รอยร้าวครั้งที่หนึ่ง

“นี่มันหมายความว่ายังไงคะพี่สิงห์...” เสียงของรินดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วห้องสมุดชั้นในสุด เธอไม่ได้ตะโกน แต่ความเรียบเฉยในน้ำเสียงนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่าการแผดเสียง รินวางสมาร์ทโฟนเครื่องหรูลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นภาพถ่ายมุมกว้างที่ดูเหมือนจะถูกแอบถ่ายมา—ภาพของสิงห์ในเสื้อช็อปตัวเก่งกำลังก้มหน้าก้มตาช่วยพายเก็บข้าวของที่ร่วงหล่นอยู่หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเมื่อวานนี้ สิงห์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองภาพนั้นทันที เขายังคงจดจ่ออยู่กับการอ่านตำรากลศาสตร์ของไหล แต่ปลายนิ้วที่แตะขอบหนังสือกลับเกร็งแน่นจนขึ้นข้อขาว “มันก็แค่ภาพถ่าย มุมกล้องมันหลอกตาได้เสมอ” “แต่มันไม่ใช่แค่ภาพเดียวสิงห์” รินเหยียดริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “โซเชียลคณะวิศวะฯ กำลังลุกเป็นไฟ ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘เฮดว้ากผู้เย็นชา’ ที่ใครๆ ก็เข้าไม่ถึง กำลังเดินตามหลังเด็กอักษรฯ ต้อยๆ เหมือนหมาหวงก้าง... คุณคิดว่าความเงียบของคุณจะช่วยปกป้องเด็กคนนั้นได้จริงๆ เหรอคะ?” สิงห์ปิดหนังสือปังใหญ่ เสียงนั้นดังสะท้อนไปตามชั้นวางหนังสือ เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองรินด้วยแววตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ ริน ผมว่าคุณควรเอาเวลาไปจัดการงานกิจกรรมของกลุ่มปีสามให้เสร็จดีกว่าจะมานั่งสอดส่องชีวิตส่วนตัวของคนอื่น” “มันจะเกี่ยวกับฉันหรือเปล่า... คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุด” รินโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าจมูกของชายหนุ่มจนเขานึกอยากจะเบือนหน้าหนี “ถ้าข่าวนี้หลุดไปถึงหูอาจารย์ หรือพวกตัวแสบในรุ่นที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้คุณอยู่ พาย... เด็กนั่นน่ะ จะไม่มีที่ยืนในรั้วมหาวิทยาลัยนี้อีกต่อไป” ทางด้านพายซึ่งแอบฟังบทสนทนาจากมุมอับหลังชั้นหนังสือ เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งกดทับลงบนหน้าอก มือเล็กๆ ของเธอสั่นเทาจนต้องกำชายเสื้อนักศึกษาไว้แน่น *‘ภาพหลุดงั้นเหรอ... ใครกันนะที่ทำเรื่องแบบนี้’* ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อคำขู่ของริน แต่เป็นความรู้สึกผิดที่กำลังกัดกินใจเธอ สิงห์กำลังจะเดือดร้อนเพราะเธอ... คนที่ควรจะอยู่ห่างจากจุดเสี่ยง แต่กลับกลายเป็นตัวดึงดูดปัญหาเข้ามาให้เขาไม่หยุดหย่อน “ฉันไม่ได้แคร์ว่าใครจะคิดยังไง” สิงห์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันรอบตัวเขาแผ่ขยายจนคนข้างๆ ต่างพากันขยับหนี “ถ้าคุณอยากจะปล่อยข่าว ก็เชิญเลย แต่จำไว้ว่า ถ้าเรื่องนี้ทำให้พายเดือดร้อน... ผมเองก็มีวิธีตอบโต้ที่แรงพอจะทำให้ตำแหน่งดาวคณะของคุณสั่นคลอนได้เหมือนกัน” รินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะ “ใจร้ายจังนะคะ... ที่ผ่านมาฉันไม่เคยมีความหมายอะไรกับคุณเลยหรือไง?” สิงห์ไม่ตอบ เขาคว้ากระเป๋าเป้แล้วก้าวเดินออกจากโซนห้องสมุดทันที พายรีบหลบวูบไปหลังชั้นหนังสืออีกฝั่ง หัวใจเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอกเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เดินผ่านไปโดยที่ไม่ทันสังเกตเห็นเธอที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร หลังจากเสียงฝีเท้าของสิงห์จางหายไป พายจึงตัดสินใจเดินออกมา เธอพบมินที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาพอดี “พาย! แกเห็นหรือยัง!” มินรีบดึงแขนเพื่อนสาวให้ไปหลบในมุมลับตาคน “ในเพจ ‘แฉวิศวะฯ’ น่ะ รูปแกกับพี่สิงห์ว่อนไปทั่วเลย แถมยังมีคอมเมนต์แย่ๆ เต็มไปหมด... เขาหาว่าแกเป็นเด็กเส้น อ่อยรุ่นพี่เพื่อให้ได้เข้ากิจกรรมพิเศษ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” พายรับโทรศัพท์จากมินมาดู ภาพที่เห็นทำให้เธอชาวาบไปทั้งตัว ไม่ใช่แค่ภาพที่ห้าง แต่มีภาพที่พวกเขาแอบไปนั่งกินไอศกรีมด้วยกันที่ร้านเล็กๆ หลังมอเมื่ออาทิตย์ก่อนด้วย ทุกอย่างถูกจัดวางเหมือนเป็นนิยายเรื่องหนึ่งที่คนเขียนต้องการให้เธอเป็น ‘นางร้าย’ ในสายตาของคนทั้งคณะ “มันไม่ใช่เรื่องจริงนะมิน...” พายเสียงสั่น “เราแค่... เราแค่...” “ฉันรู้ว่าแกกับเขาไม่ได้มีอะไรเกินเลยแบบนั้น” มินกุมมือเพื่อนสาวไว้แน่น สายตาของมินเต็มไปด้วยความกังวล “แต่คนอื่นไม่คิดแบบนั้น พาย... การเป็นคนของพี่สิงห์น่ะ มันไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก แต่มันคือเรื่องของการเมืองในคณะ ถ้าวันนี้แกไม่จัดการอะไรสักอย่าง พรุ่งนี้ที่คณะอักษรฯ แกอาจจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขแน่ๆ” พายสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เธอไม่ใช่เด็กสาวที่อ่อนแอไปวันๆ อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเธอเลือกที่จะก้าวเข้ามาในโลกของเขา เธอต้องเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้ากับพายุนี้ด้วยตัวเอง “มิน... เย็นนี้พาฉันไปที่ลานเกียร์หน่อยนะ” มินเบิกตากว้าง “แกจะบ้าเหรอ? ตอนนี้คนกำลังจับตาดูอยู่ ถ้าแกโผล่ไปตอนนี้ ก็เหมือนเอาตัวไปให้เขาปาหินใส่น่ะสิ!” “ถ้าฉันไม่ไป พวกเขาก็จะยิ่งได้ใจว่าฉันกลัว” พายเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะหวั่นไหว แต่แววตามุ่งมั่นเริ่มปรากฏชัด “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด และฉันจะไม่ยอมให้ชื่อของพี่สิงห์ต้องมาแปดเปื้อนเพราะความขี้ขลาดของฉัน” เมื่อถึงเวลาเย็น ลานเกียร์ที่เคยคึกคักไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งและปีสามกลับเงียบเชียบผิดปกติ ทุกสายตาจับจ้องมาที่พายที่เดินเข้ามาเพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงซุบซิบที่ดังอื้ออึงเหมือนเสียงผึ้งแตกรัง พายเดินตรงไปที่กลางลาน โดยมีมินเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าวิตก สิงห์ยืนอยู่ตรงนั้น เขาดูตกใจไม่น้อยที่เห็นเธอปรากฏตัวขึ้น ทว่าก่อนที่เขาจะได้ก้าวเข้ามาหา กลุ่มนักศึกษาปีสามกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน หนึ่งในนั้นคือรินที่ยืนกอดอกด้วยรอยยิ้มสมเพช “มาทำอะไรที่นี่เหรอคะน้องพาย?” รินเอ่ยถามด้วยเสียงที่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน “มาหาที่ยืน หรือมาตามหาพี่สิงห์เพื่อเรียกร้องความรับผิดชอบจากรูปพวกนั้นกันแน่?” พายไม่ได้ตอบริน แต่เธอหันไปมองสิงห์ สายตาของเธอสื่อสารความรู้สึกมากมาย ทั้งขอโทษและขอบคุณในคราเดียวกัน เธอรู้ดีว่าสิงห์กำลังจะอ้าปากปกป้องเธอ แต่พายกลับยกมือขึ้นห้ามเขาไว้เบาๆ แล้วหันไปหาฝูงชนที่กำลังรอชมละครฉากใหญ่ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามา ทุกคนต่างหันไปมองตามเสียงนั้น และใบหน้าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ลมหายใจของทุกคนในลานเกียร์แทบหยุดชะงัก อาจารย์ภาควิชาที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยบที่สุดในคณะก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าเรียบเฉย ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีนัยสำคัญ “เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” อาจารย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ทำไมวันนี้ลานเกียร์ถึงดูเหมือนสนามรบมากกว่าสถานที่เรียนรู้อย่างที่มันควรจะเป็น?” ทุกคนเงียบกริบ รินลดมือที่กอดอกลงอย่างเสียอาการ สิงห์ขยับตัวเข้ามาใกล้พายมากขึ้นโดยไม่เกรงสายตาใคร ส่วนพาย... ความรู้สึกประหม่าในตอนแรกกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องภาพหลุด แต่มันคือการเริ่มต้นของบททดสอบที่ใหญ่หลวงที่สุดที่เธอต้องก้าวข้ามผ่านไปให้ได้ “อาจารย์คะ...” รินเริ่มขยับปากจะพูดบางอย่าง แต่สายตาที่อาจารย์เหลือบไปมองทำให้เธอกลืนคำพูดลงคอไปทันที อาจารย์หันมามองพาย ก่อนจะวางซองเอกสารลงบนโต๊ะไม้ตัวกลาง “คุณพาย... มีคนส่งหลักฐานชิ้นใหม่เข้ามาที่โต๊ะทำงานผมเมื่อเช้านี้ มันเกี่ยวกับคุณ... และ ‘คนที่อยู่เบื้องหลัง’ ภาพหลุดพวกนั้นทั้งหมด” พายเบิกตากว้าง เธอไม่ได้เป็นคนเดียวที่มีความลับ... และดูเหมือนว่าคนที่พยายามจะทำลายเธอ จะไม่ได้มีแค่ความลับอย่างเดียวเสียแล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวแรกของความสัมพันธ์นี้ไปพร้อมกันนะคะ ชานมไข่มุกหวานร้อยจะรอรี้ดเดอร์ทุกคนในตอนต่อไปค่ะ