การปกป้องของสิงห์

"ถ้าพายไม่มีปัญญาควบคุมพฤติกรรมตัวเอง ก็ควรพิจารณาตัวเองนะคะว่าที่นี่คือคณะอักษรศาสตร์ หรือสนามเด็กเล่นกันแน่" เสียงหวานใสที่เคลือบไปด้วยยาพิษของ 'ริน' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมกิจกรรม เสียงของเธอแหลมคมราวกับมีดที่ค่อยๆ กรีดลงบนความรู้สึกของพาย เด็กสาวปีหนึ่งยืนก้มหน้านิ่ง สองมือกำชายกระโปรงพลีทไว้แน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความอับอาย ขณะที่สายตาของเพื่อนร่วมคณะนับสิบชีวิตต่างจ้องมองมาที่เธอราวกับนักโทษที่กำลังรอคำพิพากษา "พายไม่ได้ตั้งใจค่ะ... เรื่องเอกสารงานกิจกรรมพายแค่ทำตามที่รุ่นพี่มอบหมายมา" พายตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามจะรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย แต่แววตาที่เหยียดหยามของรินกลับทำให้เธอต้องลดสายตาลงต่ำอีกครั้ง "ตามที่มอบหมาย? หรือเพราะความสะเพร่าของเธอจนทำให้งานส่วนรวมเสียหาย" รินก้าวเข้ามาใกล้พายมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนพายรู้สึกหายใจติดขัด "รู้ไหมคะว่าความผิดพลาดของเธอ ทำให้พวกพี่ต้องเหนื่อยแค่ไหน? การเป็นปีหนึ่งน่ะ ไม่ใช่แค่เรียนหนังสือ แต่ต้องรู้จักใช้สมองคิดด้วยว่าอะไรควรทำ ไม่ควรทำ" มินที่ยืนอยู่ข้างๆ พยายามจะเอ่ยปากแก้ต่างให้เพื่อน แต่เพียงแค่รินปรายตามองกลับมา มินก็ถึงกับชะงัก ลำคอแห้งผากราวกับถูกสาปให้เป็นหิน บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนเหมือนอากาศจะกลายเป็นของแข็ง ความกดดันที่พายแบกรับไว้เริ่มหนักอึ้งเกินกว่าจะรับไหว "พอได้แล้วค่ะริน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากประตูห้องประชุม ทุกสายตาหันไปมองเป็นตาเดียว 'สิงห์' ในชุดช็อปวิศวะสีกรมท่าที่ดูคุ้นตาเดินตรงเข้ามาในวงล้อม เขายังคงดูนิ่งขรึมและทรงพลังเหมือนเดิม แต่แววตาที่เคยมองใครๆ อย่างเย็นชานั้น วันนี้กลับดูร้อนแรงราวกับมีไฟสุม รินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนหวานทันทีที่เห็นใบหน้าของชายหนุ่ม "สิงห์... คุณมาพอดีเลยค่ะ รินกำลังจัดการเรื่องความผิดพลาดของเด็กปีหนึ่งคนนี้อยู่ พอดีงานโปรเจกต์กิจกรรมมันเสียหายหมดเลย..." "งานส่วนไหนที่เสียหาย?" สิงห์ถามแทรกขึ้นทันที เขาไม่ได้มองรินเลยแม้แต่น้อย แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ไหล่ที่สั่นเทาของพาย "ก็... ก็เอกสารชุดนี้ไงคะ รินว่าเราควรคัดชื่อพายออกจากการทำกิจกรรมกลุ่มนี้ไปเลยดีกว่า จะได้ไม่เป็นภาระของคนอื่น" รินพยายามส่งสายตาอ้อนวอน แต่สิงห์กลับเดินผ่านร่างของเธอไปเหมือนอากาศธาตุ เขายืนหยุดอยู่ตรงหน้าพาย ความสูงของเขาบดบังแสงไฟในห้องจนเกิดเงาทอดทับร่างเล็กของเด็กสาว สิงห์ยื่นมือหนาออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะรับเอกสารในมือพายไปพลิกดูเพียงครู่เดียว เขาก็ขยำมันลงในถังขยะข้างตัวท่ามกลางเสียงอุทานของคนทั้งห้อง "เอกสารชุดนี้เป็นของปลอม" สิงห์ประกาศก้อง น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่ทรงพลัง "คนที่สั่งให้พายทำเอกสารชุดนี้ไม่ใช่ทีมงานกิจกรรม แต่เป็นคนที่มีเจตนาจะกลั่นแกล้งกัน" รินหน้าซีดเผือด "คุณพูดอะไรน่ะสิงห์? รินแค่..." "ไม่ต้องแก้ตัวครับ" สิงห์หันไปเผชิญหน้ากับรินโดยตรง บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงทันที "ผมดูการทำงานของน้องเขามาตลอด พายไม่เคยผิดพลาดเรื่องงาน และถ้าจะมีใครที่ต้องพิจารณาตัวเองในห้องนี้ ก็ไม่ใช่คนที่เป็นเด็กปีหนึ่งที่ตั้งใจทำงาน แต่เป็นคนที่มีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายแต่กลับใช้เวลากับการใส่ร้ายคนอื่น" คำพูดของสิงห์เหมือนตบหน้าคนฟังฉาดใหญ่ รินยืนอึ้ง มือไม้สั่นด้วยความโกรธจัดที่ถูกหักหน้าต่อหน้าทุกคน พายเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนปกป้องเธอ แววตาของสิงห์ที่มองลงมานั้นไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งนั้น "กลับไปที่กลุ่มของตัวเองซะ" สิงห์หันมาสั่งพายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงนิดเดียว แต่มันกลับทำให้พายใจสั่นไปถึงขั้วหัวใจ "และไม่ต้องกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่นี่... จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีก" สิงห์เดินเบี่ยงตัวออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองรินอีกแม้แต่เสี้ยววินาที ทิ้งให้คนทั้งห้องอยู่ในความสับสนและตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พายยืนนิ่งงัน ความอบอุ่นแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าในวันที่มืดมิดที่สุด จะมีมือของใครคนหนึ่งยื่นออกมาฉุดเธอขึ้นจากเหวได้มั่นคงขนาดนี้ ทว่า... ในขณะที่พายกำลังจะเดินตามกลุ่มเพื่อนออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเธอก็สั่นขึ้นมาเป็นระยะ ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาพายที่เพิ่งจะคลายความกังวลต้องหยุดชะงักกึก มันเป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่เนื้อความในนั้นกลับทำให้เลือดในกายของพายเย็นเฉียบไปถึงกระดูก: *'ดีใจด้วยนะที่ได้พระเอกขี่ม้าขาวมาช่วย... แต่เธอคิดจริงๆ เหรอว่าความลับเรื่องครอบครัวของเธอที่ฉันถืออยู่ในมือน่ะ สิงห์เขาจะรับได้ถ้าเขารู้ความจริงทั้งหมดเข้า? พรุ่งนี้ที่หน้าตึกวิศวะ... เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยนะ พาย'* ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ พายกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความกลัวที่เคยจางหายไปกลับมาเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง และคราวนี้มันดูเหมือนจะเลวร้ายกว่าเดิมหลายเท่า ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยลุ้นไปกับพายในตอนที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ด้วยนะคะ หวังว่าตอนต่อไปทุกคนจะยังอยู่เป็นกำลังใจให้เธอผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้ค่ะ!