ทางเลือกสุดท้าย

เช็คเงินสดที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาดูไร้น้ำหนักกว่าที่ควรจะเป็นในสายตารินรดา มันไม่มีมูลค่าใดๆ ในความรู้สึกของเธอ นอกจากเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่า สำหรับคนบางคน จิตวิญญาณของเด็กคนหนึ่งมีราคาที่ตีเป็นตัวเลขได้ชัดเจนเสมอ “ดิฉันคิดว่าเราคุยเรื่องจรรยาบรรณกันไปหลายรอบแล้วนะคะ คุณหญิง” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ สายตาของเธอไม่ได้มองไปยังตัวเลขเจ็ดหลักบนแผ่นกระดาษนั้น แต่มองทะลุไปถึงแววตาที่แข็งกร้าวของคู่สนทนาตรงหน้า คุณหญิงภารดีเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตประสานกันอย่างใจเย็นบนตัก “จรรยาบรรณก็คือเรื่องของคนที่มีกินมีใช้ แต่สำหรับคนธรรมดาอย่างคุณ การมีเงินก้อนนี้ไปตั้งตัว... ไม่คิดว่ามันเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่าการดันทุรังช่วยเด็กที่ไม่มีวันหายขาดหรอกหรือคะ?” ห้องรับรองที่ตกแต่งอย่างหรูหราดูเล็กลงถนัดตาเมื่อความกดอากาศในห้องเปลี่ยนไป รินรดารู้สึกได้ถึงความเหน็บหนาวที่ซึมลึกเข้ามาใต้ผิวหนัง เธอคิดถึงธันวา เด็กชายวัยสิบขวบที่นิ้วมือเต็มไปด้วยรอยช้ำจากการฝึกเปียโนจนดึกดื่น แววตาของเขาที่เคยสดใสกำลังหม่นแสงลงราวกับถูกดูดกลืนเข้าไปในกรงแก้วที่พ่อแม่สร้างขึ้น “ธันวาไม่ใช่สินค้าที่ต้องรีบโละขายทิ้งนะคะ” รินรดาตอบกลับ น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความอัดอั้น “การที่เขาซึมเศร้า ไม่ใช่เพราะเขาอ่อนแอ แต่เพราะสภาพแวดล้อมที่เขายืนอยู่มันกำลังกัดกินเขาจนไม่เหลือเค้าเดิม คุณอยากให้ลูกเป็นอัจฉริยะ แต่คุณไม่เคยถามเลยว่าเขาอยากเป็นคนที่มีความสุขบ้างไหม” คุณหญิงภารดีหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องตลกขบขัน “ความสุขเหรอ? ความสุขของเด็กมันก็แค่ของเล่นหรือเกมโง่ๆ แต่ความสำเร็จที่ชื่อเสียงยอมรับต่างหากคือสิ่งที่เขาจะขอบคุณฉันในวันที่ฉันไม่อยู่แล้ว คุณเป็นจิตแพทย์ น่าจะรู้นี่ว่ามนุษย์เราเติบโตด้วยความกดดัน ไม่ใช่การปลอบประโลมให้หลงผิด” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ รินรดารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นตุบอยู่ในขมับ เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อโต้เถียงกับทัศนคติที่ฝังรากลึกของผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอรู้ดีว่านั่นคือการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุด คือความเงียบของสามีคุณหญิงภารดีที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาเพียงแค่ก้มหน้ามองนาฬิกาเรือนหรูราวกับรอให้การเจรจานี้จบลง เพื่อจะได้กลับไปสู่ตารางชีวิตที่แสนว่างเปล่าของเขา “เงินก้อนนี้ไม่เพียงพอที่จะซื้อความเงียบของดิฉันค่ะ” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “และดิฉันจะส่งเรื่องนี้ให้ทางหน่วยงานคุ้มครองสิทธิเด็กพิจารณา หากคุณยังคงฝืนบังคับให้ธันวาทำในสิ่งที่ทำลายสุขภาพจิตเขาอย่างรุนแรงเช่นนี้” “คุณคงลืมไปว่าที่นี่คือที่ไหน และคนอย่างคุณมีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้” คุณหญิงภารดีลุกขึ้นยืนตาม สายตาของนางเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความอำมหิต “ถ้าคุณไม่รับเงินนี้ ก็จงเตรียมตัวหางานใหม่ทำในวงการจิตเวชได้เลย เพราะฉันจะทำให้แน่ใจว่า จะไม่มีโรงพยาบาลไหนยอมรับคนที่มีประวัติ ‘ก้าวก่าย’ เรื่องครอบครัวคนอื่นเข้าทำงานอีกตลอดชีวิต” รินรดาเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยใจที่หนักอึ้ง แสงแดดข้างนอกร้อนระอุจนแสบผิว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความล่าสุดที่ส่งมาจากธันวาเมื่อเช้ายังคงค้างอยู่ในหน้าจอ เป็นเพียงรูปวาดรูปหนึ่ง—รูปเปียโนที่จมลงไปในกองน้ำตา เธอรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหักที่ไม่มีวันหวนกลับ การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของคนไข้กับจิตแพทย์ แต่มันคือสงครามระหว่างความเมตตากับอำนาจเงินตรา ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงแจ้งเตือนของข้อความใหม่ก็ดังขึ้น *‘คุณรินครับ... ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะเล่นเพลงสุดท้ายให้จบ แล้วหลังจากนั้น ผมจะไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว’* รินรดารีบกดโทรออกทันที แต่นิ้วของเธอสั่นเทาจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วง สายถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความทันที และในวินาทีนั้นเอง เสียงเปียโนบรรเลงดังกึกก้องมาจากชั้นบนของบ้านหลังที่เธอเพิ่งเดินออกมา... มันไม่ใช่บทเพลงที่ไพเราะสวยงามตามตำรา แต่มันคือเสียงกรีดร้องผ่านตัวโน้ตที่รุนแรงและแตกสลายจนคนฟังต้องใจหาย ประตูกระจกบานใหญ่ของบ้านถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงร้องตระหนกของผู้เป็นแม่ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิตของนาง รินรดาไม่รอช้า เธอวิ่งกลับเข้าไปในบ้านอย่างไม่คิดชีวิต แม้จะรู้ว่าเบื้องหน้าอาจจะเป็นจุดจบที่สายเกินไปสำหรับเด็กน้อยคนหนึ่ง กระจกเงาสะท้อนใจขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกไปกับตัวละครของกระจกเงาสะท้อนใจนะคะ