ความลับของตระกูลเอลาร่า

เสียงกรีดร้องของกระดาษโบราณที่ถูกฉีกกระชากด้วยแรงดันอากาศมหาศาล ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของผม ขณะที่หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงของระบบลอยเด่นค้างอยู่ตรงหน้า พร้อมข้อความเตือนภัยสีแดงฉานที่กระพริบถี่ระรัว *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกพลังงานระดับ SSS จากชั้นใต้ดินลึก 3]* *[คำเตือน: วงแหวนผนึกโบราณที่ถูกซ่อนไว้ใต้บททดสอบกำลังแตกสลาย]* *[เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: "ผู้พลิกตำรา" ได้ปลุก "บรรพชนแห่งความมืด" ที่หลับใหลมานานกว่าสามพันปีให้ตื่นขึ้นแล้ว...]* ทว่า... ความโกลาหลใต้ดินยังไม่ทันได้แผ่ขยายขึ้นมาสู่เบื้องบน ประตูห้องโถงใหญ่แห่งสถาบันเวทมนตร์ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล จนบานไม้สักทองหนากลัดเกลี้ยงกระแทกเข้ากับผนังหินส่งเสียงดังสนั่น ฝีเท้าหนักแน่นนับสคู่ก้าวเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง นำโดยกลุ่มคนในชุดคลุมยาวปักลวดลายดาราจักรสีเงินยวง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์อันเป็นเอกสิทธิ์เฉพาะของตระกูลขุนนางเก่าแก่ "เอลาร่า" ตระกูลผู้กุมอำนาจเบื้องหลังสภาเวทมนตร์มาอย่างยาวนาน "หยุดการทดสอบทั้งหมด ณ บัดนี้!" เสียงประกาศก้องกังวานด้วยอำนาจกดดันระดับสูงดังขึ้นจากชายชราผู้ก้าวเข้ามาเป็นคนแรก เขาคือ 'ลอร์ดเวลเลอร์ เอลาร่า' ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน ดวงตาคมกริบใต้คิ้วสีดอกเลากวาดมองไปรอบห้องโถง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของผม ซึ่งยังคงยืนถือตำราอาถรรพ์เล่มหนาอยู่หน้าวงแหวนเวทมนตร์ที่เรืองแสงสีม่วงเข้ม เอลาร่า—หญิงสาวผู้เป็นคู่คิดและสหายร่วมรบของผม ขยับตัวเข้ามาบังหน้าผมไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แววตาของเธอนิ่งสนิทแต่เต็มไปด้วยความไหววูบอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นผู้เป็นปู่ก้าวเข้ามาเผชิญหน้า "ท่านปู่..." เสียงของเอลาร่าแผ่วเบาแต่หนักแน่น "การแทรกแซงการเรียนการสอนและบททดสอบของสถาบันโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นการละเมิดกฎของสภาเวทมนตร์นะครับ... ท่านกำลังทำอะไรอยู่" ผมแอบเหลือบมองเธอเล็กน้อย สังเกตเห็นมือเรียวของเธอกำชายเสื้อคลุมแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด ลอร์ดเวลเลอร์ไม่ได้ตอบคำถามหลานสาวทันที สายตาของเขาหันมาจ้องมองผมราวกับจะแผดเผาให้เป็นจุล รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของผู้นำตระกูลผู้ทรงอิทธิพล "กฎหรือเอลาร่า? ตระกูลของเราต่างหากคือผู้สร้างกฎเหล่านั้นขึ้นมา" ลอร์ดเวลเลอร์ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ รัศมีเวทมนตร์รอบตัวเขาแผ่ขยายออกมาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว "เจ้าเด็กสามหาวคนนี้... ลูเซียน ที่พวกสภาล่างบอกว่าเป็นเพียงเศษสวะไร้พลังเวท กลับสามารถเปิดผนึกชั้นใต้ดินที่แม้แต่บรรพชนของเรายังต้องใช้เวลาสามชั่วอายุคนในการลงอักขระกักขัง เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเราจะยืนดูเฉยๆ ปปล่อยให้ตัวอันตรายทำลายรากฐานของอาณาจักร?" บรรยากาศในห้องโถงพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่านักเรียนคนอื่นๆ ถอยร่นไปชิดผนังด้วยความหวาดกลัว แรงกดดันจากผู้นำตระกูลเอลาร่าแผ่ซ่านราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติแล้ววิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ระบบในหัวยังคงส่งเสียงเตือนไม่หยุดหย่อน ค่ามานาในร่างกายผันผวนอย่างรุนแรงจากการเชื่อมต่อกับชั้นใต้ดินลึก 3 หากปะทะกันตรงๆ ในตอนนี้ โอกาสรอดมีไม่ถึงศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน "ท่านลอร์ดกำลังเข้าใจผิด..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความราบเรียบเอาไว้ แม้ในใจจะคำนวณรอบทิศทางแล้วก็ตาม "สิ่งที่อยู่ใต้ชั้นใต้ดินนั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยตระกูลเอลาร่าฝ่ายเดียว แต่มันคือสิ่งตกทอดจากยุคสงครามบรรพกาล หากพวกท่านพยายามปิดกั้นมันด้วยกำลังโดยไม่เข้าใจกลไก... ผลลัพธ์ที่จะตามมาจะไม่ใช่แค่การควบคุม แต่มันคือการทำลายล้างที่พวกท่านไม่มีวันรับไหวต่างหากครับ" คำพูดของผมทำให้คิ้วของลอร์ดเวลเลอร์กระตุกเล็กน้อย เขารู้ดีว่าผมไม่ได้พูดเกินจริง แต่ศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งของตระกูลขุนนางระดับสูงไม่มีวันยอมให้เด็กหนุ่มโนเนมอย่างผมมาสั่งสอน "สามหาว!" นายทหารองครักษ์ด้านหลังก้าวออกมาพร้อมชักดาบเคลือบเวทมนตร์เล่มโตพุ่งตรงมาที่คอของผมในพริบตา "บังอาจสามหามต่อหน้าท่านลอร์ด โทษสถานเดียวคือความตาย!" "ระวัง!" เอลาร่าอุทานพร้อมกับสะบัดมือเรียกม่านพลังเวทสายมืดเข้ามารับคมดาบอย่างเฉียดฉิว ประกายไฟจากการปะทะสาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง ผมขยับตัวตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วดีดอากาศเบาๆ ตามหลักการคำนวณวงแหวนเวทที่เพิ่งปลดล็อก สภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนไปชั่วขณะ แรงโน้มถ่วงบริเวณรอบตัวองครักษ์คนนั้นเพิ่มขึ้นนับสิบเท่าจนเขาล้มลงคุกเข่ากับพื้นเสียงดังสนั่น ลอร์ดเวลเลอร์หรี่ตาลงมองการกระทำของผมด้วยความประหลาดใจระคนหวาดระแวง รอยยิ้มเยียบเย็นกลับมาปรากฏบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง "เก่งกาจไม่เบานี่... เจ้าเด็กน้อย ลูเซียน" ลอร์ดเวลเลอร์หัวנסในลำคอ "แต่เจ้าคิดว่าความรู้และเคล็ดลับวิชาประหลาดๆ ที่เจ้าใช้ จะช่วยปกป้องเจ้าจากความลับที่แท้จริงของตระกูลเอลาร่าได้งั้นหรือ?" เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณบางอย่าง ทันใดนั้น รอยสักโบราณบนหลังมือของเหล่านักรบตระกูลเอลาร่าก็เรืองแสงสีแดงฉานขึ้นพร้อมกัน พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง เสียงคำรามต่ำทุ้มดังขึ้นจากใต้พื้นดิน ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬารกำลังพยายามแหวกกรงขังขึ้นมาหาพวกเรา เอลาร่าหน้าถอดสี เธอหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ลูเซียน... นั่นมันไม่ใช่แค่ผนึกเวท แต่มันคือ..." ในวินาทีที่พื้นห้องโถงแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และเงาดำมหึมาพุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกพร้อมกับกรงเล็บอันแหลมคม ลอร์ดเวลเลอร์กลับยิ้มเยาะและเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงทันที "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของทฤษฎีเวทมนตร์... หลานรัก และเจ้าหนูผู้โง่เขลา เพราะแท้จริงแล้ว บรรพชนที่พวกเจ้าปลุกขึ้นมา... คือผู้สร้างตระกูลเอลาร่าที่เป็นผู้รับใช้มาตลอดสามพันปี!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันน่าตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะครับ