ข่าวลือในคณะ

“ของแบบนี้มันอยู่ที่ ‘ความพยายาม’ หรือ ‘ความร่าน’ กันแน่ล่ะพาย ใครๆ เขาก็รู้ว่าเธอใช้ลูกไม้ตื้นๆ เข้าหาพี่สิงห์จนได้ดี” เสียงแหลมสูงที่จงใจปล่อยออกมาให้คนรอบข้างได้ยินดังขึ้นกลางโรงอาหารคณะอักษรฯ พายชะงักมือที่กำลังถือตะเกียบ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับ ‘พลอย’ เพื่อนร่วมรุ่นที่เคยดูเหมือนจะเป็นมิตร แต่ในตอนนี้ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง รอบข้างเงียบกริบ เสียงคุยจอกแจกจอแจหายไปราวกับถูกกดปิดสวิตช์ สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่โต๊ะของเธอ พายรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า ไม่ใช่เพราะความโกรธเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความอึดอัดที่พุ่งพล่านจนจุกอก “พลอย... พูดอะไรน่ะ เราไม่เข้าใจ” พายตอบเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะ “อย่ามาทำเป็นใสซื่อหน่อยเลย” พลอยแสยะยิ้ม ก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกปะทะจมูก “คลิปที่เธอแอบไปนั่งท้ายรถมอเตอร์ไซค์พี่สิงห์เมื่อเย็นวานน่ะ มันว่อนไปทั่วกลุ่มแชทคณะวิศวะแล้วนะรู้ไหม? คนเขาพูดกันให้แซดว่า ‘เด็กอักษรคนนี้’ เก่งนักเรื่องอ่อยรุ่นพี่ให้เสียระบบระเบียบ” มินที่นั่งข้างๆ พายทุบโต๊ะปังใหญ่จนน้ำในแก้วกระฉอก “พูดจาให้เกียรติเพื่อนเราด้วยพลอย! ใครจะไปทำอะไรมันก็เรื่องส่วนตัวของเขา เธอมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินคนอื่นแค่เพราะความอิจฉาของตัวเอง?” “อิจฉาเหรอ?” พลอยหัวเราะร่า บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นเมื่อรุ่นพี่บางคนเริ่มเดินเข้ามามุง “ฉันแค่สงสารพี่สิงห์ที่ต้องมาเสียเวลากับเด็กที่ชอบทำตัวเป็นความลับแบบเธอ พาย... เธอมีอะไรปิดบังไว้เหรอ? ถึงได้ชอบทำตัวให้เขาต้องคอยมาปกป้องตลอดเวลาแบบนี้น่ะ” คำพูดนั้นจี้จุดดำมืดในใจพายเข้าอย่างจัง... ความลับเรื่องที่ครอบครัวเธอส่งเสียเงินก้อนโตเพื่อให้เธอได้เข้ามหาวิทยาลัยนี้ และข้อแลกเปลี่ยนที่น่าสะพรึงกลัวหากเธอเรียนไม่จบตามเป้าหมาย พายวางตะเกียบลงเบาๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับมือไม่ให้สั่น “ถ้าความหมายของคำว่า ‘ความลับ’ ที่พลอยพูดถึง หมายถึงเรื่องส่วนตัวที่ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน ฉันก็คงไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟัง... แต่ถ้าสิ่งที่พลอยกำลังทำอยู่ตอนนี้คือการจงใจใส่ร้ายเพื่อให้คนอื่นเกลียดฉัน ฉันว่านั่นเป็นนิสัยที่น่ารังเกียจกว่าสิ่งที่พลอยกล่าวหาฉันเสียอีกนะ” คำตอบที่นิ่งสนิทของพายทำเอาพลอยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคืองที่หนักกว่าเดิม พลอยขยับเข้ามาใกล้พายจนแทบชิด “งั้นก็ดี... มาดูกันว่าถ้าพี่สิงห์รู้ว่า ‘เด็กดี’ อย่างเธอมีประวัติไม่ธรรมดาที่ซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มหวานๆ นั่น พี่เขาจะยังอยากปกป้องเธออยู่ไหม” พลอยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดหน้าจอแล้วชูให้พายเห็น แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบเข้ากับใบหน้าของพาย ในนั้นไม่ใช่คลิปตอนเธอนั่งรถมอเตอร์ไซค์ แต่มันคือรูปถ่ายของเธอในชุดที่ดูแปลกตา... สถานที่ที่เธอมักจะไปในตอนเย็นหลังจากเลิกเรียน—สถานที่ที่ไม่ควรมีนักศึกษาอย่างเธอไปข้องเกี่ยว พายเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ความกลัวที่เคยพยายามกดทับไว้พุ่งกระฉูดขึ้นมาจนมือเย็นเฉียบ เธอหันมองรอบๆ เห็นสายตาที่เริ่มแปรเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความสมเพชและรังเกียจจากคนรอบข้าง มินคว้ามือพายไว้แน่น “พาย... อย่าไปสนใจมัน เราไปกันเถอะ” “ไปไหนไม่ได้หรอก!” พลอยตะคอก “เรื่องนี้มันยังไม่จบหรอกพาย วันนี้มีกิจกรรมประชุมเชียร์รวมคณะนะ... เตรียมตัวโดน ‘รับน้อง’ แบบพิเศษได้เลย” พายยืนนิ่งงันขณะที่พลอยเดินจากไปพร้อมกับเสียงซุบซิบที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับฝูงผึ้งที่รุมตอม เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มร้าวฉาน พายมองออกไปนอกโรงอาหาร เห็นร่างสูงโปร้นคุ้นตาของใครบางคนที่ยืนพิงเสาอยู่อย่างเงียบเชียบ เขายืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้ว? สายตาคู่คมที่นิ่งสนิทดุจน้ำแข็งคู่นั้นมองมาที่เธออย่างอ่านไม่ออก สิงห์ไม่ได้เดินเข้ามาหาเธอ เขาเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินกลับไปทางอาคารวิศวะ ทิ้งให้เธอยืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่พัดผ่านกลางใจ เย็นวันนั้น... พายตัดสินใจเดินไปที่ตึกกิจกรรมเพียงลำพัง หวังจะเคลียร์ทุกอย่างให้จบ แต่สิ่งที่รอเธออยู่หน้าห้องประชุมกลับไม่ใช่รุ่นพี่ที่เธอคุ้นเคย ร่างเพรียวของ ‘ริน’ ยืนกอดอกรออยู่พร้อมกับสมุดปกหนังสีดำเล่มหนึ่งในมือ รินเผยยิ้มที่ดูใจดีเกินความจำเป็น แต่แววตาของเธอกลับเย็นเยียบราวกับจะแช่แข็งคนตรงหน้าได้ทั้งเป็น “พาย... ฉันรู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะ ไม่ต้องกลัวหรอก” รินก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้พายขนลุกซู่ “ถ้าไม่อยากให้พี่สิงห์ต้องมาแปดเปื้อนกับความลับเน่าๆ ของเธอ... พรุ่งนี้ถอนตัวจากตำแหน่งตัวแทนกิจกรรมคณะซะ แล้วหายไปจากชีวิตเขาตั้งแต่วันนี้” พายเม้มปากแน่น ความลับที่เธอเก็บไว้กำลังถูกบีบให้เผยออกมาพร้อมกับหายนะที่กำลังคลืบคลานเข้ามา แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของทั้งสองคน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนหัวใจพายสั่นรัว “ใครอนุญาตให้คุณมายุ่งกับคนของผม... ริน?” ความเงียบเข้าปกคลุมทันที พายหันขวับไปมอง—นั่นคือพี่สิงห์... แต่แววตาของเขาในตอนนี้ กลับไม่ใช่สิงห์คนที่เธอรู้จัก เขากำลังถือหลักฐานบางอย่างในมือ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะหลุดไปถึงมือเขาได้เลย! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับของพายในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะยังคงเป็นกำลังใจให้เธอฝ่าฟันอุปสรรคครั้งนี้ไปให้ได้ค่ะ!