สุนัขรับใช้ตัวจริงเริ่มออกลายคลั่งรัก

“ปล่อยค่ะ!” เสียงหวีดร้องของเอวาหลุดลอดริมฝีปากสีแดงระเรื่อทันทีที่แผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับผนังห้องพักส่วนตัวหลังเวที ความเย็นเฉียบของปูนซีเมนต์ตัดกับความร้อนระอุจากฝ่ามือหนาที่ตรึงข้อมือของเธอไว้แน่น ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนความหงุดหงิดระคนกันอย่างชัดเจน ยามที่เงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบของคริสเตียน ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่เพิ่งฉุดกระชากเธอหนีตายมาจากความโกลาหลด้านนอก บรรยากาศภายในห้องแต่งตัวที่เงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลับอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจากร่างกายสูงใหญ่ที่โน้มลงมาปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนี คริสเตียนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคายที่มักจะเรียบเฉยไร้อารมณ์อยู่เสมอ ทว่าตอนนี้ แววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นระคนโล่งอกอย่างปิดไม่มิด “คุณบ้าไปแล้วหรือไงคะ คริสเตียน!” เอวาตวาดแว้d พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของอีกฝ่ายกลับราวกบเหล็กกล้าที่หลอมรวมไว้ด้วยความดึงดัน “ถ้าคุณอยากจะสร้างข่าวฉาวหรืออยากตายนัก ก็เชิญไปคนเดียวสิคะ ลากฉันมาด้วยทำไม!” “ผมไม่ได้บ้า...” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน เอวาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นร่องรอยความกังวลที่พาดผ่านดวงตาคู่นั้น “ผมแค่มั่นใจว่า... ถ้าผมปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับความวุ่นวายพวกนั้นตามลำพัง คุณอาจจะหายตัวไปจากชีวิตผมตลอดกาลเหมือนอย่างเคย” “ตลกแล้วค่ะ” เอวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากวาดมองสำรวจชุดเดรสหรูหราที่ยับยั้งเล็กน้อยจากการถูกลากจูง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “เราหย่ากันขาดแล้วนะคะ ท่านประธานคริสเตียน อดีตสามีผู้แสนเย็นชา ความเป็นความตายของฉัน มันไม่ได้อยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบของคุณตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อนแล้วค่ะ” คำพูดที่จงใจเน้นย้ำสถานะราวกับใบมีดกรีดลงบนหัวใจของคนฟัง คริสเตียนขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขารู้ดีว่าความผิดพลาดในอดีต—ความเย็นชาและการเพิกเฉยที่เขาเคยปฏิบัติกับเธอ—คือโซ่ตรวนที่เธอกำลังใช้ล่ามตัวเขาไว้ในนรกแห่งความสำนึกผิด ทว่าในยามนี้ เมื่อได้เห็นเธอกลับมาเฉิดฉายในฐานะมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลและเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจ ความรู้สึกบางอย่างที่เคยตายด้านไปกลับลุกโชนขึ้นมาเป็นไฟแผดเผา “ผมรู้ว่าผมมันเลวในสายตาคุณ...” คริสเตียนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนเอวาต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ กลิ่นกายอุ่นๆ ผสมผสานกับกลิ่นไม้หอมและบุคลิกที่ทรงอำนาจทำให้ห้องแคบๆ ดูแคบลงไปถตาเห็น “แต่ต่อจากนี้ไป... วิธีการไถ่บาปของผม จะเปลี่ยนไปจากเดิม” “หมายความว่ายังไงคะ?” “คุณจะรู้เอง” การสนทนาต้องหยุดชะงักลงเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยเสียงทุ้มของเลขาคนสนิทที่ดังลอดเข้ามา “ท่านประธานครับ เอกสารสัญญาโครงการอสังหาริมทรัพย์ล็อตสุดท้ายที่ทางคุณเอวาต้องการให้ตรวจสอบ... มาถึงแล้วครับ ให้ผมส่งเข้าไปเลยไหมครับ” คริสเตียนไม่ได้หันไปมองประตู เขายังคงจ้องมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—จากความเย่อหยิ่งในอดีต กลายมาเป็นความเว้าวอนของสุนัขตัวโตที่ยอมจำนนต่อเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว “เปิดเข้ามา” คริสเตียนเอ่ยเสียงเรียบ ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารหนาเตอะ ทว่าทันทีที่เห็นสภาพของเจ้านายกับอดีตนายหญิง เลขาหนุ่มก็รีบก้มหน้ามองพื้นทันทีด้วยความรู้มารยาท “เอ่อ... ผมวางไว้ตรงนี้นะครับ” “เดี๋ยวก่อน” เอวาเอ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด เธอปรายตามองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานชั่วคราว ก่อนจะหันมาสบตากับคริสเตียน “เอกสารชุดนี้สำคัญมากและต้องส่งมอบให้คณะกรรมการตรวจสอบภายในเที่ยงวันนี้ ถ้าพลาดไปแม้แต่วินาทีเดียว โปรเจกต์มูลค่าหมื่นล้านของฉันจะสะดุดทันที... และแน่นอนว่า ฉันคงต้องฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากคนที่รับผิดชอบเรื่องการขนส่ง” เธอจงใจพูดขู่เพื่อทดสอบความจริงจังของเขา ทว่าสิ่งที่คริสเตียนทำกลับทำให้เธอต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง ชายหนุ่มร่างสูงผู้ไม่เคยแม้แต่จะหยิบจับงานเอกสารจิปาถะด้วยตัวเอง ยื่นมือไปคว้าแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาถือไว้ทันที รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่เปล่งประกายระยิบระยับในดวงตา “ถ้าอย่างนั้น... ให้ผมเป็นคนขับรถส่งเอกสารให้คุณเองดีไหมครับ” คริสเตียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง “รถสปอร์ตคันหรูของคุณจอดอยู่ลานจอดรถ VIP ชั้นใต้ดินใช่ไหมครับ? ผมกุญแจรถพร้อมแล้ว... และผมสัญญาว่า เอกสารชุดนี้จะถึงมือคณะกรรมการก่อนเวลาเที่ยงอย่างแน่นอน แลกกับการที่... คุณยอมให้ผมทานมื้อเที่ยงร่วมกับคุณ” เอวาอ้าปากค้างเล็กน้อย เธอมองหน้าเขาอย่างพิจารณา คริสเตียนในตอนนี้ไม่มีมาดของประธานผู้ยิ่งใหญ่เหลืออยู่เลย เขากลับทำตัวราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังพยายามง้อขอความรักจากหญิงสาว แม้จะต้องทำภารกิจที่น่าเหลือเชื่ออย่างการเป็น ‘คนขับรถส่งเอกสาร’ ให้เธอก็ตาม “คุณบ้าไปแล้วจริงๆ ค่ะ คริสเตียน” เอวาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติกับหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ “ประธานบริษัทระดับหมื่นล้าน ยอมลดตัวมาเป็นคนขับรถให้ฉันเนี่ยนะ? คนอื่นรู้เข้าคงหัวเราะเยาะตาย” “ปล่อยให้พวกเขาหัวเราะไปสิครับ” คริสเตียนก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รadกุมมือเรียวบางของเธอไว้เบาๆ โดยที่เธอไม่ทันได้ขัดขืน “เพราะสำหรับผมแล้ว... การได้ทำทุกอย่างเพื่อให้คุณหันมามองผม แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว มันมีค่ามากกว่าชื่อเสียงทั้งหมดที่ผมมี” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาถึงหัวใจของเอวาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว—นี่คือเกมที่เธอเป็นผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ และเขากำลังยอมก้มหัวให้เธออย่างราบคาบ “ก็ได้ค่ะ...” เอวาผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ดวงตาคู่งามพราวระยับด้วยความสนุกสนาน “ในเมื่อคุณอยากแสดงความจริงใจนัก ฉันก็ไม่ขัดศรัทธาค่ะ เชิญค่ะ ท่านประธาน... พาฉันไปส่งที่บริษัทให้ทันเวลาก่อนเที่ยง ถ้าช้าแม้แต่วินาทีเดียว ฉันจะสั่งอายัดบัตรเครดิตทุกใบที่คุณแอบใช้ชื่อฉันถืออยู่แน่ๆ ค่ะ” คริสเตียนหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด “รับทราบครับ ภรรยาเก่า... เอ๊ย คุณเอวาคนสวย” ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกจากห้องแต่งตัว มุ่งหน้าสู่ลิฟต์ส่วนตัวเพื่อลงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดิน โดยที่เอวาไม่รู้เลยว่า... แผนการของคริสเตียนในวันนี้ไม่ได้มีแค่การส่งเอกสารธรรมดา แต่เขายังเตรียมเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ที่จะทำให้สถานะของทั้งคู่สั่นคลอนไปตลอดกาล เสียงประตูลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นความว่างเปล่าของชั้นจอดรถ ทว่าท่ามกลางความเงียบสงบนั้น กลับมีเงาร่างของบุคคลปริศนาก้าวออกมาจากเสาคอนกรีต พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกแก๊ป! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ!