ความอบอุ่นในห้องพัก

“ถ้ายังดื้อดึงไม่ยอมกินยา พายจะถือว่าพี่สิงห์ตั้งใจทำให้พายรู้สึกแย่ที่ดูแลพี่ไม่ดีนะคะ” น้ำเสียงของพายติดจะสั่นเล็กน้อย แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดพอที่จะทำให้ร่างสูงที่นอนพิงหัวเตียงอยู่ชะงักไป ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววดุร้ายและเย็นชาเสมอในฐานะเฮดว้าก บัดนี้กลับดูอ่อนล้าและไร้ทางสู้ ความไข้ที่รุมเร้าทำให้อุณหภูมิร่างกายของสิงห์ร้อนผ่าวจนน่าตกใจ สิงห์มองใบหน้าหวานที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความห่วงใย มือเรียวบางของพายถือช้อนยาที่บรรจุของเหลวสีเข้มไว้เต็มช้อน เธอไม่ได้ถอยหนีแม้เขาจะพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความรำคาญใจ “ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่พักก็น่าจะหาย... พาย กลับไปได้แล้ว” เสียงทุ้มแหบพร่าครางออกมาเบาๆ แม้จะไล่ แต่สายตาที่เขามองเธอกลับไม่ได้ขับไสเลยแม้แต่นิดเดียว “พักยังไงคะ? ห้องพักทั้งห้องเย็นเฉียบเพราะพี่เปิดแอร์จนสุด แถมเหงื่อท่วมตัวแบบนี้ ถ้าพายไม่มาเห็น พี่คงหนาวตายอยู่ในห้องคนเดียวแน่ๆ” พายถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เตียงนอนอีกก้าว “อ้าปากค่ะ อย่าให้พายต้องบังคับ” สิงห์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สะท้อนเงาของเขาอยู่ข้างในนั้น ความอบอุ่นที่พายมอบให้ในวันนี้ต่างจากความใส่ใจจอมปลอมที่คนอื่นเคยยื่นมาให้ มันเป็นความอบอุ่นที่ซื่อตรงจนน่าใจหาย เขาแพ้... แพ้ให้กับความดื้อรั้นของเด็กสาวปีหนึ่งคนนี้อย่างราบคาบ ชายหนุ่มยอมอ้าปากรับยาและดื่มน้ำตามอย่างว่าง่าย พายจัดการเช็ดหน้าเช็ดตัวให้เขาอย่างเบามือ ผ้าขนหนูผืนนุ่มสัมผัสลงบนผิวหน้าคมคาย กลิ่นสบู่จางๆ จากตัวพายทำให้สิงห์รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด เขาหลับตาลงรับสัมผัสนั้นด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ บรรยากาศในห้องพักกว้างขวางของเฮดว้ากหนุ่มเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจของคนสองคนที่ดูเหมือนจะเต้นสอดประสานกันในระยะห่างที่ไม่ควรจะเป็น “พี่สิงห์...” พายเรียกเบาๆ ขณะเปลี่ยนผ้าที่หน้าผากให้เขา “ทำไมถึงชอบทำตัวให้คนอื่นเป็นห่วงนักคะ? ทั้งที่จริงๆ พี่ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ไม่มีความรู้สึกสักหน่อย” สิงห์ลืมตาขึ้นช้าๆ จ้องมองคนตรงหน้า “ฉันไม่มีสิทธิ์อ่อนแอ พาย... คนที่อยู่จุดนี้ ถ้าแสดงความอ่อนแอออกมา ก็เท่ากับเปิดช่องให้คนอื่นเข้ามาทำลาย” “แต่พายไม่ใช่คนอื่นนะคะ” พายแย้งขึ้นทันควัน สบตากับเขาตรงๆ “พายคือคนที่แคร์พี่... แคร์มากพอที่จะไม่ยอมปล่อยให้พี่ทรมานอยู่คนเดียวแบบนี้” คำพูดนั้นราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจของสิงห์ เขายกมือขึ้นคว้าข้อมือของพายไว้แน่น สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอที่พาดอยู่บนหน้าผากเขาสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ สิงห์ดึงเธอเข้ามาใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่รินรดกัน ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตเพื่อนร่วมคณะหรือรุ่นพี่รุ่นน้องเริ่มชัดเจนจนน่าอึดอัด “อย่าพูดให้มีความหวัง ถ้าพายไม่คิดจะรับผิดชอบความรู้สึกของพี่หลังจากนี้” สิงห์กระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชา กลายเป็นความเว้าวอนที่หาดูได้ยาก พายชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัด ความกล้าหาญที่มีเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน “พาย...” “พี่หมายความว่า...” ยังไม่ทันที่สิงห์จะได้พูดจบ ประตูห้องพักที่ควรจะล็อกสนิทกลับส่งเสียงปลดล็อกและถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นตาเป็นอย่างดี “พี่สิงห์คะ รินซื้อข้าวต้มมาให้...!” รินหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพที่เฮดว้ากหนุ่มผู้เย็นชา กำลังกุมข้อมือพายไว้แน่น โดยที่เด็กสาวปีหนึ่งนั่งอยู่บนขอบเตียงในระยะห่างที่อันตรายเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องทันที รินกำถุงอาหารในมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้น ส่วนสิงห์ค่อยๆ ปล่อยมือจากพายด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่ถูกสวมกลับคืนในชั่วพริบตา แต่ทว่า... พายกลับสังเกตเห็นประกายตาบางอย่างที่วูบผ่านไปบนใบหน้าของสิงห์ มันไม่ใช่ความตกใจ แต่มันคือความรู้สึก 'รำคาญ' ที่ถูกขัดจังหวะในช่วงเวลาสำคัญ พายขยับตัวลุกขึ้นยืนห่างออกไป หัวใจเต้นรัวด้วยความประหม่าและความสับสนที่พุ่งพล่านในอก เธอไม่รู้เลยว่าการที่รินเข้ามาในจังหวะนี้ คือเรื่องบังเอิญ... หรือคือการเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำใส่ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นของพวกเขากันแน่ ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พายกับพี่สิงห์มาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ!