คำเตือนจากเงามืด

กลิ่นอายของหมึกเวทมนตร์ชนิดพิเศษที่ผสมเกล็ดคริสตัลบดละเอียด ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องสมุดลับใต้ดิน แสงสีฟ้าอ่อนจากตะเกียงมานาส่องกระทบสันปกหนังสือหนังแท้ เกิดเป็นเงาทอดยาวบิดเบี้ยวบนผนังหินชื้นแฉะ ลูเซียนยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาคมกริบจดจ้องไปยังรอยขูดขีดจางๆ บนพื้นหินอ่อนใกล้ชั้นวางตำราอาถรรพ์ รอยนั้นไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ มันเป็นร่องรอยของการลากรองเท้าบูทที่มีเวทมนตร์พรางตัวเคลือบไว้บางเบา—บางเสียจนคนทั่วไปมองข้าม แต่มันรอดพ้นจากการคำนวณความหนาแน่นของอากาศที่เขาตั้งค่าไว้ไม่ได้ "มีคนพยายามเข้ามาในขณะที่เราไม่อยู่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงความตึงเครียดไว้ในทุกพยางค์ เอลาร่าที่ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสืออยู่มุมห้อง ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง เธอยกมือขึ้นปัดกลุ่มผมสีทองที่ตกลงมาปรกหน้าผากเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะกังวล "นายแน่ใจนะลูเซียนว่าไม่ใช่แค่พวกเด็กปีสามที่แอบมาหาตำราทำรายงาน?" "เด็กปีสามไม่มีสิทธิ์เข้าถึงเขตอาคมระดับสี่ และยิ่งไม่มีทางรู้รหัสสมการคำนวณเพื่อเปิดกลไกชั้นหนังสือนี้" ลูเซียนก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน นิ้วเรียวยาวแตะลงบนสมหนังปกสีดำสนิท ซึ่งเป็นสมุดบันทึกสมการเวทมนตร์ที่เขาใช้เวลาค้นคว้ามานานนับเดือน "บันทึกนี่... ถูกขยับตำแหน่งไปจากเดิมสามมิลลิเมตร" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันมหาศาล ลูเซียนไม่ใช่คนตื่นตระหนก แต่ความจริงที่ว่ามีใครบางคนสามารถเจาะทะลวงแนวป้องกันรอบนอกเข้ามาถึงห้องนี้ได้โดยที่ระบบเตือนภัยหลักไม่ส่งเสียงร้อง นั่นหมายความว่าผู้บุกรุกรายนี้ต้องมีความรู้เรื่องโครงสร้างเวทมนตร์ระดับสูง หรือไม่ก็... มีคนในเป็นผู้เปิดทางให้ "ดูนี่สิ..." เอลาร่าพยุงร่างเพรียวเดินเข้ามาใกล้ เธอก้มลงหยิบบางสิ่งขึ้นมาจากพื้น มันคือเศษเส้นใยสีเงินขนาดเล็กเท่าเส้นผม ปลายเส้นใยยังมีประกายมานาสีครามจางๆหลงเหลืออยู่ "เส้นใยมานาบริสุทธิ์... นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ของพวกนักเรียนทั่วไปแน่นอน มันคือเวททอแสงของตระกูลขุนนางชั้นสูง หรือไม่ก็... อาจารย์ในสถาบันแห่งนี้" ลูเซียนรับเส้นใยนั้นมาพิจารณา ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยสมองเริ่มประมวลผลความน่าจะเป็นนับร้อยรูปแบบในเสี้ยววินาที ระบบภายในหัวของเขาทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อเชื่อมโยงเบาะแสทั้งหมดเข้าด้วยกัน บันทึกสมการของเขามีความลับสำคัญซ่อนอยู่ มันไม่ใช่แค่ทฤษฎีการดัดแปลงเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือ "สูตรลับการดีดนิ้ว" ที่สามารถลบล้างกฎเกณฑ์และโครงสร้างมานาของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ได้ทั้งระบบ หากมีใครล่วงรู้ความลับนี้และนำไปใช้ในทางที่ผิด สมดุลของพลังเวททั่วทั้งอาณาจักรอาจพังทลายลงในชั่วพริบตา "เรากำลังโดนเพ่งเล็ง" ลูเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงประกายความเย็นเยียบที่ทำให้เอลาร่าต้องลอบกลืนน้ำลาย "แล้วนายจะเอายังไงต่อไป? จะเก็บบันทรึกเล่มนี้ไว้กับตัวตลอดเวลา หรือว่าจะสร้างกับดักใหม่?" เอลาร่าถาม เธอรู้จักลูเซียนดีพอที่จะรู้ว่าเขาไม่มีทางยอมจำนนให้อีกฝ่ายชิงความได้เปรียบไปง่ายๆ แน่ "เปล่าเลย..." ลูเซียนมุมปากยกย่องขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก "เราจะไม่ซ่อนมัน และจะไม่สร้างกับดักเพิ่มด้วย" "หมายความว่ายังไง?" "เราจะปล่อยให้มันขโมยไป..." ลูเซียนหันไปมองหน้าสหายสาว แววตาเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ "เพราะสิ่งที่พวกมันกำลังจะได้ไป... ไม่ใช่ต้นฉบับจริง แต่เป็นสมการคำนวณย้อนกลับที่ฉันเพิ่งเขียนดักไว้ต่างหาก ใครก็ตามที่พยายามถอดรหัสสมการนั้น มันจะระเบิดทำลายความทรงจำเกี่ยวกับเวทบทนั้นทิ้งทันที" เอลาร่าเบิกตากว้างเล็กน้อยกับแผนการที่คาดไม่ถึง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "นายเนี่ย... ร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะลูเซียน" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ทันใดนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาทของลูเซียน พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเขากับเอลาร่า ข้อความภายในนั้นไม่ได้มาจากระบบคำนวณทั่วไป แต่มันคือประกาศิตจากเบื้องลึกที่ลูเซียนไม่เคยคาดคิดมาก่อน [ ตรวจพบการแทรกแซงจากภายนอกระบบหลัก ] [ ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้แทรกแซงจากเงาทมิฬ" ถูกกระตุ้น ] [ คำเตือน: เป้าหมายที่ท่านกำลังเผชิญหน้าไม่ได้มีเพียงแค่ขุนนางในสถาบัน แต่เป็น "ผู้ดูแลกฎแห่งกาลเวลา" ที่ลักลอบเข้าสู่มิติเวลาของท่าน ] [ เวลาที่เหลือรอดก่อนที่บันทึกจริงจะถูกดึงดูดหายไป: 00:03:59 ] ไม่ทันที่ลูเซียนจะได้เอ่ยปากเตือนเอลาร่า แสงไฟทั่วทั้งห้องสมุดก็ดับวูบลงพร้อมกัน บรรยากาศรอบตัวหนתทึบและเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เงาร่างสีดำทมิฬร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดที่มุมห้อง โดยไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้า ร่างนั้นสวมฮู้ดคลุมศีรษะมิดชิด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของลูเซียนกระตุกวูบ คือมือข้างที่ยื่นออกมาถือสมุดบันทึกเล่มจริงของเขาไว้อยู่แล้ว! "น่าเสียดายนะเด็กน้อย..." เสียงแหบพร่าราวกับมาจากก้นบึ้งของหลุมศพดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของเขาทั้งสองคน "สมการปลอมๆ ของเจ้า... หลอกได้แค่เด็กอมมือเท่านั้น" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และลุ้นระทึกไปกับความลับอันดำมืดของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ด้วยกันเสมอมาครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์