วันพักใจ

"ถ้าวันหนึ่งเสียงเปียโนหายไป ธันวาว่าใครจะเสียใจที่สุดคะ?" รินรดาเอ่ยถามขณะที่เธอกำลังก้าวขึ้นนั่งบนชิงช้าสวรรค์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นสู่ที่สูง ลมเย็นปะทะใบหน้าของเด็กชายวัยสิบขวบที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาของเขาดูเลื่อนลอยและว่างเปล่าเสียจนน่าใจหาย ธันวาไม่ได้ตอบทันที เขาก้มมองนิ้วมือตัวเอง—นิ้วที่กร้านจากการฝึกซ้อมหนักหน่วงเกินวัย "คงเป็นแม่ครับ... เพราะถ้าผมไม่เล่นเปียโน แม่ก็คงไม่มีหน้าไปยืนอวดใครว่าลูกชายตัวเองพิเศษแค่ไหน" เสียงของธันวาเรียบเฉย ทว่าบาดลึกราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนความรู้สึกของคนฟัง รินรดาบีบมือตัวเองแน่นใต้ตัก เธอพยายามรักษาแววตาให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะร้าวรานเพียงใดเมื่อเห็นความจริงที่แสนโหดร้ายฉายชัดในแววตาเด็กน้อย "แต่วันนี้ เราจะไม่พูดถึงเรื่องเปียโน เรื่องแม่ หรือเรื่องตารางซ้อมที่น่าเบื่อพวกนั้นนะคะ" รินรดาเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอเอื้อมมือไปหยิบหมวกใบเก่งของธันวามาจัดให้เข้าที่ "วันนี้หมอขอแค่ 'ธันวา' เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่แค่อยากมาเดินเล่นในสวนสนุก... ไม่ใช่ศิลปินตัวน้อยของใครทั้งนั้น" ธันวามองไปรอบๆ สวนสนุกที่เต็มไปด้วยสีสัน เสียงหัวเราะของผู้คน และกลิ่นหอมของสายไหม มันช่างแปลกปลอมกับโลกที่เขารู้จัก โลกที่ถูกขีดเส้นใต้ด้วยบรรทัดห้าเส้นและคำสั่งของคุณหญิงภารดีที่สั่งให้เขาทำทุกอย่างเพื่อความสมบูรณ์แบบ เมื่อชิงช้าสวรรค์หยุดนิ่ง ณ จุดสูงสุด รินรดาชี้ให้เขาดูเมืองที่เบื้องล่าง "เห็นไหมคะ ธันวา... โลกมันกว้างใหญ่กว่าห้องเปียโนแคบๆ ของหนูมากนัก และในโลกใบนี้ ไม่มีใครสามารถกำหนดให้หนูต้องเป็นอะไรได้ นอกจากตัวหนูเอง" "แต่แม่บอกว่า... ถ้าผมไม่ทำ ผมก็ไม่มีค่าพอ" ธันวาสวนกลับ สายตายังคงจับจ้องที่เบื้องล่าง เหมือนคนกำลังตัดสินใจว่าจะกระโดดลงไปจากความกดดันนี้อย่างไร "ค่าของคนไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาแปะป้ายราคาให้ได้นะคะ ธันวา" รินรดากุมมือเล็กๆ นั่นไว้ "หนูมีสิทธิ์ที่จะร้องไห้ มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ และมีสิทธิ์ที่จะเป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่งที่ชอบกินไอศกรีมมากกว่าการถูกบังคับให้เล่นเพลงยากๆ เหล่านั้น... หมอจะยืนอยู่ข้างหนูเอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ธันวาเงยหน้ามองรินรดาเป็นครั้งแรก ดวงตาของเขาไหวระริกเหมือนแก้วที่กำลังจะแตก รินรดาไม่ได้บังคับให้เขาฝืนยิ้ม เธอปล่อยให้ความเงียบทำงาน แทนที่ความคาดหวังที่เขามักจะได้รับจากทุกคนเสมอมา หลังจากใช้เวลาเดินเล่นจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง รินรดาพาธันวามานั่งกินไอศกรีมใกล้กับม้านั่งไม้สีขาว เด็กชายเริ่มดูผ่อนคลายขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขากำลังเล่าเรื่องนิทานที่เขาเคยแอบอ่านในห้องสมุดโรงเรียนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย รินรดายิ้มออกมาจากใจจริง เธอเชื่อว่านี่คือก้าวแรกของการเยียวยา แต่ทว่า... ความสุขนั้นกลับอยู่ได้เพียงไม่นาน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังชัดเจนท่ามกลางเสียงผู้คน รินรดาชะงัก เธอรับรู้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่แผ่ขยายเข้ามาใกล้ "รินรดา... ฉันไม่คิดเลยนะว่า จิตแพทย์ที่ดูมีความรู้ จะใช้วิธีการลักพาตัวเด็กแบบนี้เพื่อมาสร้างทัศนคติวิบัติๆ ให้ลูกชายฉัน" เสียงเย็นเยียบของคุณหญิงภารดีดังขึ้นด้านหลัง พร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนที่ก้าวมายืนขนาบข้าง ธันวาสะดุ้งโหยง ตัวสั่นเทาราวกับนกปีกหัก รินรดารีบลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับหญิงวัยกลางคนที่ใบหน้าสวยสง่าทว่าไร้ความปรานี "ดิฉันไม่ได้ลักพาตัวค่ะ แต่เรามาเพื่อบำบัดจิตใจ... ซึ่งเป็นสิ่งที่ลูกของคุณหญิงต้องการมากกว่าการซ้อมเปียโนจนป่วย" รินรดาโต้ตอบอย่างกล้าหาญ คุณหญิงภารดีแค่นยิ้มมุมปากก่อนจะหันไปหาลูกชาย "ธันวา เดินมาหาแม่เดี๋ยวนี้... หรืออยากให้แม่เปลี่ยนเปียโนตัวใหม่เป็นคุกที่หนูต้องขังตัวเองอยู่ข้างในตลอดชีวิตแทนการไปโรงเรียน?" ธันวาค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่ขอร้องของรินรดาที่ไม่อยากให้เขายอมจำนน แต่เด็กน้อยกลับหยุดก้าวเดินแล้วหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว "หมอครับ... หมออย่ามายุ่งกับเรื่องของครอบครัวผมอีกเลย เพราะจริงๆ แล้ว... ผมไม่ได้ป่วยหรอก คนที่ป่วยน่ะ คือคนที่พยายามจะช่วยผมต่างหาก" เขายื่นมือไปจับมือแม่ของเขา แล้วหันหลังกลับไปอย่างเย็นชา ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางความมืดมิดที่เริ่มเข้าปกคลุมสวนสนุก และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น คือเสียงกระซิบเบาๆ ของคุณหญิงภารดีที่ทิ้งท้ายก่อนเดินจากไปว่า "คดีการตายของน้องสาวคุณเมื่อยี่สิบปีก่อน... ฉันเพิ่งพบหลักฐานชิ้นใหม่ที่จะทำให้คุณไม่ได้กลับมาเยียวยาใครอีกตลอดชีวิต" กระจกเงาสะท้อนใจขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกไปกับตัวละครของกระจกเงาสะท้อนใจนะคะ