ศัตรูในคราบมิตร

เสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องใต้ดินตระกูลเอลาร่า มันไม่ใช่เสียงปรบมือที่แสดงความยินดี แต่เป็นจังหวะการกดดันที่เยือกเย็นและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ลูเซียนหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณนักคำนวณในหัวประมวลผลความเสียหายจากสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว บรรพชนที่ควรจะเป็นผู้พิทักษ์ กลับกลายเป็นผู้รับใช้ของความมืดเมื่อสามพันปีก่อน และที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือคำพูดประโยคนั้นของคนสนิทที่ยืนอยู่เคียงข้างพวกเขามาตลอด "เจ้าทำได้ดีมาก... จูเลียน" เสียงหัวเราะแหบพร่าดังออกมาจากร่างโปร่งแสงของบรรพชนผู้ร่วงหล่น เอลาร่าสะดุ้งสุดตัว นางหันขวับไปมองเด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีน้ำเงินเข้มและรอยยิ้มอันเป็นมิตรที่นางเคยไว้วางใจมาตลอดเทอมการศึกษานี้ จูเลียน... เพื่อนร่วมชั้นผู้เงียบขรึม ผู้คอยช่วยเหลือเรื่องตำราเวทมนตร์และคอยแบ่งปันโพชั่นฟื้นพลังให้ในยามคับขัน บัดนี้ดวงตาสองข้างของเขากลับกลายเป็นสีเงินยวงไร้แววตา และริมฝีปากที่เคยแย้มยิ้มอบอุ่น กำลังเหยียดยิ้มเยาะเย้ยอย่างเลือดเย็น "15 ปีที่ข้าต้องแฝงตัวเป็นเด็กนักเรียนธรรมดาในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ เพื่อรอคอยช่วงเวลาที่บรรพชนจะตื่นจากการหลับใหล... ช่างยาวนานเสียเหลือเกินครับ" จูเลียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เสียงของเด็กหนุ่มวัยรุ่นอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยอำนาจมนตราโบราณ "เจ้าเป็นสายลับของสภาเงามาตลอดสินะ..." ลูเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ความตื่นตระหนก มือข้างหนึ่งของเขาซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม กำลังดีดนิ้วคำนวณโครงสร้างวงแหวนเวทมนตร์ใต้ฝ่าเท้าอย่างเงียบเชียบ "มิน่าเล่า ตำราอาถรรพ์บทที่เจ็ดถึงรั่วไหลไปถึงมือของพวกนอกรีตได้ง่ายดายนัก" จูเลียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปล่อยให้ร่างของบรรพชนตระกูลเอลาร่าแผ่ไอทมิฬปกคลุมทั่วบริเวณ "ฉลาดสมกับเป็นเจ้าของฉายา 'อัจฉริยะไร้เวท' จริงๆ ครับ ลูเซียน น่าเสียดาย... ที่ความฉลาดของเจ้าจะต้องจบลงที่นี่ พร้อมกับความลับทั้งหมดของตระกูลเอลาร่า" "เจ้าคนทรยศ!" เอลาร่าตวาดลั่น ประกายไฟสีครามลุกโชนขึ้นที่ปลายนิ้วเรียวยาวของนาง ความโกรธเกรี้ยวทำให้พลังเวทสายเลือดบริสุทธิ์ปั่นป่วนจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "เจ้ากินข้าวร่วมโต๊ะกับพวกเรา เรียนรู้ร่วมกับพวกเรา แต่กลับหักหลังทุกสิ่งทุกอย่างเพื่ออำนาจของพวกมันเนี่ยนะ!" "อำนาจงั้นหรือครับท่านหญิง?" จูเลียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสีเงินยวงสะท้อนภาพความโกรธแค้นของหญิงสาวด้วยความสมเพช "สำหรับพวกท่าน มันคือภาระหน้าที่และสายเลือด แต่สำหรับข้า... มันคือตั๋วใบเดียวที่จะทำให้ข้าหลุดพ้นจากความเป็นทาสของสถาบันเวทมนตร์จอมปลอมนี้" บรรยากาศในห้องใต้ดินกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ไอหมอกสีดำจากร่างของบรรพชนเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของโซ่ตรวนเวทมนตร์ พุ่งเข้าพันธนาการขาทั้งสองข้างของลูเซียนและเอลาร่าอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ลูเซียนกัดฟันกรอด แรงกดดันระดับนี้นับว่าเกินขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไป ระบบแจ้งเตือนในหัวส่งเสียงเตือนระรัวเป็นสีแดงฉาน แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัว ดวงตาคู่คมจ้องมองไปที่จูเลียนราวกับกำลังอ่านหนังสือที่รู้ตอนจบอยู่แล้ว "แกคิดว่าโซ่ตรวนเวทโบราณนี่จะหยุดพวกเราได้จริงๆ หรือ?" ลูเซียนเอ่ยถาม รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย "ต่อให้เจ้าจะคำนวณเก่งแค่ไหน แต่ในสถานการณ์ที่ไร้ซึ่งมานาเช่นนี้ เจ้าก็เป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นแหละครับ ลูเซียน" จูเลียนก้าวเข้าไปใกล้เงาร่างของบรรพชน พร้อมกับยกมือขึ้นร่ายอาคมบทสุดท้ายเพื่อปิดผนึกวิญญาณของทายาทตระกูลเอลาร่า ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของลูเซียนก็แปรเปลี่ยนเป็นความถี่สูงจนแสบแก้วหู หน้าต่างสีแดงเข้มขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับสูงสุดที่ไม่อาจเพิกเฉยได้ [ ตรวจพบภัยคุกคามระดับ SSS: การตื่น 100% ของบรรพชนทรยศ ] [ เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ปลดล็อก "หัตถ์ดีดนิ้วพลิกมิติ" ขั้นสมบูรณ์แบบ ] [ คำเตือน: หากท่านกดปุ่มยืนยันตอนนี้ วิญญาณของสหายร่วมทาง 1 คนจะต้องถูกสังเวยเพื่อแลกกับพลังงานมานาทั้งหมด... ] ดวงตาของลูเซียนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านเงื่อนไขนั้น เขาเหลือบมองเอลาร่าที่กำลังพยายามรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อทำลายโซ่ตรวนเวท ก่อนจะหันกลับไปสบตากับจูเลียนที่กำลังยิ้มเยาะด้วยความมั่นใจในชัยชนะ ปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้งของลูเซียนขยับเข้าหากันอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ... ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ