การสอบปลายภาคที่พลิกผัน

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับเหงื่อกาฬที่ซึมตามไรผมของเหล่านักเรียนปีสอง ทำให้บรรยากาศภายในห้องสอบโถงใหญ่ตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดได้ "หมดเวลาเปลี่ยนข้อสอบ... เริ่มทำข้อสอบส่วนที่สองได้" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของศาสตราจารย์มัลคอล์มก้องกังวานไปทั่วห้องโถงหินแกรนิต ปากกาเวทมนตร์นับร้อยด้ามพลันขยับวาดลวดลายบนกระดาษคำตอบ แต่ไม่ใช่กับโต๊ะตัวที่อยู่มุมซ้ายสุดแถวที่เจ็ด ลูเซียนไม่ได้หยิบปากกาขึ้นมาทันที ดวงตาคมกริบสีนิลภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นใหม่ด้วยความนิ่งงัน ตัวอักษรเวทมนตร์บนนั้นไม่ได้ใช้หลักการคำนวณของตำราหลวงเล่มที่สามที่พวกเขาเพิ่งเรียนจบไปเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่มันคือ "โครงสร้างเวทมนตร์โบราณ" ยุคปฐมกาลที่ถูกดัดแปลงเงื่อนไขให้ซับซ้อนขึ้นถึงสามเท่าตัว นี่ไม่ใช่ข้อสอบวัดระดับความรู้มาตรฐาน... นี่คือการกลั่นแกล้งกันอย่างจงใจ ที่โต๊ะด้านหลัง เอลาร่าส่งเสียงถอนหายใจเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ลูเซียนรู้ว่าหญิงสาวผู้มาจากตระกูลขุนนางชั้นสูงกำลังเผชิญหน้ากับทางตันเช่นเดียวกัน เปลวไฟสีฟ้าจางๆ ที่ปลายเล็บของเอลาร่าสะท้อนถึงความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัวขึ้น เธอเกลียดความไม่ยุติธรรม ยิ่งเป็นการใช้อำนาจมืดกลั่นแกล้งนักเรียนในห้องสอบด้วยแล้ว มันยิ่งทำให้เลือดในกายของเธอเดือดพล่าน ลูเซียนปรายตามองเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ บางคนถึงกับฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความสิ้นหวัง บางคนพยายามท่องสูตรเวทจนริมฝีปากสั่นระริก การที่ข้อสอบถูกเปลี่ยนให้ยากเกินระดับปกติกะทันหันเช่นนี้ มีเพียงเป้าหมายเดียวคือต้องการกวาดล้างชื่อของสามัญชนและเด็กนอกตระกูลให้ออกไปจากการจัดอันดับท็อปเท็นของสถาบัน "คิดว่าจะบีบให้ฉันจนมุมด้วยวิธีตื้นๆ แบบนี้สินะครับ..." ลูเซียนพึมพำกับตัวเอง มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความหวาดกลัว แต่เป็นความท้าทายของนักคำนวณผู้หลงใหลในความซับซ้อน นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะสามครั้ง—ท่าทางที่เป็นเอกลักษณ์เวลาที่เขากำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล ในหัวของลูเซียน หน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงที่คนอื่นมองไม่เห็นกำลังพรั่งพรูไปด้วยตัวเลขและสมการที่วิ่งผ่านด้วยความเร็วสูง ทักษะ [วิเคราะห์ตรรกะอาถรรพ์ ระดับ 4] ถูกขับเคลื่อนจนถึงขีดสุด ความร้อนแผ่ซ่านจากขมับลามไปทั่วศีรษะ แต่สติสัมปชัญญะของเขากลับเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง *ติ๊ง!* [ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: ข้อสอบถูกดัดแปลงโดย 'อาคมระดับต้องห้าม (ประเภทบิดเบือนกาลเวลาและมิติ)'] [คำเตือน: หากใช้เวทมนตร์กระแสหลักในการแก้โจทย์ อุปกรณ์บันทึกผลจะระเบิดและท่านจะถูกปรับตกทันที] [ข้อเสนอแนะจากระบบ: จงใช้การ 'ดีดนิ้ว' ผสานกับทฤษฎีควอนตัมเวทมนตร์เพื่อทะลวงโครงสร้างอักขระ] ลูเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองของเขาทำงานประสานกับคำแนะนำของระบบอย่างรวดเร็ว หากใช้เวทสายตรงไม่ได้ เขาก็ต้องใช้ช่องโหว่ของกฎ ข้อสอบข้อนี้ไม่ได้ต้องการคำตอบที่ถูกต้องตามตำรา แต่มันต้องการ "ผลลัพธ์" ที่สอดคล้องกับสมการที่ผู้สร้างข้อสอบตั้งไว้ต่างหาก เขายกมือซ้ายขึ้น นิ้วโป้งและนิ้วกลางประกบเข้าหากันแน่น ที่ด้านหน้าห้อง ศาสตราจารย์มัลคอล์มซึ่งกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยเหลือบสายตามามองที่โต๊ะของลูเซียน มุมปากของอาจารย์แก่ผู้เคร่งครัดปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันจางๆ เขารู้ดีว่าข้อสอบชุดนี้ถูกสั่งตรงมาจากสภาบริหารเพื่อสกัดดาวรุ่งอย่างลูเซียนโดยเฉพาะ ไม่มีทางที่เด็กหนุ่มไร้ตระกูลจะหาทางออกได้ภายในเวลาอีกสิบนาทีที่เหลือนี้ แต่ศาสตราจารย์มัลคอล์มประเมินความสามารถของเด็กหนุ่มผู้นี้ต่ำเกินไป *แป๊ะ!* เสียงดีดนิ้วดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสอบ เสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในอากาศรอบตัวโต๊ะของลูเซียนจนกระดาษข้อสอบปลิวไสวเล็กน้อย ทันทีที่ปลายนิ้วดีดออกไป แสงสีทองจางๆ ก็พาดผ่านอากาศเป็นเส้นสายเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบ อักขระโบราณที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อขัดขวางการทำข้อสอบค่อยๆ แตกสลายทีละตัว ราวกับกระจกที่โดนค้อนทุบ แต่มันเป็นการแตกสลายที่เรียบร้อยและงดงามไร้ที่ติ เอลาร่าที่นั่งมองอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง เปลวไฟสีฟ้าในมือดับลงโดยอัตโนมัติ เธอสัมผัสได้ถึงกระแสมานิตที่ถูกบีอัดจนมีความหนาแน่นสูงยิ่งกว่าตอนที่อาจารย์ร่ายเวทเสียอีก "เขา... ทำได้อย่างไรกัน..." เอลาร่าพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ทฤษฎีที่ลูเซียนใช้เมื่อครู่ไม่ใช่เวทมนตร์ที่บันทึกไว้ในหอสมุดแห่งชาติ มันเป็นสิ่งใหม่ เป็นตรรกะที่ถูกสร้างขึ้นสดๆ ร้อนๆ จากมันสมองของมนุษย์คนเดียว บนกระดาษคำตอบ ปากกาเวทมนตร์ของลูเซียนเริ่มขยับเองด้วยความเร็วแสง มันเขียนคำตอบทั้งหมดเสร็จสิ้นภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที สมการนับร้อยบรรทัดถูกเติมเต็มอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ศาสตราจารย์มัลคอล์มที่เดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ ถึงกับหน้าถอดสี ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นรอยหมึกบนกระดาษคำตอบที่สะท้อนแสงเรืองรองบ่งบอกถึงคะแนนเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม "เป็นไปไม่ได้..." ศาสตราจารย์อุทานออกมาเสียงดังลืมตัว ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดเพิ่มเติม หน้าต่างระบบสีแดงฉานขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของลูเซียน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขาเพียงคนเดียว [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการแทรกแซงระบบจากภายนอกห้องสอบ] [ระดับภัยคุกคาม: SSS — ผู้ดูแลหอคอยอาถรรพ์ระดับสูงกำลังเคลื่อนตัวเข้ามายังพิกัดนี้] [เงื่อนไขการเอาตัวรอด: ท่านมีเวลา 30 วินาทีก่อนที่ประตูมิติฉุกเฉินจะเปิดออก และบุคคลปริศนาผู้กุมความลับของตระกูลท่านจะปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าธารกำนัล] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์