คริสเตียนปกป้องเอวาจากเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มคนเบื้องหน้าดังแข่งกับเสียงดนตรีจังหวะเร้าใจในงานประมูลการกุศลค่ำคืนนี้ แต่สำหรับเอวาแล้ว มันเป็นเพียงเสียงหริ่งเรไรที่น่ารำคาญเท่านั้น "คิดว่าหย่าแล้วจะได้ดิบได้ดีเหรอ, เอวา? สภาพเธอก็เป็นได้แค่ของตกรุ่นที่ไม่มีใครเขาอยากชายตานั่นแหละ!" เสียงแหลมสูงของไฮโซสาวตระกูลดังที่เคยถูกเอวาฟาดหน้ากลางงานแฟชั่นวีกระลอกก่อนดังขึ้นอีกครั้ง หล่อนพยายามกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความสะใจ แม้ในมือจะถือแก้วแชมเปญสั่นเทาด้วยความเคียดแค้น เอวาเพียงแต่ปรายตามองชุดเดรส haute couture มูลค่าแปดหลักของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มมุมปาก เรียวปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบยกขึ้นอย่างนึกขัน น่าสมเพชเสียจริง... คนบางคนต่อให้เอาเงินยัดใส่ปากก็ยังฉลาดขึ้นไม่ได้ เอวาหมุนแก้วไวน์ในมือช้าๆ ปล่อยให้ของเหลวสีทับทิมสะท้อนกับแสงไฟคริสตัลระยิบระยับ เธอไม่ได้ปริปากตอบโต้ด้วยถ้อยคำหยาบคาย เพราะในโลกของคนรวยระดับมหาเศรษฐี การใช้คำพูดต่ำตมเท่ากับการลดเกรดตัวเอง สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่การด่าทอ แต่เป็นการทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่า 'ไร้ตัวตน' จนเหมือนอากาศธาตุต่างหาก ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างของโรงแรมหรู ทว่าสัญชาตญาณอันเฉียบคมที่ถูกหล่อหลอมมาจากประสบการณ์การเป็นเซเลปสาวผู้ผ่านจุดสูงสุดและต่ำสุดของชีวิตกลับส่งเสียงเตือนภัยในหัว ความเงียบงวดบางอย่างที่ผิดธรรมชาติแผ่ซ่านเข้ามาในบรรยากาศ เงาตะคุ่มที่พุ่งวาบมาจากมุมมืดหลังเสาหินอ่อนไม่ได้รอดพ้นจากหางตาของเธอ *พึ่บ!* ประกายแสงเย็นเยียบสะท้อนเข้าหากลุ่มเรตินา มีดพกสเตนเลสปลายแหลมพุ่งแหวกอากาศตรงมายังจุดที่เอวายืนอยู่ด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะตั้งตัวทัน! เสียงกรีดร้องหวีดแหลมของบรรดาไฮโซรอบข้างดังระงมขึ้นทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเสี้ยววินาทีที่สมองแทบประมวลผลไม่ทัน— ทว่า ก่อนที่คมมีดจะได้สัมผัสแม้แต่ชายผ้าซาตินสีมุกของชุดเดรส ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษสีดำสนิทก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอราวกับพายุหมุน *อั่ก!* เสียงเนื้อกระทบกับวัตถุมีคมดังขึ้นทึบๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงาน ร่างของคริสเตียน อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับใช้แผ่นกว้างของตนเองเข้ามารับคมมีดแทนที่เอวาอย่างไม่คิดชีวิต ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดชั่วขณะ เลือดสีแดงสดซึมทะลุเนื้อผ้าสูทราคาแพงบริเวณหัวไหล่ข้างขวาหยดลงกระทบพื้นพรมราคาแพงอย่างน่ากลัว "คริสเตียน!" เอวาเบิกตากว้าง สมองที่เคยสุขุมนิ่งสนิทกลับวูบไหวอย่างรุนแรง หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม มือเรียวบางรีบคว้าประคองร่างหนาที่เซถลาเข้ามาหาเธอไว้ทันที กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยเข้าจมูก ภาพจำของความเย็นชาและวาจาร้ายกาจในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มคนนี้... คนที่ยอมเอาเนื้อตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอจากความตาย คนร้ายเห็นท่าไม่ดีจึงสะบัดมีดทิ้งแล้วหมายจะวิ่งหนีฝูงชนอลหม่าน แต่เอวาหันกลับไปมองด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความเหี้ยมเกรียมในชั่วพริบตา "คิดจะหนีงั้นเหรอ?" น้ำเสียงหวานแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกหลุดจากริมฝีปากของนางร้ายผู้มั่งคั่ง เธอไม่ได้มีเวลามาตกใจกับบาดแผลของคนเจ็บในอ้อมแขน เพราะสัญชาตญาณนักธุรกิจและผู้กุมอำนาจการเงินสั่งการเร็วกว่า "การ์ด! ล็อกตัวมันไว้ อย่าให้หลุดรอดไปได้แม้แต่เส้นขนเดียว และถ้ามันขัดขืน... หักแขนมันซะ!" สิ้นคำสั่งเด็ดขาดของการ์ดชุดดำนับสิบคนที่ยืนประจำการอยู่รอบงานซึ่งพุ่งเข้าชาร์จตัวคนร้ายอย่างรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ ความโกลาหลในงานประมูลถูกระงับลงด้วยอำนาจและบารมีที่แท้จริงของเอวา ไม่ใช่แค่คำขู่ แต่เป็นการกระทำที่เด็ดขาดจนทุกคนในงานต้องกลืนน้ำลายลงคอ เอวาก้มลงมองคริสเตียนที่กัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคมปลาบที่เคยทอดมองเธอด้วยความหมาngเมินในวันวาน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยระคนเจ็บปวด ขณะที่มือหนาข้างที่ยังใช้งานได้พยายามเอื้อมขึ้นมาแตะข้อมือของเธอเบาๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป "เธอ... ปลอดภัยนะ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างยากลำบาก ลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่ใกล้ชิด เอวานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยคิดว่าถูกปิดตายด้วยความชาชินกลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนของหยดเลือดที่ไหลเปื้อนฝ่ามือ เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างนึกโกรธระคนซาบซึ้งในความบ้าบิ่นของเขา "นายมันบ้าที่สุด... ใครใช้ให้เอาตัวมารับแทนฉันเล่า!" เอวาเอ็ดเสียงสั่น เจือแววสะอื้นเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังคลี่คลายลง และเอวาเตรียมจะสั่งให้คนเรียกรถพยาบาลมารับอดีตสามีผู้โง่เขลานี้ เสียงปรบมือช้าๆ และกวนประสาทก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดด้านหลังเวทีประมูล ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตาเดินก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนานราวกับกำลังดูละครฉากโปรด "โอ้... น่าประทับใจจริงๆ ความรักของอดีตสามีภรรยาคู่นี้ช่างน่าซาบซึ้งเสียจนฉันเกือบจะร้องไห้ตามเลยล่ะครับ, คุณเอวา" เอวาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงทันทีเมื่อจำได้แม่นว่าชายคนนี้คือใคร—บุคคลอันตรายที่เธอคิดว่าจัดการไปหมดสิ้นแล้วตั้งแต่กวาดล้างหุ้นส่วนตระกูลคู่แข่งเมื่อเดือนก่อน! "แก... ยังไม่ตายอีกเหรอ?" เอวาเค้นเสียงถาม ร่างกายขยับบังร่างของคริสเตียนไว้มิดชิดอย่างสัญชาตญาณ ชายหนุ่มในชุดขาวหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มของเขาฉาบยาพิษที่พร้อมจะปลิดชีพทุกคนในงาน "ตายเหรอครับ? คนอย่างผมรากงอกจะตาย... และวันนี้ ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอมันไม่ได้มีแค่มีดเล่มนั้นหรอกนะ เอวา" เขายกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *กริ๊ง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยไฟไหม้ดังลั่นสนั่นตึก พร้อมกับระบบสปริงเกอร์บนเพดานที่พ่นน้ำลงมาเปียกปอนทั่วทั้งห้องโถง ไฟฟ้าภายในงานดับวูบลงทันที เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบสลับไปมาสาดส่องลงบนใบหน้าของทุกคนให้กลายเป็นสีเลือด ความมืดและเสียงกรีดระคนความโกลาหลกลับมาครอบงำอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ในความมืดสลัวและเสียงวุ่นวายนั้นเอง มือหนาของคริสเตียนที่บาดเจ็บอยู่กลับคว้ามือของเอวาไว้แน่น ดึงเธอให้เข้ามาหลบหลังแผงอกกว้างของเขาอีกครั้ง แม้ตัวจะอาบด้วยเลือดแต่แผ่นหลังนั้นยังคงกว้างใหญ่และมั่นคงพอจะให้เธอยึดเหนี่ยว "อย่าไป... จับมือฉันไว้ เอวา" เสียงกระซิบพร่าทุ้มดังชิดริมหูท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่กรีดร้องบาดแก้วหู "ไม่ว่าไอ้สารเลวคนไหนหน้าไหน... มันไม่มีวันได้แตะต้องเธอต่อหน้าฉันเด็ดขาด" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" เสมอมานะคะ!