จุดเริ่มต้นของการคำนวณ

กลิ่นอายฉุนกานพลูและผงถ่านเวทมนตร์จากตำราโบราณปกหนังงูอสรพิษยังคงลอยอบอวลอยู่ภายในห้องสมุดส่วนตัวใต้ดินของตระกูลสเตอลิง เสียงขีดเขียนของปากกาขนนกกระทบลงบนกระดาษหนังแกะดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของคนสองคน "นายแน่ใจนะว่าการคำนวณความหนาแน่นของอนุภาคมานาขั้นต่ำระดับนี้ จะไม่ทำให้ปลายนิ้วของนายระเบิดกลายเป็นจุลไปเสียก่อน?" เอลาร่าเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับวางตำรา *'พันธนาการแห่งธาตุศักดิ์สิทธิ์'* ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กหนา สายตาคมกริบของเธอบ่งบอกถึงความกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะเอާމเย้าแหย่ตามนิสัย แต่แววตาที่มองเด็กหนุ่มตรงหน้ากลับฉายแววระแวดระวัง เธอกอดอกแน่นจนเนื้อผ้าไหมชั้นดีตึงเปรี๊ยะ สะท้อนความไม่สบายใจต่อทฤษฎีบ้าบิ่นที่ลูเซียนกำลังจะลงมือปฏิบัติจริงในอีกไม่กี่อัศใจข้างหน้านี้ ลูเซียนไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษคำนวณที่เต็มไปด้วยสูตรคณิตศาสตร์เวทซับซ้อนราวกับใยแมงมุม ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากผลึกมานาที่วางอยู่เบื้องหน้า เขายกมือซ้ายขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ กลางอากาศราวกับกำลังดีดสายพิณที่มองไม่เห็น "ความเสี่ยงในการระเบิดของเซลล์เนื้อเยื่อมีค่าอยู่ที่ศูนย์จุดศูนย์สามเปอร์เซ็นต์ครับ เอลาร่า" ลูเซียนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังรายงานสภาพอากาศยามบ่าย "ตัวเลขไม่เคยโกหกใคร ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ทฤษฎี แต่มันอยู่ที่พวกเราถูกกรอบความคิดโบราณของสถาบันครอบงำต่างหากว่า เวทมนตร์ต้องมาจากการท่องคาถาและร่ายรำมือที่ยาวเหยียด" นิ้วชี้และนิ้วโป้งของลูเซียนประกบเข้าหากันช้าๆ ภายในห้วงความคิดของเขา หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามของระบบที่ถูกปลุกขึ้นด้วยเงื่อนไขปริศนาเมื่อวานนี้กำลังส่งเสียงเตือนเบาๆ *ติ๊ง!* พร้อมกับชุดคำสั่งที่ไหลผ่านสมองราวกับสายน้ำตก [ระบบดีดนิ้วกำลังทำการปรับเทียบอนุภาคเวท...] [เป้าหมาย: ควบคุมความหนาแน่นมานารอบตัวในรัศมี 30 เซนติเมตร] [กำลังคำนวณแรงเสียดทานควอนตัม... 10%... 50%... 100%] [สถานะ: พร้อมใช้งาน] เอลาร่าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เธอกลั้นหายใจเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดันอากาศรอบตัวที่ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน อณูมานาสีม่วงเข้มที่ปกติจะล่องลอยอย่างไร้ทิศทางในห้องใต้ดิน บัดนี้ราวกับถูกแม่เหล็กทรงพลังดึงดูดให้พุ่งเข้ามารวมกันที่ปลายนิ้วของลูเซียนจนเกิดเป็นกลุ่มก้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบ "นั่นมัน... แรงดันมานาระดับจอมเวทฝึกหัดขั้นสูง!" เอลาร่าอุทานออกมาเบาๆ มือเรียวบางเอื้อมไปแตะด้ามไม้เท้าเวทที่พิงอยู่ข้างตัวโดยสัญชาตญาณ "นายทำได้อย่างไรกัน? นายยังไม่ได้ร่ายบทสวดอัญเชิญธาตุเลยด้วยซ้ำ!" ลูเซียนไม่ตอบคำถาม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ตามตำราโบราณที่สืบทอดกันมานับพันปี แต่มันคือการ "แฮก" ระบบโครงสร้างของโลกเวทมนตร์ด้วยตรรกะทางคณิตศาสตร์ที่เฉียบคม อนุภาคเวทเหล่านี้ไม่ได้ถูกอัญเชิญมาด้วยความศรัทธาต่อเทพเจ้า แต่มันถูกบังคับให้เรียงตัวกันตามสมการอนุพันธ์ที่เขาเพิ่งแก้เสร็จเมื่อหนาวนี้เอง *แป๊ะ.* เสียงดีดนิ้วดังขึ้นเบาๆ แต่ก้องกังวานเสียดแก้วหู ราวกับเสียงฟ้าผ่าในคืนฤดูร้อนที่อัดแน่นอยู่ในพื้นที่แคบๆ ตูม! แรงระเบิดจากการบีบอัดอนุภาคเวทส่งผลให้โต๊ะไม้โอ๊กสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงสีดำฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง แต่สิ่งที่ทำให้เอลาร่าต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงก็คือ ใจกลางจุดที่ลูเซียนดีดนิ้ว—มิติอากาศตรงนั้นเกิดรอยปริร้าวสีดำสนิท ราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ รอยแยกขนาดเท่าฝ่ามือปรากฏขึ้นชั่วพริบตาก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจเบ力のของเอลาร่าและเสียงเครื่องจักรกลเวทในหัวของลูเซียนที่ยังคงทำงานต่อไป [ตรวจพบการสร้างปรากฏการณ์ "ฉีกกระชากมิติ" ด้วยการดีดนิ้วระดับพื้นฐาน] [ปลดล็อกทักษะติดตัว: "ผู้บงการอนุภาค (Particle Controller)" เลเวล 1] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมกำลังพุ่งตรงมายังพิกัดห้องใต้ดินนี้ด้วยความเร็วสูงจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ...] ลูเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย เขามองรอยร้าวบนอากาศที่เพิ่งจางหายไป ก่อนจะหันไปสบตากับเอลาร่าที่ยังคงยืนนิ่งค้างด้วยความตกตะลึง "ดูเหมือนว่าการทดลองของเรา..." ลูเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่นัยน์ตากลับประกายความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด "...จะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมประเมินผลงานด้วยเสียแล้วล่ะครับ" ประตูกลไม้หนาหนักของห้องใต้ดินถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุคคลในชุดคลุมสีเงินสนิมเหล็กที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ปราศจากเสียงฝีเท้าใดๆ และที่น่ากลัวที่สุดคือ—ไอเวทสีดำทมิฬที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวของบุคคลผู้นั้นกำลังแช่แข็งกองไฟในเตาผิงให้กลายเป็นผลึกน้ำแข็งสีชาดในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับตัวละครของเรา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ