ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากแข็ง

กลิ่นอายความสะอาดบริสุทธิ์ของน้ำยาฆ่าเชื้อและกลีบกุหลาบขาวจากสวนหย่อมส่วนตัวลอยอบอวลอยู่ทั่วชั้นเพนต์เฮوسวีปของโรงพยาบาลรอยัลเซนต์เอวา... โรงพยาบาลเอกชนระดับท็อปที่กวาดรายได้ติดอันดับหนึ่งในสามของประเทศ ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นหนึ่งในทรัพย์สินภายใต้ชื่อของ "เอวา" ผู้หญิงคนที่พวกเขากล้าดูแคลนมาตลอดว่าไร้ค่า หน้าจอชีพจรที่ยังคงส่งเสียงตึ๊อกๆ สม่ำเสมอคือหลักฐานเดียวที่บอกว่าผู้ชายปากร้ายคนนั้นยังหายใจอยู่ เอวายืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องพักผู้ป่วยพิเศษวีไอพี ชุดเดรสสูบเข้ารูปสีงาช้างตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนข้อศอกตัวเองอย่างใช้ความคิด ดวงตาคู่สวยกวาดมองร่างสูงที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด ใบหน้าคมคายที่มักจะเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งผยองยามเมื่อพูดจาเชือดเฉือน ตอนนี้กลับดูซีดเซียวลงถนัดตา ปล่อยให้สายน้ำเกลือระโยงระยางและเครื่องช่วยหายใจทำหน้าที่ประคับประคองลมหายใจรวยริน ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาท *“อย่าไป... จับมือฉันไว้ เอวา”* เสียงกระซิบพร่าทุ้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นแม้ในยามวิกฤตินั้น... มันช่างน่าหมั่นไส้จนเธออยากจะเอาส้นสูงเหยียบซ้ำให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... ปลายเล็บที่จิกเข้าหากันในความมืดและความอบอุ่นชื้นเหงื่อที่ยังคงติดอยู่บนฝ่ามือของเธอมันปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจเจ้ากรรมดันกระตุกวูบไหวอย่างไม่น่าให้อภัย “คุณหญิงคะ หมอประจำตัวมารายงานผลตรวจรอบค่ำแล้วค่ะ” เลขานุการส่วนตัวก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบกริบ พร้อมกับส่งแฟ้มประวัติการรักษาให้ด้วยความนอบน้อม เอวารับแฟ้มมาเปิดพลิกดูผ่านๆ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาผ่านตัวเลขค่าผลเลือด “อาการตกลงว่ายังไงบ้างคะคุณหมอ? ฉันไม่ได้จ่ายเงินมหาศาลเพื่อให้เขามานอนอืดคาเตียงของฉันเล่นหรอกนะ” แพทย์หนุ่มใหญ่เจ้าของไข้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คุณนางร้ายตกอับคนเดิมอีกต่อไป แต่เธอคือ "ท่านประธานเอวา" ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของเครือโรงพยาบาลแห่งนี้ “เรียนตามตรงครับคุณเอวา... อาการไข้สูงเฉียบพลันเกิดจากภาวะความเครียดสะสมและการพักผ่อนน้อยติดต่อกันเป็นเวลานาน ประกอบกับแผลเก่าที่เกิดจากการ... อ่า... การฝืนร่างกายตัวเองเพื่อปกป้องคุณในเหตุการณ์วันนั้น ทำให้ภูมิคุ้มกันร่างกายร่วงลงอย่างกะทันหันครับ ตอนนี้ปลอดภัยพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ร่างกายยังต้องการการพักผ่อนอย่างเต็มที่อย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์เต็มครับ” เอวาแค่น "หึ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอิ่มสวย “ปกป้องฉันงั้นเหรอคะ? พูดซะดิบดี... ทั้งที่ตัวเองต่างหากที่เป็นตัวปัญหาใหญ่ที่สุด” เธอบ่นพึมพำเบาๆ แต่ก็ยอมโบกมือไล่แพทย์และเลขาฯ ให้ถอยออกไปจากห้องปล่อยให้เธออยู่ตามลำพังกับคนป่วยปากแข็ง ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง เอวาก้าวเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยทีละน้อย รองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นปาร์เกต์ไม้ส่งเสียงก๊อกแก๊กเบาๆ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุหนังนุ่มที่ตั้งอยู่ข้างเตียง ดวงตากลมโตสำรวจใบหน้าของคนที่หลับสนิทอย่างพิจารณา คริสเตียนยามหลับใหลดูไร้พิษภัยต่างจากตอนลืมตาขึ้นมาพูดจาขวานผ่าซากราวกับคนละคน คิ้วหนาที่มักจะขมวดเข้าหากันเป็นปมคลายออกเล็กน้อย ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้หน้าอกกว้างภายใต้ชุดคนป่วยขยับขึ้นลงตามจังหวะ มือเรียวยื่นออกไปหมายจะปัดปอยผมที่ตกลงมาปรักหน้าผากมนของเขาตามสัญชาตญาณความคุ้นเคยเดิมๆ แต่ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวแก้วสากระคายเล็กน้อยเพราะไรหนวดเคราที่ไม่ได้โกน มือใหญ่ที่ควรจะไร้เรี่ยวแรงกลับคว้าข้อมือเธอไว้หมับอย่างรวดเร็วกระชากเข้าหาตัวอย่างไม่ทันตั้งตัว! “อ๊ะ!” เอวาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างบางเซถลาเข้าไปใกล้เตียงจนหน้าอกเกือบแนบชิดกับขอบฟูก ดวงตาสีเทาเข้มที่ควรจะปิดสนิทเมื่อครู่ กลับลืมโพลงขึ้นมาอย่างแจ่มชัด ไม่มีร่องรอยของคนป่วยที่ไร้เรี่ยวแรงหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดื้อรั้นและระAยระยับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งของนัยน์ตาคู่นั้น “ปล่อยฉันนะ, คริสเตียน!” เอวาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงบีบกระชับนั้นกลับแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก “คุณแกล้งหลับงั้นเหรอ? คนเจ้าเล่ห์!” “ถ้าไม่ทำแบบนี้... เธอก็คงไม่ยอมนั่งมองหน้าฉันใกล้ๆ แบบนี้หรอก จริงไหมล่ะครับ... ภรรยาเก่า” เสียงแหบพร่าเอ่ยแซวด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เหลืออยู่ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก “ใครภรรยาคุณ! เราหย่ากันขาดกันไปนานแล้วนะคะ!” เอวาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขิน เธอยกมืออีกข้างขึ้นเตรียมจะฟาดลงบนไหล่กว้าง แต่ทว่า... “ถ้ารังเกียจผมมาก... แล้วทำไมถึงยอมลงทุนย้ายผมมาkeรักษาที่ห้องวีไอพีส่วนตัวระดับแพลทินัมของตัวเองล่ะครับ?” คริสเตียนสวนกลับทันควัน สายตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะมองทะลุไปถึงก้นBึ้งหัวใจ “แถมยังยืนเฝ้าไข้อยู่ตั้งนานสองนาน... ปากบอกว่าเกลียด แต่การกระทำมันฟ้องชัดเจนเลยนะเอวา” “ฉัน... ฉันแค่วกลัวว่าถ้าคุณตายคาโรงพยาบาลของฉัน มันจะซวยเสียชื่อเสียงกิจการของฉันต่างหากเล่า!” เอวาเชิดหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่หัวใจในอกเต้นรำทำเพลงจนแทบจะทะลักออกมานอกอก คริสเตียนหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความอ่อนเพลีย แต่แววตากลับพราวระยับ เขาค่อยๆ ผ่อนแรงบีบที่ข้อมือลงเปลี่ยนเป็นฝ่ายพลิกฝ่ามือขึ้นประสานปลายนิ้วเข้ากับเธอแน่น รอยยิ้มอ่อนโยนที่ไม่เคยมีใครได้เห็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย “ขอบคุณนะ... ที่เป็นห่วง” คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำเอาเอวาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก สมองที่เคยฉับไวและมีแผนการร้อยแปดพันเก้ากลับว่างเปล่าไปชั่วขณะ เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์มของคุณนางร้ายผู้เย่อหยิ่ง แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวในห้องพักทันที ก่อนที่ประตูบานหรูจะถูกผลักเปิดออกอย่างวิสาสะ โดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวระหงของดาราสาวเบอร์หนึ่งผู้เป็นคู่หมั้นในนามของตระกูลใหญ่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกระเช้าผลไม้ราคาแพง สีหน้าของเธอฉายแววร้อนรนและตกใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นภาพคนทั้งคู่กำลังกุมมือกันแนบแน่นบนเตียงผู้ป่วย “พี่คริสเตียนคะ! เกิดอะไรขึ้นทำไมถึง... เอวา! เธอมาทำอะไรที่นี่!?” เอวาสบถในใจเบาๆ กับความซวยที่เข้ามาขัดจังหวะกำลังฟิน เธอดึงมือกลับจากการกุมมือทันทีพร้อมกับปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเยקטเยือกดังเดิม รอยยิ้มเยาะหยันมุมปากถูกยกขึ้นอัตโนมัติเมื่อหันไปสบตากับผู้มาใหม่ “อุ๊ย... ขอโทษทีนะคะที่แย่งซีนคู่หมั้นแสนดีอย่างคุณไปเสียก่อน” เอวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีสง่างาม “พอดีว่าโรงพยาบาลนี้เป็นของฉัน และสามีเก่า... อ้อ! อดีตคู่หมั้นของคุณเขาร้องหาเจ้าของโรงพยาบาลน่ะค่ะ ฉันเลยต้องมารับใช้บริการเป็นกรณีพิเศษ” ดาราสาวหน้าถอดสี กำลังจะอ้าปากต่อว่า แต่เอวากลับยกสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยรอยยิ้มหวานหยด “ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายนะคะคุณน้อง... ฉันเพิ่งกดอนุมัติวงเงินบัตรเครดิตดำรูดจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของเขาไปเรียบร้อยแล้ว ห้าล้านบาทถ้วน... ถือว่าทำบุญให้ทานหมาข้างถนนก็แล้วกันนะคะ” พูดจบ เอวาก็หมุนตัวก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างสง่างาม ทิ้งให้คริสเตียนมองตามแผ่นหลังบางด้วยสายตาเป็นประกายระยับ ขณะที่ดาราสาวหน้าเสียยืนแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก ทว่า... ในจังหวะที่เอวาเอื้อมมือผลักประตูกระจกเตรียมจะก้าวพ้นห้องพัก เสียงทุ้มแหบพร่าแต่ทรงพลังก็ดังไล่หลังตามมาทันที “ห้าล้านบาทแค่นี้... ถือว่าผมซื้อหุ้นหัวใจของคุณกลับคืนมาก็แล้วกันนะ เอวา!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" นะคะ!