การประมูลเครื่องเพชรพันล้านที่ไม่มีใครกล้าสู้ราคา

“ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน?” น้ำเสียงของเอวาเรียบสนิท ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้นในทันที ดวงตาคู่สวยตวัดมองร่างสูงโปร่งของคริสเตียนที่เพิ่งก้าวออกมาจากลิฟต์แก้วราวกับเป็นเจ้าของสถานที่เสียเอง กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่จมูก มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้เธออบอุ่น แต่ในวินาทีนี้น่ะหรือ? มันไม่ได้ต่างอะไรกับกลิ่นของความวุ่นวายที่เธอกำลังพยายามจะสะบัดทิ้ง คริสเตียนไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาเย็นชาของหญิงสาว เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น ก่อนจะปลดกระดุมสูทแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้ามเหมือนคนคุ้นเคย “พื้นที่ส่วนตัวงั้นเหรอ? เอวา… เราเพิ่งหย่ากันไปได้ไม่นาน ผมยังจำรหัสผ่านบัตรเครดิตคุณได้แม่นเลยนะ แล้วเรื่องแค่นี้ทำไมผมจะเข้ามาไม่ได้” “คุณมันหน้าด้านยิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ” เอวาสวนกลับทันควัน พร้อมกับหมุนตัวกลับไปหาเครื่องเพชรที่ถูกจัดแสดงอยู่กลางห้องโถงกว้างของงานประมูล เธอไม่ได้สนใจจะมองหน้าอดีตสามีอีกแม้แต่นิดเดียว ในห้องโถงประมูลระดับวีไอพีคืนนี้ เต็มไปด้วยเหล่ามหาเศรษฐีและเซเลบริตี้ระดับโลก ทุกสายตาจับจ้องไปที่สร้อยคอ ‘หยดน้ำตาแห่งดารา’ เพชรน้ำงามกะรัตยักษ์สีฟ้าสดใสที่ไม่มีใครกล้าแตะ เพราะราคาประเมินเริ่มตันที่ห้าร้อยล้าน และไม่มีใครมั่นใจพอที่จะวางเงินจำนวนนั้นลงไปต่อหน้าคู่แข่งที่กระเป๋าหนักพอๆ กัน “สร้อยเส้นนั้นน่ะ” คริสเตียนลุกขึ้นเดินตามมายืนเคียงข้าง เขาจงใจโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอจนเอวารู้สึกได้ถึงไออุ่น “ถ้าคุณอยากได้ ผมจะประมูลให้เป็นของขวัญปลอบใจ… ถือว่าลากันด้วยดี” เอวาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอหันไปสบตาเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและสมเพชในคราเดียวกัน “ของขวัญปลอบใจ? คุณคริสเตียนคะ รสนิยมของคุณน่ะมันเก่าไปสักสิบปีเห็นจะได้ ฉันมีเงินมากพอที่จะซื้อทั้งงานประมูลนี้ รวมไปถึงบริษัทของคุณด้วยซ้ำไป ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเงินเศษจากกระเป๋าคุณหรอกค่ะ” ทันใดนั้น เสียงฆ้อนไม้ของพิธีกรบนเวทีก็ดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคนในห้อง “เอาล่ะครับท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ถึงเวลาของชิ้นเอก ‘หยดน้ำตาแห่งดารา’ ราคาเริ่มต้นที่ห้าร้อยล้านบาทครับ!” เสียงฮือฮาดังขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยการยกป้ายสู้ราคากันอย่างดุเดือด จากห้าร้อยล้าน พุ่งทะยานไปถึงแปดร้อยล้านในเวลาไม่กี่นาที คู่แข่งคนสำคัญอย่างทายาทตระกูลอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ยกป้ายขึ้นพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ “แปดร้อยห้าสิบล้าน!” เอวายืนนิ่ง เธอหยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบช้าๆ ท่ามกลางความตึงเครียดที่อบอวลไปทั่วห้อง คริสเตียนมองดูเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขาอยากรู้นักว่านางร้ายที่เคยถูกมองว่าไร้ค่าคนนี้ จะทำอย่างไรต่อไป “แปดร้อยหกสิบล้าน” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม เอวาวางแก้วลงบนถาดของบริกรข้างๆ เธอขยับตัวเล็กน้อย จัดเสื้อคลุมไหล่ให้เข้าที่ ก่อนจะหยิบป้ายหมายเลขประจำตัวขึ้นมา แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความสะใจที่กำลังจะเกิดขึ้น “หนึ่งพันสองร้อยล้าน” เสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องโถง ความเงียบงันเข้าปกคลุมทันที ทุกสายตาหันมาจ้องมองที่เธอเป็นตาเดียว คริสเตียนถึงกับเบิกตากว้าง เขาไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะกล้าทุ่มเงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้ในราคาเดียวจบ พิธีกรบนเวทีอ้าปากค้าง “ทะ...หนึ่งพันสองร้อยล้าน? มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ?” ไม่มีเสียงตอบรับจากใครทั้งสิ้น แม้แต่คู่แข่งที่เคยยกป้ายยิกๆ ยังต้องลดมือลงอย่างเสียหน้า การทุ่มเงินแบบไม่ลืมหูลืมตาด้วยท่าทีนิ่งเฉยเช่นนี้ ไม่ใช่แค่การประมูล แต่เป็นการ 'ประกาศศักดา' ว่าเธอนี่แหละคือเจ้าแม่ที่แท้จริง เอวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอหันไปมองคริสเตียนที่ยังคงอึ้งอยู่ แล้วหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อเตรียมชำระเงิน “เห็นไหมคะคริสเตียน เงินน่ะมันเป็นแค่ตัวเลข แต่ความสะใจน่ะ... มันประเมินค่าไม่ได้” เธอกดโอนเงินผ่านระบบธนาคารระดับโลกที่เชื่อมต่อโดยตรงกับบัญชีส่วนตัวเพียงไม่กี่วินาที เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องรับชำระเงินของงานประมูลดังขึ้นสนั่นก้องห้องโถง บ่งบอกว่ายอดเงินหนึ่งพันสองร้อยล้านได้ถูกโอนเข้าสู่บัญชีปลายทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คริสเตียนมองหน้าหญิงสาวด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความตกตะลึง แต่เป็นความหลงใหลที่เขารู้สึกได้ลึกๆ ในอกว่าเขากำลังจะสูญเสียเธอไปตลอดกาลจริงๆ แต่ทว่า ในขณะที่เอวากำลังจะเดินไปรับเครื่องเพชรนั้นเอง ชายชุดดำสวมแว่นตาดำกลุ่มใหญ่ก็พรวดพราดเข้ามาในงาน พวกเขาล้อมตัวเธอไว้ในพริบตา พร้อมกับชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขามเดินแหวกกลุ่มคนเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ “คุณเอวาครับ... ทางเรามีเรื่องด่วนที่ต้องแจ้งให้ทราบเกี่ยวกับการเป็นเจ้าของสร้อยเพชรเส้นนี้” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยนัยบางอย่าง เอวาหรี่ตาลง ทันใดนั้น ไฟในฮอลล์ก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความโกลาหลเริ่มเกิดขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เอวารู้สึกถึงฝ่ามือหนาที่คว้าข้อมือเธอไว้แน่น “ถ้าคุณอยากรอดจากเรื่องนี้... ตามผมมา!” เสียงกระซิบของคริสเตียนดังอยู่ข้างหู ก่อนที่เขาจะดึงตัวเธอออกไปทางประตูทางออกฉุกเฉินที่เปิดออกท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ม่านหมอกโรแมนซ์เสมอมานะคะ!