ความลับแตก: ประธานลึกลับผู้กุมชะตากำลังจะเปิดเผย

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีชั้นสูงสุดหรูของตึกเอ็มไพร์ทาวเวอร์ดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยคณะกรรมการบริหารตระกูลอัครเดชากุล ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทอย่าง “คริสเตียน” ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เคยเรียบนิ่งและเย่อหยิ่งจนหา ภัยเปรียบไม่ได้ บัดนี้กลับเผือดสีลงเล็กน้อย นัยน์ตาสสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองเอกสารแสดงสัดส่วนผู้ถือหุ้นล่าสุดด้วยความรู้สึกประดุจถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมในยามวิกาล “เป็นไปไม่ได้... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” เสียงทุ้มต่ำที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจหลุดลอดออกมาจากไรฟันของคริสเตียน มือหนาที่ถือเอกสารสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่ ในเอกสารแผ่นนั้นระบุชัดเจนว่า หุ้นสามัญร้อยละ FIFTY-ONE เปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นอำนาจเด็ดขาดในการชี้ชะตาบริษัทและถอดถอนผู้บริหาร ได้ถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในชั่วข้ามคืน โดยนอมินีและกองทุนลับต่างประเทศ และผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ที่ถือครองสิทธิ์สูงสุดในนาม "เอ็มแอนด์เอช โฮลดิ้งส์" กำลังจะเดินทางมาปรากฏตัวในห้องประชุมแห่งนี้เพื่อใช้สิทธิ์นัดพิเศษ... และนั่นหมายถึงเก้าอี้ประธานที่คริสเตียนนั่งอยู่อย่างมั่นคงมาหลายปี กำลังจะหลุดลอยไปในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบชนิดที่ได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน บรรดาบอร์ดบริหารสูงอายุต่างกระซิบกระซาบกันด้วยความตื่นตระหนก บ้างก็กังวลว่าบริษัทกำลังถูกฮุบกิจการ บ้างก็อยากรู้ว่ามหาเศรษฐีลึกลับผู้นี้คือใคร “ท่านประธานครับ... หรือว่าจะเป็นกลุ่มทุนจากต่างประเทศที่จ้องจะเล่นงานเรา?” เลขานุการส่วนตัวรีบก้าวเข้ามาโน้มตัวกระซิบด้วยน้ำเสียงร้อนรน คริสเตียนไม่ตอบ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาด ภาพรอยยิ้มเย้ยหยันและแววตาราวกับล่วงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างของอดีตภรรยาที่เพิ่งหย่าขาดกันไปไม่กี่วันก่อนผุดขึ้นมาในหัว... *จะเป็นไปได้ยังไง? ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่เซเลปถังแตกที่ถูกตระกูลของเขารังเกียจและขับไล่ออกไปมือเปล่าไม่ใช่หรือ?* *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องประชุมไม้สักทองบานใหญ่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับดึงดูดทุกสายตาให้หันขวับไปมองเป็นตาเดียว ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีขาวมุกตัดเย็บด้วยผ้าไหมอิตาลีชั้นดีปรากฏแก่สายตา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกฟรีเซียและน้ำหอมนิชแบรนด์ราคาแพงลอยมาแตะจมูก ท่าทางการเดินที่สง่างามราวนางพญาหงส์ ก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคงและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี แว่นกันแดดสีชาถูกถอดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้างดงามเฉี่ยวคมที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ริมฝีปากสีแดงระเรื่อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความโกรธเกลียดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความสนุกสนานราวกับผู้กำลังชมการแสดงละครสัตว์ และนัยน์ตากลมโตคู่นั้น... กำลังประสานสายตากับคริสเตียนพอดิบพอดี “ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้ทุกท่านต้องรอนาน พอดีรถติดนิดหน่อยค่ะ... อ๊ะ หรือว่าฉันมาขัดจังหวะการประชุมสำคัญของอดีตสามีฉันพอดีกันแน่นะ?” น้ำเสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงจนกรามแทบหลุดของทุกคนในห้องประชุม “เอวา!” คริสเตียนผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยอัตโนมัติ ดวงเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ สมองของเขาขาวโพลนไปชั่วขณะ “เธอ... เธอกล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาที่นี่ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนนอก!” “คนนอกอย่างนั้นเหรอคะ?” เอวาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไพเราะแต่กลับทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกหนสันหลังวาบ เธอก้าวเดินเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมอย่างไร้ความเกรงกลัว โดยมีบอดี้การ์ดสวมสูทดำสองคนเดินตามประกบอย่างนอบน้อม “ดูเหมือนว่าคุณสามีเก่า... อ้อ ขอโทษค่ะ สามีเก่าที่หย่ากันแล้ว จะความจำเสื่อมเร็วจนน่าตกใจนะคะ สงสัยสมองคงเริ่มฝ่อตามอายุแล้วล่ะมั้งคะ” บรรดาบอร์ดบริหารต่างพากันฮือฮาขึ้นมาทันที ผู้เฒ่าคนหนึ่งในที่ประชุมขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “คุณเอวา! นี่มันเรื่องการประชุมผู้ถือหุ้นระดับประเทศ คุณเข้ามาอาละวาดอะไรที่นี่ เชิญออกไปก่อนเถอะครับ อย่าทำให้พวกเราต้องเสียเวลาเลย” เอวาหันไปมองผู้เฒ่าท่านนั้นด้วยรอยยิ้มใจดี แต่แววตากลับเยียบเย็นจนอีกฝ่ายต้องชะงัก “เสียเวลาเหรอคะคุณอา... อ้อ ไม่สิ ฉันไม่มีศักดิ์เป็นหลานสะใภ้ตระกูลนี้แล้วนี่นะ งั้นเรียกคุณทวีก็แล้วกันค่ะ” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าถือหนังจระเข้ราคาหลักล้าน “ที่ฉันมาวันนี้... ไม่ได้มาในฐานะอดีตสะใภ้ตระกูลอัครเดชากุลหรอกนะคะ แต่ฉันมาในฐานะ ‘ประธานบอร์ดบริหารคนใหม่’ และ ‘ผู้ถือหุ้นใหญ่ร้อยละห้าสิบเอ็ด’ ของบริษัทนี้ต่างหากล่ะคะ!” สิ้นคำพูดนั้น ราวกับมีระเบียบปรมาณูตกลงกลางห้องประชุม ทุกคนนิ่งงัดอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด คริสเตียนหน้าถอดสี ขาแทบทรุดลงไปกองกับเก้าอี้ เขาพยายามปฏิเสธความจริงตรงหน้า “โกหก! เป็นไปได้ยังไง! หุ้นส่วนใหญ่ในมือฉันกับเครือญาติรวมกันตั้งสี่สิบเปอร์เซ็นต์ เธอลำพังแค่ผู้หญิงตัวคนเดียว เอาเงินที่ไหนมาซื้อหุ้นตั้งครึ่งบริษัท!” “เงินเหรอคะ?” เอวาเดินตรงเข้าไปใกล้เก้าอี้ประธานที่คริสเตียนยืนค้ำอยู่ เธอยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูทของเขาด้วยท่าทางยียวน “ก็เงินค่าเลี้ยงดูและสินสมรสที่คุณเมตตาเซ็นหย่าให้ฉันเมื่อสัปดาห์ก่อนไงคะ... อ้อ รวมกับเงินในบัญชีลับที่คุณพ่อตระกูลคุณเคยพยายามเอามาปิดปากฉันไม่ให้แฉเรื่องความเน่าเฟะในบริษัทเมื่อสามปีก่อนด้วย พอเอามาทบกันหลายๆ ทาง... มันก็มากพอที่จะซื้อบริษัทใกล้เจ๊งแห่งนี้ได้สบายๆ เลยล่ะค่ะ แถมยังมีเงินเหลือไปช็อปปิ้งกระเป๋าแบรนด์เนมได้อีกหลายร้อยใบด้วยนะ” “เธอ...!” คริสเตียนกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความรู้สึกอับอาย โกรธเกลียว และความสำนึกผิดที่ประเดประเดเข้ามาทำให้เขาหายใจไม่ออก เขาก้มมองผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ ดูถูก และคิดว่าโง่เขลามาตลอดหลายปี บัดนี้เธอกลับยืนอยู่เหนือเขา และถืออำนาจที่จะบดขยี้ชีวิตการทำงานทั้งหมดของเขาได้เพียงแค่ปลายนิ้ว “เอาล่ะค่ะ ในเมื่อตอนนี้ฉันคือนายทุนใหญ่ที่สุดในห้องนี้แล้ว...” เอวากวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยท่าทีสง่างามและทรงอำนาจ เธอหมุนตัวไปนั่งลงบนเก้าอี้ประธานที่ว่างอยู่ ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่มองมาอย่างตะลึงงัน เธอยิ้มหวานหยดย้อยให้คริสเตียนที่ยืนแข็งค้างอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เขาแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี “วาระแรกของการประชุมวันนี้... ฉันขอใช้สิทธิ์ประธานคนใหม่ เซ็นอนุมัติ ‘ไล่ออก’ คุณคริสเตียน อัครเดชากุลออกจากตำแหน่งประธานบริษัท ณ บัดนี้เลยนะคะ... เชิญเก็บของแล้วไสหัวออกไปได้เลยค่ะที่รัก!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าของคริสเตียนจะแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เป็นสัญญาณเตือนจากธนาคารและตลาดหลักทรัพย์ที่แจ้งเตือนว่า บัญชีบริษัทถูกอายัดและการเปลี่ยนแปลงอำนาจบริหารมีผลสมบูรณ์ตามกฎหมายแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!