชิญ มันมีรากเหง้ามาจากสิ่งที่เขาได้รับในทุกๆ วันภายในบ้านหลังนี้ ซึ่งดิฉันในฐานะผู้รักษา มีหน้าที่ต้องปกป้องสวัสดิภาพทางจิตใจของเขาค่ะ" "ปกป้อง?" รังสิตแค่นหัวเราะในลำคอ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด "คุณพยายามแทรกซึมเข้าไปในโลกของลูกชายผม พยายามเป่าหูให้เขาเห็นว่าครอบครัวคือปีศาจ ผมสังเกตเห็นนะ... ช่วงหลังมานี้ ธันวาเงียบผิดปกติ ไม่ใช่เพราะเขากำลังดีขึ้น แต่เพราะเขากำลังเก็บงำความลับบางอย่างไว้กับคุณ... ความลับที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดกับพ่อแม่ตัวเอง" รินรดาไม่หลบสายตา เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความระแวง "ธันวาไม่ใช่สมบัติที่คุณจะสั่งให้เล่นเปียโนตามใจชอบนะคะ เขาคือมนุษย์คนหนึ่งที่มีความรู้สึก มีบาดแผล และสิ่งที่เขา 'เงียบ' เพราะเขาหวาดกลัวที่จะถูกซ้ำเติมมากกว่าจะถูกเข้าใจต่างหากค่ะ" "คุณหมอคะ..." น้ำเสียงของรังสิตเปลี่ยนเป็นต่ำพร่า ทว่าแฝงไปด้วยการคุกคาม "ผมไม่ได้โง่ ผมตรวจสอบประวัติคุณแล้ว การที่คุณพยายามจะเยียวยาเด็กคนหนึ่งอย่างสุดชีวิตแบบนี้ มันดูเหมือนคนกำลังโหยหาที่จะแก้ไขความผิดพลาดในอดีตของตัวเองเสียมากกว่า... คุณกำลังเห็นธันวาเป็นเงาสะท้อนของใครหรือเปล่า?" คำพูดนั้นราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดลงบนหัวใจของรินรดาโดยตรง เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ลมหายใจสะดุดแต่เธอยังคงควบคุมสีหน้าได้เป็นอย่างดี ทว่าความเงียบที่ยาวนานเกินไปนั้น กลับทำให้รังสิตเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ "ผมจะเฝ้ามองคุณให้ดีกว่านี้" เขากระซิบใกล้ใบหูของเธอ "และถ้าผมพบว่าการรักษาของคุณไม่ได้มุ่งเน้นที่การทำเปียโนของธันวาให้กลับมาเป็นเลิศ แต่เป็นการ 'ล้างสมอง' ให้เขาต่อต้านครอบครัว... ผมนี่แหละที่จะเป็นคนฉีกใบประกอบวิชาชีพของคุณทิ้งด้วยมือของผมเอง" เมื่อรังสิตเดินจากไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นบนพื้นหินอ่อน รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้บุผ้ากำมะหยี่ ความรู้สึกสับสนและหวาดหวั่นตีรวนอยู่ในอก หากแต่ภาพของธันวาที่ขดตัวร้องไห้อยู่ในห้องนอนที่เต็มไปด้วยรางวัลเปียโนนั้น ก็ชัดเจนขึ้นมาในห้วงคำนึง เธอยอมไม่ได้... ไม่ว่ารังสิตจะข่มขู่เพียงใด เธอจะไม่ยอมให้ธันวาแตกสลายไปเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ที่เธอเคยช่วยไว้ไม่ทัน ขณะที่รินรดากำลังเก็บสัมภาระเพื่อเตรียมตัวกลับ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่ใต้พรมใกล้กับมุมเปียโนหลังใหญ่ มันเป็นแผ่นโน้ตเพลงที่ดูยับยู่ยี่ ราวกับถูกใครบางคนตั้งใจขยำทิ้ง เธอหยิบมันขึ้นมาและคลี่ออกดู สิ่งที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่ตัวโน้ตดนตรีทั่วไป แต่เป็นรอยเขียนด้วยดินสอที่หนักมือจนกระดาษเกือบขาด มันเป็นรูปวาดกรงขังที่ล้อมรอบตัวเด็กชาย และมีคำเขียนสั้นๆ อยู่มุมกระดาษด้วยลายมือที่สั่นเครือของธันวา *‘ถ้าผมหายไป... รอยร้าวในบ้านหลังนี้จะหายไปด้วยไหมครับ?’* ทว่าในวินาทีที่เธอพลิกกระดาษไปด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยและเสียงฝีเท้าที่ย่างกรายเข้ามาจากทางด้านหลังก็ทำให้รินรดาต้องหยุดหายใจ เธอค่อยๆ หันกลับไปมอง พบกับคุณหญิงภารดีที่ยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาของเธอว่างเปล่าจนน่าขนลุก "คุณหมอคะ... ลืมอะไรไว้หรือเปล่าคะ? ดูท่าทางคุณจะสนใจ 'งานศิลปะ' ของลูกชายฉันมากเป็นพิเศษเลยนะคะ" รินรดาตกใจจนเกือบทำกระดาษในมือร่วง เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากหญิงสูงศักดิ์ตรงหน้า ในขณะที่ประตูห้องโถงทางด้านหลังถูกล็อกลงอย่างเงียบเชียบโดยคนรับใช้ของบ้าน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและโอบกอดบาดแผลไปพร้อมกับตัวละครของกระจกเงาสะท้อนใจนะคะ