ความอึดอัดที่ตามมา

“ถ้าคิดว่าการยืนอยู่ข้างๆ พี่สิงห์มันสวยหรูนัก ก็ลองดูให้ดีๆ นะคะว่าผลลัพธ์ของมันน่ะ... น่าอภิรมย์แค่ไหน” เสียงหวานที่ฟังดูเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งถูกราดลงบนแผลสดของรินดังขึ้นข้างหู พายไม่ได้หันไปมองว่าใครคือเจ้าของประโยคนั้น เธอทำได้เพียงก้มหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงแสดงภาพหลุดจากเพจแอบเม้าท์ของมหาวิทยาลัย มุมภาพที่ถ่ายจากมุมอับใต้บันไดตึกวิศวะเผยให้เห็นจังหวะที่สิงห์เอื้อมมือมาปัดผมให้เธอ สายตาของเขาในภาพดูอ่อนโยนเกินกว่าที่รุ่นพี่เฮดว้ากมาดนิ่งจะยอมให้ใครเห็น และนั่นคือหายนะ พายเม้มริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสคาวของเลือดจางๆ ในปาก เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ แต่บรรยากาศรอบตัวในโรงอาหารคณะอักษรฯ กลับดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาหลายสิบคู่ที่จับจ้องมาทางเธอไม่ได้เป็นสายตาแห่งความชื่นชมอย่างที่เคยเป็นในช่วงแรก แต่มันเต็มไปด้วยความสงสัย การซุบซิบ และการตั้งแง่ “พาย... แกมองหน้าฉันสิ” มินเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเพื่อนสนิทเอาไว้ น้ำเสียงของเพื่อนสาวสั่นเครือเล็กน้อย “อย่าเพิ่งอ่านคอมเมนต์พวกนั้นเลยนะ คนพวกนี้ไม่รู้อะไรเลย พวกเขาแค่เห็นแค่ภาพที่เขาอยากเห็นแล้วก็ตัดสินคนอื่นไปเรื่อย” “แต่ภาพนี้มันจริงนะมิน...” พายเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววสดใสบัดนี้กลับหม่นแสงลง “สิงห์ทำแบบนี้จริงๆ และถ้าคนทั้งมหาลัยเริ่มจับจ้องแบบนี้ สิ่งที่ตามมาคืออะไรล่ะ? ความกดดันของครอบครัวฉัน ความคาดหวังของคณะ... แล้วพี่สิงห์ล่ะ เขาจะโดนหางเลขไปด้วยไหม” ความกลัวที่เคยซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มร่าเริงบัดนี้มันได้ระเบิดออกมาแล้ว เธอไม่ใช่แค่เด็กปีหนึ่งธรรมดาอีกต่อไป เธอคือ 'คนของเฮดว้าก' พื้นที่ส่วนตัวที่เธอเคยมีถูกรุกล้ำด้วยสายตาของคนแปลกหน้าในทุกที่ที่เธอเดินผ่าน “มิน... ฉันว่าฉันไม่ไหวว่ะ” “เดี๋ยวสิพาย!” พายตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็วเกินกว่าที่มินจะรั้งไว้ทัน เธอเดินฝ่าฝูงชนในโรงอาหารที่เริ่มเงียบเสียงลงเมื่อเห็นเธอเดินผ่าน แรงกดดันแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง พายรู้สึกเหมือนมีนับร้อยสายตาที่ทิ่มแทงมาที่แผ่นหลัง เธอพยายามก้าวเท้าให้เร็วที่สุดไปยังทางออก แต่ทันใดนั้น ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็ยืนขวางทางเดินเอาไว้ รินยืนกอดอก ใบหน้าสวยคมฉาบไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เธอมองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด “จะรีบไปไหนล่ะคะน้องพาย?” รินก้าวเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจนน่าเวียนหัว “เห็นยอดไลก์ในเพจหรือยัง? ดูเหมือนว่าคนทั้งมหาลัยจะเริ่ม 'รู้จัก' น้องดีเกินไปแล้วนะ” “หนูไม่เคยต้องการให้ใครรู้จักในแง่นี้ค่ะ” พายตอบเสียงเรียบ แม้ใจจะเต้นรัวด้วยความประหม่า “ความต้องการมันห้ามกันได้ที่ไหน” รินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ “แต่ถ้าเลือกจะยืนตรงนั้น ก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมาให้ได้นะ เพราะต่อจากนี้ ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของน้อง... จะไม่มีคำว่าสงบสุขอีกต่อไป” รินเดินเฉียดไหล่พายไปทิ้งให้ร่างบางยืนสั่นเทาอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความอึดอัดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด พายหลับตาลง พยายามตั้งสติ แต่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือก็ดังไม่หยุดหย่อน เหมือนเสียงปืนกลที่กระหน่ำยิงใส่ความมั่นใจของเธอจนพังทลาย ตกเย็น สิงห์มายืนรอเธออยู่ที่หน้าคณะตามที่เคยสัญญาไว้ แต่บรรยากาศในวันนี้ต่างจากทุกวัน เขาไม่ได้ยืนพิงรถด้วยท่าทีผ่อนคลาย แต่เขากำลังยืนคุยกับกลุ่มรุ่นพี่วิศวะด้วยใบหน้าเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดมุ่นอย่างที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อเขาเห็นพายเดินออกมา สิงห์ก็ขยับตัวก้าวเข้ามาหาทันที ดวงตาคมคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่พายอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเย็นชา แต่มันคือ... ความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ “ไปขึ้นรถ” สิงห์สั่งสั้นๆ แต่ทว่าเสียงของเขากลับดูเหนื่อยล้าผิดปกติ พายก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับอย่างว่าง่าย ความเงียบในรถนั้นช่างน่าอึดอัดจนเธอรู้สึกหายใจไม่ออก สิงห์ขับรถออกจากหน้าคณะโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ จนกระทั่งรถจอดสนิทในมุมมืดของสวนหลังหอพักที่พวกเขาชอบมาหลบพักกันเป็นประจำ “พี่สิงห์...” พายเริ่มก่อน เพราะความเงียบมันกัดกินหัวใจเธอจนทนไม่ไหว สิงห์ถอนหายใจยาวก่อนจะหันมามองเธอ แววตาของเขาที่เคยดุดันกลับอ่อนโยนลงทันทีที่ได้สบตากับเธอ “ขอโทษนะพาย... ที่ทำให้ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” “หนูไม่ได้โกรธค่ะ แต่หนูแค่อึดอัด... เหมือนทุกคนกำลังจับผิดเรา เหมือนความรักของเรามันคือความผิดที่ต้องเอามาประจานให้คนทั้งโลกเห็น” สิงห์เอื้อมมือมากุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสอุ่นๆ ของเขาทำให้ขอบตาพายร้อนผ่าว “พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพาย พี่สัญญ—” ยังไม่ทันที่สิงห์จะพูดจบ เสียงเคาะกระจกรถอย่างแรงก็ดังขึ้น พายสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ สิงห์รีบหันไปมองหน้าต่างฝั่งคนขับ ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นนิ่งเรียบอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ข้างนอก ประตูรถถูกเปิดออกโดยคนนอกที่ไม่ได้ขอก่อน สิงห์ก้าวลงจากรถไปเผชิญหน้ากับบุคคลนั้น พายขยับตามลงไปอย่างลืมตัว และภาพที่เห็นเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอหยุดชะงัก พ่อของสิงห์... ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและทรงอำนาจ ข้างๆ กันคือรินที่ยืนมองมาด้วยสายตาผู้ชนะ และในมือของพ่อสิงห์ คือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนคำสั่งย้ายหรืออะไรบางอย่างที่สิงห์ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นมากที่สุด “สิงห์... แกจะเลือกผู้หญิงคนนี้ หรือแกจะเลือกอนาคตของแกในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของบริษัท” เสียงผู้เป็นพ่อดังก้องในความเงียบยามค่ำคืน พายยืนแข็งทื่อเมื่อเห็นสิงห์ค่อยๆ หันหน้ากลับมามองเธอ สายตาของเขาในตอนนี้... ช่างว่างเปล่าและแตกสลายเหลือเกิน ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจที่มีให้กันเสมอมานะคะ หวังว่าตอนนี้นักอ่านจะยังไม่ทิ้งพายไปไหนนะคะ - ชานมไข่มุกหวานร้อย ค่ะ