ทฤษฎีเวทที่สาบสูญ

"ถ้าทฤษฎีการแปรผันของมานากลุ่มนี้ถูกต้อง... สถาบันที่เราอยู่ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากกรงนกที่สร้างขึ้นมาเพื่อรอวันพังทลายเลยสักนิดเดียวครับ เอลาร่า" เสียงกระซิบของลูเซียนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหอสมุดต้องห้าม ชั้นใต้ดินระดับเจ็ด แสงจากคบเพลิงเวทมนตร์สีฟ้าอมม่วงสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขาที่กำลังฉายแววเคร่งเครียด นัยน์ตาคู่คมจดจ้องอยู่กับหน้ากระดาษหนังโบราณที่เปื่อยยุรุด ซึ่งเต็มไปด้วยอักขระเวทโบราณและสมการคำนวณยุ่งเหยิงที่ถูกขีดฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เอลาร่าชะงักมือที่กำลังจัดเรียงตำราอาถรรพ์เล่มหนา เธอหันมามองเพื่อนร่วมทางหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลระคนทึ่ง นิ้วเรียวบางของเธอกระชับเสื้อคลุมสีเข้มเข้าหากันเพื่อคลายความหนาวเหน็บจากไอน้ำเวทที่รั่วไหลออกมาจากผนังหินรอบด้าน "นายแน่ใจแค่ไหน ลูเซียน?" เอลาร่าเอ่ยเสียงแผ่วเบา กลัวว่าเสียงของตนจะไปปลุกบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ภายใต้หอสมุดแห่งนี้ "บันทึกแผ่นนั้นถูกระบุไว้ว่าเป็น 'ตำต้องห้าม' ระดับสูงสุดตั้งแต่ยุคบรรพกาล อาจารย์ใหญ่เองก็สั่งห้ามไม่ให้ใครแตะต้องมันเด็ดขาด... ถ้ามีใครรู้เข้าว่าเราแอบเข้ามาไขปริศนานี้..." "ความรู้น่ะไม่มีวันผิดหรอกครับเอลาร่า มีแต่คนต่างหากที่บิดเบือนมันเพื่อปกปิดความจริงบางอย่าง" ลูเซียนสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง สื่อถึงความเด็ดเดี่ยวที่ยากจะสั่นคลอน นิ้วเรียวยาวของเขาใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนสมการสุดท้ายของหน้ากระดาษ ก่อนจะดีดนิ้วเบาๆ *แปะ...* ประกายแสงสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในห้วงความคิดของลูเซียน [ตรวจพบข้อมูลตรรกะเวทมนตร์นอกเหนือเขตแดน: "ทฤษฎีสะพานเชื่อมมิติ (Interdimensional Bridge Theory)"] [กำลังวิเคราะห์โครงสร้างมานา... 10... 50... 100%] [ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: การดึงพลังงานบริสุทธิ์จากมิติคู่ขนานมาใช้ทดแทนมานาในร่างกาย สำเร็จ 32%] ลมหายใจของลูเซียนสะดุดไปชั่วขณะ เมื่อเขารับรู้ได้ถึงกระแสพลังงานแปลกปลอมที่ไหลทะลักเข้าสู่เส้น ชีพจรมานาของตนเอง มันไม่ใช่มานาสีฟ้าหรือสีแดงคุ้นเคยที่ใช้กันในสถาบันแห่งนี้ แต่มันเป็นพลังงานสีเงินยวงที่เย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยพลวัตอันมหาศาลที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งหากควบคุมไม่ได้ "นั่น... นายทำอะไรลงไป?" เอลาร่าถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเงาร่างของลูเซียนถูกห่อหุ้มด้วยละอองแสงสีเงินประหลาด มิติอากาศรอบตัวเขาบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำที่ถูกน้ำหยดใส่ เสียงหึ่งต่ำๆ ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งสอง "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ... ผมแค่ 'อ่าน' มัน" ลูเซียนตอบเสียงพร่า ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายสีเงินวาววับ ชั่วพริบตานั้นเอง อากาศเบื้องหน้าของพวกเขาก็ฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท เผยให้เห็นห้วงอวกาศอันว่างเปล่าและดวงดาวนับล้านดวงที่หมุนวนอยู่ในอีกมิติหนึ่ง ซึ่งไม่เคยมีมนุษย์คนใดในสถาบันแห่งนี้เคยพบเห็นมาก่อน กลิ่นอายของความว่างเปล่าและพลังงานดิบเถื่อนแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกนั้น จนทำให้ตำราโบราณรอบตัวเริ่มสั่นไหวและลอยเคว้งคว้างอย่างไร้ทิศทาง เอลาร่าต้องยกมือขึ้นป้องใบหน้าจากแรงลมที่ดูดกลืนทุกสิ่งเข้าหารอยแยก "ปิดมันเร็วเข้า ลูเซียน! รอยแยกนั่นกำลังดึงพลังงานของหอสมุดเข้าไป!" เอลาร่าร้องเตือนด้วยความตื่นตระหนก ลูเซียนกัดฟันแน่น เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม ความเจ็บปวดจากการหลอมรวมพลังงานต่างมิติพุ่งพล่านไปทั่วร่าง แต่นัยน์ตาของเขากลับเป็นประกายด้วยความเรืองรองแห่งชัยชนะ เขารู้แล้วว่าเหตุใดบรรพบุรุษผู้สร้างสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้จึงต้องผนึก "ทฤษฎีเวทที่สาบสูญ" นี้เอาไว้ เพราะมันคือประตูที่จะปลดแอกมนุษย์จากการเป็นทาสของกฎเกณฑ์เวทมนตร์ที่ถูกกำหนดไว้แต่แรกเริ่ม ทว่า... ในวินาทีที่ลูเซียนกำลังจะยกมือขึ้นดีดนิ้วเพื่อปิดผนึกรอยแยกตามสูตรคำนวณในหัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดเวทมนตร์วนด้านบน พร้อมกับแสงคบเพลิงสีแดงฉานที่สาดส่องลงมาถึงเบื้องล่าง "มีผู้บุกรุกในหอสมุดต้องห้าม! ล้อมไว้ให้หมด อย่าให้ใครหนีไปได้!" เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยอำนาจของอาจารย์ผู้คุมกฎประจำหสุมุดดังขึ้น พร้อมกับแรงกดดันจากอาคมระดับสูงที่พุ่งตรงเข้ามาตรึงร่างของพวกเขาทั้งสองไว้กับที่ เอลาร่าหน้าถอดสีทันทีเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังจนมุม ลูเซียนหันกลับไปมองทางบันไดด้วยแววตานิ่งสงบ เขาเหลือบมองรอยแยกมิติที่ยังคงเปิดกว้าง ก่อนจะเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากแสงไฟสีแดง เงาร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่อย่างน้อยที่สุด มันก็คือบุคคลที่ทุกคนในสถาบันต่างหวาดกลัว และเป็นคนเดียวกับที่รู้ความลับเบื้องหลังการตายของอาจารย์ประจำวิชาเวทมิติเมื่อสามปีก่อน — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงบทนี้นะครับ