จรรยาบรรณกับความโกรธ

"คุณกำลังบอกว่า ดนตรีที่ลูกชายดิฉันบรรเลงออกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดนั้น เป็นเพียงความเพ้อฝันของเด็กที่มีปัญหาทางอารมณ์งั้นหรือคะ คุณหมอรินรดา?" เสียงหวานที่เคลือบด้วยน้ำแข็งของคุณหญิงภารดีดังขึ้นในห้องรับรองที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกลิลลี่ราคาแพง รินรดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ เธอประสานมือเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภายใต้แว่นสายตากรอบบาง สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่เอกสารประเมินผลจิตวิทยาของธันวา เด็กชายวัยสิบขวบผู้มีดวงตาดุจกวางที่แตกสลาย รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นและเปลวเพลิงในอก เธอไม่ใช่แค่จิตแพทย์ แต่เธอคือคนที่เคยยืนอยู่ในจุดที่ธันวายืนอยู่ จุดที่ความรักถูกชั่งตวงวัดด้วยความสำเร็จ และความผิดพลาดมีโทษคือการถูกขังลืมในความเงียบ "ดิฉันไม่ได้มองว่าความสามารถของธันวาเป็นเรื่องไร้ค่าค่ะคุณหญิง" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่งทว่าหนักแน่น "แต่สิ่งที่ดิฉันกังวล คือ 'ราคา' ที่ธันวาต้องจ่ายต่างหากคะ การซ้อมเปียโนวันละสิบชั่วโมงสำหรับเด็กอายุสิบขวบ มันไม่ใช่การฝึกฝนเพื่อความเป็นเลิศ แต่มันคือการทรมานร่างกายและจิตใจจนถึงขีดจำกัด" คุณหญิงภารดีเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ส่งมาถึงดวงตา "นั่นคือหน้าที่ของคนเป็นแม่ที่ต้องเคี่ยวเข็ญ เพื่อให้ลูกได้อยู่ในจุดที่ไม่มีใครเหยียบย่ำเขาได้ คุณเองก็เรียนจบสูง เป็นถึงหมอ คุณน่าจะเข้าใจดีว่าความลำบากในวันนี้ คือเกราะป้องกันในวันหน้า... หรือว่าคนอย่างคุณหมอจะมองว่าความพยายามเป็นเรื่องผิดบาป?" รินรดาเผลอกำปากกาในมือแน่นจนแทบหัก หากเป็นรินรดาเมื่อสิบปีก่อน เธอคงสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เผ็ดร้อนไม่แพ้กัน แต่จรรยาบรรณวิชาชีพและภาพใบหน้าของธันวาที่นั่งขดตัวอยู่ในมุมห้องตรวจเมื่อวานนี้รั้งเธอไว้ หากเธอใช้อารมณ์เข้าปะทะ คุณหญิงภารดีจะใช้ช่องโหว่นี้ถอดถอนเธอจากการเป็นผู้รักษา และธันวาจะสูญเสีย 'ที่พึ่งเดียว' ในกรงแก้วใบนี้ไปตลอดกาล "ดิฉันเข้าใจค่ะว่าคุณหญิงรักธันวา" รินรดาเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง "แต่ความรักที่มีเงื่อนไข... คือสารพิษที่ค่อยๆ กัดกินตัวตนของเด็กคนหนึ่ง การที่ธันวากรีดข้อมือตัวเองไม่ใช่การเรียกร้องความสนใจ แต่มันคือการส่งสัญญาณเตือนภัยว่าเขากำลัง 'จมน้ำ' ค่ะ" "การพูดจาเกินจริงคือสิ่งที่หมอควรทำหรือคะ?" คุณหญิงภารดีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางจัดกระโปรงสูทให้เรียบกริบ "ดิฉันจ่ายเงินจ้างคุณมาเพื่อบำบัดอาการซึมเศร้า ไม่ใช่ให้มาสั่งสอนวิธีการเลี้ยงลูก ถ้าหากวิธีที่คุณใช้คือการป้อนคำพูดที่ทำลายความเชื่อมั่นของลูกดิฉัน ดิฉันคิดว่าการรักษาครั้งนี้คงต้องยุติลงที่นี่" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ เธอต้องเลือกระหว่างศักดิ์ศรีและความถูกต้อง กับการรักษาชีวิตของเด็กชายคนหนึ่งไว้ หากวันนี้เธอยอมจำนน ธันวาจะไม่มีทางรอดพ้นจากกรงเล็บนี้ได้เลย "ถ้าคุณหญิงตัดสินใจเช่นนั้น ดิฉันคงต้องแจ้งให้ทราบว่า ในฐานะจิตแพทย์เด็ก ดิฉันมีหน้าที่ปกป้องสวัสดิภาพของคนไข้ตามกฎหมาย หากการรักษาสิ้นสุดลงโดยที่ดิฉันยังประเมินว่าเด็กมีความเสี่ยงที่จะทำร้ายตัวเองสูง ดิฉันจำเป็นต้องส่งเรื่องให้หน่วยงานคุ้มครองสวัสดิภาพเด็กเข้าแทรกแซงค่ะ" คุณหญิงภารดีชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกจากห้อง หญิงวัยกลางคนหันกลับมา แววตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นโกรธจัด "คุณหมอ... คุณกำลังขู่ดิฉัน?" "ดิฉันไม่ได้ขู่ค่ะคุณหญิง ดิฉันกำลังทำตามจรรยาบรรณ" รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้า อีกฝ่ายสะกดอารมณ์จนตัวสั่น ก่อนจะก้าวฉับๆ ออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่จนมือไม้สั่นเทา เธอทำสำเร็จ... แต่อีกใจหนึ่งกลับกังวลว่าความดื้อรั้นของเธอจะนำหายนะมาสู่ธันวาอย่างไรบ้างในวันพรุ่งนี้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานของเธอก็ดังขึ้นเป็นจังหวะรัวและสั่นเครือ รินรดาขมวดคิ้ว ก่อนจะอนุญาตให้คนข้างนอกเข้ามา แต่แทนที่จะเป็นพยาบาลหน้าห้อง กลับกลายเป็นธันวาที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า ในมือของเด็กชายกำเศษกระดาษแผ่นเล็กๆ ไว้แน่น "หมอรินครับ..." เด็กชายเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่แหบพร่า "แม่ไม่ได้โกรธที่คุณหมอพูดหรอกครับ... แต่แม่กำลังคุยกับใครบางคนอยู่ในรถ เขาบอกว่าจะจัดการ 'กำจัดขยะ' ที่ขวางทางคุณหมอออกไปในคืนนี้... คุณหมอต้องหนีนะครับ!" รินรดาหน้าซีดเผือด เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามว่า 'เขา' คนนั้นคือใคร เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอก็ดังขึ้นพร้อมข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่โชว์ชื่อผู้ส่ง มันเป็นรูปถ่ายรินรดากำลังนั่งอยู่ในห้องนี้เมื่อห้านาทีก่อน พร้อมข้อความสั้นๆ ว่า... *"ความจริงที่ไม่มีใครต้องการรู้ มักนำมาซึ่งความตาย... ลาก่อนนะ คุณหมอแสนสวย"* ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวในใจไปกับรินรดาในตอนต่อไปนะคะ - กระจกเงาสะท้อนใจ