ชัยชนะด้วยตรรกะ

"เสียงดีดนิ้วเบาๆ ของเจ้า ไม่ได้ทำให้เกราะเวทระดับสี่ของข้าสะเทือนแม้แต่น้อย ลูเซียน!" เสียงหัวร่อเยาะเย้ยของคาร์ลตันดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองเวทอาคมกลางแจ้ง รอบตัวของรุ่นพี่ปีสามผู้นำตระกูลขุนนางตกทอดรายนี้ ถูกห่อหุ้มด้วยม่านพลังสีทองอร่ามที่แผ่ไอความร้อนระอุออกมาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว รัศมีเวทมนตร์ของเขาหนาแน่นจนแม้แต่เหล่านักเรียนปีเดียวกันยังต้องถอยร่นไปก้าวหนึ่งด้วยความเกรงกลัว บนอัฒจันทร์ สายตานับร้อยคู่ต่างจดจ้องมายังเด็กหนุ่มผมสีดำสนิทผู้ยืนอยู่เบื้องล่าง ลูเซียนไม่ได้แสดงสีתตระหนกตกใจแม้แต่น้อย นัยน์ตาสสีนิลคู่คมกริบยังคงนิ่งสงบดั่งผืนน้ำในยามวิกาล นิ้วชี้และนิ้วโป้งข้างขวาของเขายังคงค้างอยู่ในท่าดีดนิ้วเมื่อครู่ ไอร้อนจากเวทโจมตีของคาร์ลตันปะทะเข้ากับใบหน้าของเขาจนเส้นผมสีดำไหวระริก แต่ความเยือกเย็นในแววตานั้นกลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนาวเยือกถึงขั้วหัวใจ "เกราะอัคคีทับซ้อนสามชั้น... เป็นคาถาระดับกลางที่สมบูรณ์แบบมากครับ รุ่นพี่คาร์ลตัน" ลูเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังวิจารณ์งานศิลปะในพิพิธภัณฑ์มากกว่าจะเผชิญหน้ากับการดูถูกเหยียดหยาม "ทว่า... มันมีข้อบกพร่องทางเรขาคณิตที่ร้ายแรงอยู่จุดหนึ่ง" "สามหาว! สามัญชนไร้แก่นเวทอย่างแก มีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์บทเวทบรรพกาลของตระกูลข้า!" คาร์ลตันคำรามลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกหยามเกียรติต่อหน้าธารกำนัล เขาเร่งพลังมานาในร่างกายจนเกราะสีทองสว่างวาบขึ้นอีกเท่าตัว "เตรียมตัวรับทัณฑ์อัคคีสะท้อนวิญญาณซะ!" เอลาร่าซึ่งยืนกอดอกอยู่บริเวณขอบลานประลองขยับตัวเล็กน้อย แววตาของเธอฉายประกายความกังวลระคนทึ่ง นิ้วเรียวสวยของเธอบีบเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แม้เธอจะรู้ดีว่าลูเซียนไม่ได้มีดีแค่การคุยโว แต่การเผชิญหน้ากับคาถาป้องกันระดับสูงด้วยตัวเปล่าโดยไม่มีวงแหวนเวทสนับสนุนเช่นนี้... มันเกินขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไปไปไกลโข *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสตระหนักรู้ดังขึ้นในห้วงความคิดของลูเซียน ราวกับเสียงกริ่งเตือนภัยของนาฬิกาจักรกลโบราณ [ ตรวจพบโครงสร้างมานาของเป้าหมาย: 'เกราะอัคคีเพลิงสุริยัน' ] [ จุดบอดทางทฤษฎี: จุดตัดร้อยละ 34.2 ของแนววงแหวนเวททิศตะวันตกเฉียงใต้ ] [ เงื่อนไขการเจาะทะลวง: ใช้แรงกดดันทางกายภาพสกัดกั้นการไหลเวียนของมานาในมุม 45 องศา ] [ คำแนะนำจากระบบ: ดีดนิ้วครั้งถัดไป เล็งเป้าหมายที่จุดอับสายตา ] ลูเซียนมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็นแต่น่ากลัวที่สุดสำหรับผู้ที่ตกเป็นเป้าหมาย "รุ่นพี่ครับ เวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องของความรุนแรงหรือสายเลือดที่สูงส่งหรอกครับ..." ลูเซียนก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นสนามประลองดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันของผู้คน "...แต่มันคือคณิตศาสตร์ที่ไร้ความปรานีต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ลูเซียนก็พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวคาร์ลตันด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ฝึกหัดทั่วไปจะทำได้ ร่างกายของเขาเคลือบไว้ด้วยละอองมานาจางๆ ที่เกิดจากการบีบอัดอากาศ—เคล็ดวิชาลับที่เขาคิดค้นขึ้นเองจากการศึกษาตำราอาถรรพ์ที่ถูกสั่งแบน "แกจะทำอะไร!" คาร์ลตันตื่นตระหนกเมื่อเห็นเงาร่างของลูเซียนเข้ามาประชิดเร็วกว่าที่คาดไว้ เขารีบผลักพลังเวททั้งหมดออกไปเพื่อปัดป้อง ทว่า ลูเซียนไม่ได้คิดจะโจมตีใส่เกราะเวทด้านหน้าที่มีความหนาแน่นสูงสุด มือขวาของเขาพุ่งทะลวงผ่านช่องว่างมุมอับสายตาที่ระบบคำนวณไว้ ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับจุดตัดร้อยละ 34.2 บนผิวเกราะอย่างแม่นยำราวจับวาง *แปะ.* เสียงดีดนิ้วเบาหวิวราวกับเสียงดีดกระดาษ ดังขึ้นแทรกเสียงคำรามของเปลวเพลิง ทว่า ในเสี้ยววินาทีต่อมา โลกทั้งใบราวกับหยุดนิ่ง รอยร้าวเล็กๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แตกแขนงออกไปราวกับใยแมงมุมบนกระจกแก้ว ม่านพลังสีทองอร่ามที่เคยคุ้มGกันคาร์ลตันไว้อย่างแน่นหนา กลับสั่นกระพืออย่างรุนแรงราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต ก่อนที่มันจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองปลิวหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย แรงสะท้อนย้อนกลับของมานาพัดพาเอาฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ คาร์ลตันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ร่างของเขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ล้มลงก้นจ้ำเบ้ากับพื้นสนามด้วยสภาพหอบหายใจรุนแรง เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนเสื้อคลุมชุ่มโชก ความเย่อหยิ่งทระนงเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ ความเงียบสงบปกคลุมอัฒจันทร์ชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฮือฮาจะระเบิดขึ้นราวกับคลื่นทะเลคลั่ง "ตะ... เมื่อครู่นี้มันอะไรกันวะ? ไม่ใช้ไม้เท้า ไม่ร่ายคาถา... แค่ดีดนิ้วครั้งเดียว เกราะระดับสี่ของคาร์ลตันพังทลายลงเนี่ยนะ!" "ปีศาจ... เด็กคนนั้นเป็นปีศาจชัดๆ!" เอลาร่ายืนอึ้งค้าง เธอมองแผ่นหลังของลูเซียนด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง ประหลาดใจ และนับถืออย่างสุดซึ้ง เธ้ารู้ดีว่าลูเซียนไม่มีมานาบริสุทธิ์ แต่สิ่งที่เขาใช้มันเหนือล้ำกว่ามานา—มันคือ 'ความเข้าใจ' ในแก่นแท้ของกฎเกณฑ์เวทมนตร์ ลูเซียนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองอย่างใจเย็น เขาก้มมองรุ่นพี่หนุ่มที่กำลังเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแววตาสั่นระริกราวกับเห็นสัตว์ประหลาด "วิชาเวทของตระกูลท่านสืบทอดมาสามร้อยปี... น่าเสียดายนะครับที่ไม่มีใครเคยคิดจะปรับปรุงสมการพื้นฐานของมันเลยแม้แต่คนเดียว" ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าบาดลึกถึงกระดูกดำ "ถ้าท่านว่างเว้นจากการดูหมิ่นผู้อื่น ลองเอาเวลาไปทบทวนตำราคณิตศาสตร์พื้นฐานของปีหนึ่งดูนะครับ รุ่นพี่" คาร์ลตันกัดฟันกรวดจนกรามแทบแตก กำปั้นชกพื้นสนามด้วยความเจ็บใจและอับอาย แต่เขาไม่สามารถหาคำพูดใดมาโต้แย้งได้เลย ความพ่ายแพ้ครั้งนี้มันกระจ่างแจ้งเสียจนแม้แต่ข้ออ้างก็ยังหาไม่ได้ ในขณะที่เสียงปรบมือและเสียงซุบซิบเริ่มดังเซ็งแซ่ทั่วลานประลอง สายตาของลูเซียนก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่มุมอับของอัฒจันทร์ฝั่งทิศเหนือ เงาดำทึบสายหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างผิดธรรมชาติ มันไม่ใช่เงาของนักเรียนหรืออาจารย์คนใดในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่เสียงภารกิจปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานที่สั่นระริกด้วยความอันตรายสูงสุด [ ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS: 'ร่องรอยแห่งอดีต' กำลังตื่นขึ้นใต้ฐานรากหอคอยอาถรรพ์ ] [ คำเตือน: มานาปริศนาสีครามเข้มกำลังแทรกซึมเข้าสู่ระบบป้องกันของสถาบัน ] [ เงื่อนไขเร่งด่วน: ผู้เล่นจำเป็นต้องไขปริศนารหัสผ่านประตูมิติใต้ดิน ก่อนที่เวลาจะหมดลงในอีก 180 วินาที ] ก่อนที่ลูเซียนจะทันได้วิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้า แสงสว่างวาบสีครามเข้มก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องล่าง แผ่นดินใต้เท้าของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหว แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทุกคนจนแทบหายใจไม่ออก และในวินาทีที่กลุ่มควันจางลง เงาร่างอันคุ้นเคยในชุดคลุมสีดำสนิทผู้ควรจะหายสาบสูญไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติกลางสนามประลอง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังลูเซียนโดยเฉพาะ... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราด้วยกันเสมือนดั่งมิตรแท้ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์