ศัตรูตัวฉกาจรวมตัวกันวางแผนเล่นงานเอวา

"ถ้าพวกคุณคิดว่าข่าวลือราคาถูกสามเหรียญจะล้ม ‘อาณาจักรดอกไม้เอวาเดן’ ของดิฉันได้... ก็คงต้องบอกว่าประเมินสมองของตัวเองสูงเกินไปหน่อยนะคะ" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาเฉียบคมดังลอดออกมาจากเครื่องโทรศัพท์มือถือราคาแพงลิบลิ่ว หน้าจอเรืองแสงวาบเผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากของเอวา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับกันมันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหงื่อกาฬที่ไหลซึมบนขมับของเหยื่อ ปลายสายคือเสียงหายใจหอบกระชั้นของบรรณาธิการสำนักข่าวซุบซิบชื่อดัง ที่เพิ่งจะรับเงินก้อนโตมาจากกลุ่มคนผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลัง เพื่อพยายามตีพิมพ์ข่าวฉาวโฉ่ทำลายชื่อเสียงของเอวาในเช้าวันรุ่งขึ้น เอวากดวางสายอย่างไร้เยื่อใย ดวงตากลมโตคู่สวยหันกลับมามองบรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว ปาร์ตี้ฉลองยอดขายถล่มทลายของแบรนด์น้ำหอมและเครื่องสำอางออร์แกนิก ‘Eva’s Garden’ กำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก เสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ เคล้ากับเสียงหัวเราะและเสียงชนแก้วแชมเปญของผู้มีเกียรติในสังคมชั้นสูง ทว่า... รอยยิ้มของคนบางกลุ่มในงานกลับดูบิดเบี้ยวและฝืนทนจนน่าขัน ที่มุมหนึ่งของห้องโถง ‘วิคเตอร์’ อดีตพี่เขยจอมเจ้าเล่ห์ของเธอ กำลังยืนกระซิบกระซาบอยู่กับ ‘มาลิน’ หญิงสาวตระกูลดังที่เคยเหยียดหยามเอวาว่าตกอับไร้ค่า ทั้งคู่ส่งสายตาสมเพชเวทนามาทางเธอเป็นระยะ ราวกับมั่นใจเต็มประดาว่าข่าวลือเรื่อง “อดีตคุณนายตระกูลคริสเตียนใช้เตียงแลกความสำเร็จ” ที่พวกเขาร่วมมือกันกุขึ้นมานั้น จะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเอวาได้ในชั่วข้ามคืน ช่างเป็นความโง่เขลาที่น่าสมเพชเสียจริง... เอวาคิดในใจขณะยกแก้วคริสตัลบรรจุไวน์สีทับทิมขึ้นจิบรสชาติฝาดละมุน "ดูเหมือนว่าแมลงเม่าจะบินเข้ากองไฟกันด้วยความเต็มใจนะคะ คุณคริสเตียน" เอวาเอ่ยขึ้นลอยๆ พรางเหลือบสายตาไปยังชายหนุ่มร่างสูงตระหง่านในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มที่ยืนถือแก้วแชมเปญอยู่ไม่ห่าง คริสเตียนหรี่ตาลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งเป็นคมขยับตามแรงหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาไร้ความรู้สึกแต่แววตากลับจับจ้องมาที่เอวาด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ตั้งแต่เหตุการณ์หย่าร้างและการเปิดเผยความมั่งคั่งมหาศาลของอดีตภรรยา อดีตประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนั้นก็กลายสภาพเป็นเงาตามติดที่คอยปกป้องเธอจากความสกปรกโสมมเบื้องหลัง โดยที่เธอแทบไม่ต้องออกแรงสั่ง "พวกเขาไม่ได้แค่โง่ครับ... แต่กำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาตระกูลตัวเองให้เป็นจุลต่างหาก" คริสเตียนตอบเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังกลุ่มของวิคเตอร์ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนคนรอบข้างต้องถอยห่าง "ผมจัดการให้คนไปกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทขนส่งตระกูลวิคเตอร์เรียบร้อยแล้ว อีกไม่ถึงสามชั่วโมงข้างหน้า พวกเขาจะล้มละลายอย่างสมบูรณ์แบบ" เอวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนขบขัน "อุ๊ย ตายจริง... รวดเร็วยิ่งกว่าบริการเดลิเวอรีเสียอีกนะคะเนี่ย คุณอดีตสามี" น้ำเสียงเย้าแหย่เจือความเย่อหยิ่งจงใจปั่นป่วนหัวใจของคนฟัง "แต่บอกไว้ก่อนนะว่าเกมนี้ ฉันอยากเป็นคนตบหน้าพวกมันด้วยมือของตัวเอง ไม่ชอบให้ใครมาแย่งซีนหรอกค่ะ" คริสเตียนมุมปากกระตุกยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มหายากที่ทำให้หัวใจของสาวๆ ในงานแทบหยุดเต้น "ตามสบายครับที่รัก... ผมแค่เตรียมเวทีและล้างพื้นรอให้คุณเหยียบย่ำพวกมันอย่างสะใจที่สุดก็พอ" ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อบทสนทนาเชือดเฉือนแต่แฝงด้วยเคมีอันตราย วิคเตอร์และมาลินก็ทนเก็บความสะใจไว้ไม่ไหว ทั้งคู่เดินตรงดิ่งเข้ามาหาเอวาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งราวกับผู้กำชัยชนะในเกมนี้ "อุ๊ย เอวาจ๊ะ... งานฉลองวันนี้ดูครึกครื้นดีจังนะยะ" มาลินแสร้งทำเป็นปิดปากหัวเราะคิกคัก ดวงตาสอดส่องมองรอบกายด้วยความริษยา "แต่ไม่รู้ว่า... เธอจะยังหัวเราะออกไหม ถ้าพรุ่งนี้เช้าหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับตีแผ่เรื่องเบื้องหลังความสำเร็จสกปรกๆ ของเธอ" วิคเตอร์เสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม "ใช่! คิดจะปีนป่ายขึ้นมาเทียบชั้นคนตระกูลสูงส่ง แต่วิธีการที่เธอใช้มันน่ารังเกียจเกินไปหน่อยนะเอวา ฉันเตือนเธอด้วยความหวังดีในฐานะญาติ... รีบก้มหัวขอร้องให้มาลินยกโทษให้แล้วไสหัวออกไปจากวงสังคมนี้ซะ ก่อนที่เธอจะไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน!" ความเงียบชั่วขณะปกคลุมรอบบริเวณ แขกเหรื่อในงานต่างหยุดบทสนทนาและหันมาจับจ้องสถานการณ์ระอุตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนถึงกับกลั้นหายใจเพราะรู้ดีว่าเอวาในตอนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป เอวายังคงยืนนิ่ง เธอวางแก้วไวน์ลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามราวนางพญาหงส์ที่กำลังมองฝูงมดปลวกพยายามจะกัดกินขนของนาง "ตระกูลสูงส่งงั้นเหรอคะ?" เอวาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันจนมาลินหน้าเสีย "วิคเตอร์... นายเอาสมองส่วนไหนคิดว่าข่าวลือราคาถูกที่นายจ่ายเงินซื้อมา จะทำอะไรฉันได้? หรือว่า... นายคิดว่าตระกูลใกล้ล้มละลายของนาย ยังมีอำนาจพอที่จะต่อรองกับเจ้าของสิทธิ์แฟรนไชส์เครื่องสำอางระดับโลกอย่างฉันกันแน่?" วิคเตอร์หน้าถอดสีทันที "เธอ... เธอพูดบ้าอะไร!" "ฉันไม่ได้พูดบ้าค่ะ แต่ฉันกำลังจะบอกว่า..." เอวาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวสวยกดทัชสกรีนเพียงไม่กี่ครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนาด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ "ตอนนี้ หุ้นของบริษัทครอบครัวนาย ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงพอร์ตโดยกองทุนปริศนาไปเรียบร้อยแล้ว และถ้าฉันจำไม่ผิด... ธนาคารกำลังจะส่งหมายยึดคฤหาสน์ของนายภายในสิบนาทีนี้แหละค่ะ" สิ้นคำพูดของเอวา เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของวิคเตอร์ก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าที่เคยหย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้สีเลือด สั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่เมื่อกดรับสายและได้ยินเสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวของบิดาจากปลายสาย มาลินหน้าถอดสีตาม หันมามองเอวาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "น...นังบ้า! แกทำอะไรลงไป!" "ฉันก็แค่... ใช้เงินฟาดหัวพวกสุนัขลอบกัดอย่างพวกนาย ให้กลับไปนอนคลานอยู่ใต้ถุนบ้านตามเดิมยังไงล่ะคะ" เอวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ก่อนจะก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูมาลินเบาๆ "จำไว้นะคะมาลิน... คนอย่างฉัน อยากได้อะไรก็ต้องได้ และถ้าใครกล้าลองดี... จุดจบของมันจะเจ็บปวดกว่าที่คิดร้อยเท่า!" บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงเงียบสงบลงจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ทว่าในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้จบลงแล้วและความสะใจกำลังพروดปล่อยขีดสุด... จู่ๆ ไฟทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! เสียงฮือฮาด้วยความตกใจดังระงมขึ้นทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่สปอตไลท์ดวงใหญ่จะสาดส่องลงมาที่ประตูทางเข้าหลักของห้องโถง ซึ่งบานประตูไม้สักทองแกะสลักถูกผลักให้เปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงระยับ ผู้มีใบหน้าคมเข้มและแววตาดุดันราวนักล่าแห่งโลกธุรกิจ พร้อมด้วยบอดี้การ์ดสวมสูทดำนับสิบชีวิตที่เดินเรียงแถวเข้ามา เอวาหรี่ตามองผู้มาเยือนปริศนา หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริงเสียงจริง เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าสู่งานปาร์ตี้ของเธอแล้ว! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!