เมื่อความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ

"ถ้าพี่จะเงียบขนาดนี้ พี่ก็น่าจะไปพูดกับกำแพงแทนเถอะค่ะ" ฉันเอ่ยออกไปท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องโถงคณะ เสียงของฉันที่สั่นไหวนิดๆ สะท้อนก้องไปมา ความอดทนที่มีต่อกำแพงน้ำแข็งของสิงห์ขาดสะบั้นลงในวินาทีนั้น ฉันไม่ได้ต้องการคำโกหกสวยหรู แต่อย่างน้อย... ในฐานะคนที่เฝ้ามองเขามาตลอด ฉันควรจะได้รับความจริงไม่ใช่สายตาที่ว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้าแบบนี้ สิงห์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นกุมขมับ ร่างสูงใหญ่ที่เคยดูสง่างามในชุดช็อปวิศวะยามนี้กลับดูเปราะบางอย่างประหลาด ใบหน้าคมเข้มซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดบางๆ ผิวแก้มที่เคยเรียบเนียนกลับมีสีแดงระเรื่อผิดปกติ เขาโซเซไปด้านหลังจนแผ่นหลังกระแทกกับโต๊ะไม้ยาว เสียงอึกทึกจากกิจกรรมรับน้องที่อยู่ไกลออกไปดูเหมือนจะเงียบหายไปในโสตประสาทของฉัน เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเขา "พี่สิงห์..." ฉันรีบถลาเข้าไปหาโดยลืมความโกรธเคืองเมื่อครู่ไปจนสิ้น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสต้นแขนของเขา ความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาทำให้ฉันตกใจจนเผลออุทานออกมาเบาๆ ร่างของคนตัวสูงทิ้งตัวลงมาหาฉันโดยอัตโนมัติ น้ำหนักตัวที่โถมเข้ามาทำให้เราทั้งคู่ล้มลงไปนั่งกับพื้นห้องโถงที่เย็นเยียบ "พาย... อย่ามายุ่ง" เสียงแหบพร่าของเขาขาดห้วง เขาพยายามจะผลักฉันออก แต่แรงที่ใช้แทบไม่ต่างจากสัมผัสแผ่วเบาของปีกผีเสื้อ "อย่าดื้อค่ะ" ฉันตวาดกลับ ทั้งที่น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า "ถ้ายังไม่อยากตายตรงนี้ ก็หุบปากแล้วยอมให้พายช่วยเถอะนะคะ" สภาพของสิงห์ในตอนนี้ทำให้ฉันใจหายวาบ เขาไม่ได้แค่เหนื่อยล้า แต่เขากำลัง 'พังทลาย' ความลับที่เขากำลังแบกไว้ดูเหมือนจะกัดกินเขาจากข้างในจนร่างกายทนไม่ไหว ฉันประคองร่างที่ร้อนราวกับไฟของเขาขึ้นมา ก่อนจะตัดสินใจในเสี้ยววินาทีว่าฉันต้องพาเขาไปที่หอพัก... ที่ที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครย่างกรายเข้าไป --- ห้องพักของสิงห์ไม่ได้ดูเหมือนห้องของเฮดว้ากผู้เข้มงวดอย่างที่ทุกคนคิด มันอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่า และความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านออกมาจากมุมห้อง ผมวางร่างของเขาลงบนเตียงกว้าง กลิ่นกายของเขาที่ปะทะจมูกยิ่งทำให้ใจฉันเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ฉันเช็ดตัวให้เขาอย่างเงียบเชียบ ทุกสัมผัสที่ผ่านผิวหนังร้อนจัดของเขาทำให้ฉันใจสั่น สายตาของฉันกวาดมองไปรอบๆ ห้องเพื่อหาที่วางผ้าขนหนู จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ชั้นวางของตรงหัวเตียง กรอบรูปเก่าๆ กรอบหนึ่งวางคว่ำอยู่... ด้วยความอยากรู้อยากเห็นหรือความสะเพร่าก็ไม่ทราบได้ ฉันเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา พลิกดูด้านหน้าแล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้น ในรูปนั้นคือภาพของสิงห์ในวัยเด็กกำลังยิ้มกว้างข้างๆ ผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาคุ้นตาอย่างประหลาด... ริน? ไม่ใช่รินในตอนนี้ แต่เป็นผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายรินจนน่าขนลุก "พาย..." เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นจากบนเตียง ฉันสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำกรอบรูปตกสิงห์ลืมตาขึ้นมองฉัน แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่อีกต่อไป มันเหลือเพียงความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด "พี่ขอโทษ" เขาพึมพำ ก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทามาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น "อย่าถาม... เรื่องในรูปนั่น... ออกไปเถอะพาย ก่อนที่พี่จะทำร้ายหัวใจของเธอไปมากกว่านี้" "พายไม่ไปไหนทั้งนั้น" ฉันกลั้นใจตอบ กดข้อมือเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "พายจะอยู่ตรงนี้ จนกว่าพี่จะพร้อมเล่าทุกอย่างออกมา... ถึงแม้มันจะเจ็บปวดสำหรับเราทั้งคู่ก็ตาม" สิงห์จ้องลึกเข้ามาในตาฉัน ราวกับกำลังพยายามค้นหาความหมายบางอย่างในประโยคนั้น ลมหายใจของเราใกล้กันจนแทบจะเป็นลมหายใจเดียวกัน ความเงียบในห้องดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นจนน่าอึดอัด ในจังหวะที่เขาขยับตัวจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกเสียงดังสนั่น "ฉันบอกแล้วไงสิงห์ว่าอย่าให้ยัยนี่เข้ามา!" รินยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ใบหน้าสวยเฉี่ยวบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบจำไม่ได้ เธอเดินตรงเข้ามาหาเราด้วยท่าทีคุกคาม ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นกรอบรูปในมือฉัน วินาทีนั้นเอง แววตาของรินเปลี่ยนไป เธอแสยะยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขสันหลัง "เธอกล้าดียังไงถึงหยิบของชิ้นนั้นขึ้นมาพาย" รินก้าวเข้ามาใกล้ฉันจนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก "อยากรู้นักใช่ไหมว่าทำไมสิงห์ถึงต้องเย็นชากับโลกใบนี้... ถ้าอยากรู้ความจริงที่เธออาจจะไม่มีวันลืมได้ลงไปตลอดชีวิต ก็ลองฟังคำตอบของคนป่วยตรงหน้าดูสิ... ว่าทำไม 'พี่ชาย' ของเธอถึงต้องกลายเป็น 'คนรัก' ของฉันในแบบที่โลกไม่ยอมรับ!" หัวใจของฉันกระตุกวูบ รอยยิ้มของสิงห์ดูแตกสลายซ้ำสอง ขณะที่มือของเขากำข้อมือฉันแน่นขึ้นจนเจ็บ รินมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ... ปมปริศนาที่ฉันพยายามไขมาตลอดเริ่มก่อตัวเป็นภาพที่ชัดเจนขึ้นอย่างน่ากลัว หวังว่าตอนต่อไปรี้ดจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ เพราะชานมไข่มุกหวานร้อยเตรียมเรื่องราวที่เข้มข้นกว่านี้เอาไว้รอทุกคนแล้วค่ะ!