รอยร้าวในใจสิงห์

“ถ้าจะมองให้ทะลุปรุโปร่งขนาดนั้น ก็ควักหัวใจฉันออกมาดูเลยดีไหมล่ะพาย?” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ไม่ได้ดังมาจากความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่สุมแน่นอยู่ในอก สิงห์กระแทกแก้วโซดาเปล่าลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของห้องชมรมที่เหลือเพียงเราสองคน ฉันชะงักมือที่กำลังถือกระดาษรายชื่อกิจกรรมค้างไว้ ดวงตาคมกริบของรุ่นพี่เฮดว้ากที่ปกติจะดูเย็นชาและดุดัน บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะดับลงเพราะกระแสลมแรง ฉันรู้ว่าตัวเองล้ำเส้น... แต่ความห่วงใยที่เห็นเขานั่งนิ่งจมอยู่กับกองเอกสารตั้งแต่เย็นจนดึกดื่น มันบีบให้ฉันต้องเอ่ยปากถาม “พายแค่เป็นห่วง... พี่สิงห์ไม่ได้นอนมาสองคืนแล้วนะคะ” ฉันตอบเสียงแผ่ว พยายามรักษาจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความประหม่า สิงห์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนาน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาทาบทับลงมาบนตัวฉันเหมือนกำแพงที่ไม่มีวันปีนข้ามได้ กลิ่นน้ำหอมเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เขาแอบไปสูบที่ระเบียงโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่บอกเล่าความเครียดได้ดีกว่าคำพูดใดๆ “ความเป็นห่วงของเด็กปีหนึ่งมันไม่มีความหมายหรอก ถ้าเธอไม่รู้ว่าข้างในนี้มันพังแค่ไหน” เขาชี้นิ้วเข้าที่หน้าอกตัวเอง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างที่เปิดกว้าง มองออกไปสู่ความมืดมิดของลานเกียร์ “อย่าเอาความไร้เดียงสาของเธอมาแตะต้องเรื่องของฉันเลย มันอันตรายเกินไป” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน ฉันมองแผ่นหลังกว้างที่ดูโดดเดี่ยวของเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ อดีตของเขา... เรื่องที่ใครๆ ต่างก็ซุบซิบแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรงๆ เรื่องของผู้หญิงคนนั้น คนที่ทำให้สิงห์กลายเป็นกำแพงน้ำแข็งอย่างทุกวันนี้ “พายอาจจะเด็ก... แต่อย่างน้อยพายก็รู้ว่าการแบกโลกไว้คนเดียวมันหนักแค่ไหน” ฉันตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้ แตะมือลงบนแขนเสื้อช็อปที่แข็งกระด้างนั้นเบาๆ “ถ้ามันหนัก พี่ก็วางมันลงบ้างก็ได้นะคะ ไม่ต้องเป็นเฮดว้ากที่สมบูรณ์แบบตลอดเวลาก็ได้” สิงห์ชะงักไป ร่างกายของเขาเกร็งเขม็งก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง เขาหลับตาแน่น ราวกับกำลังกดทับภาพในอดีตไม่ให้พรั่งพรูออกมา “เธอไม่เข้าใจหรอกพาย...” เสียงเขากลายเป็นเสียงกระซิบที่แหบพร่า “วันนั้นฝนตกหนักเหมือนคืนนี้... ฉันเชื่อใจเธอคนนั้นหมดใจ ฉันเชื่อว่าทุกอย่างที่เธอทำคือความหวังดี จนกระทั่งฉันเห็นเธอเดินกุมมือกับคนอื่นในวันที่ฉันกำลังจะสารภาพรัก... ความรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวตลกมันฆ่าฉันตายทั้งเป็น” ฉันนิ่งอึ้ง หัวใจเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น นี่คือสิ่งที่เขาต้องเผชิญมาตลอดสินะ ความผิดหวังที่กลายเป็นบาดแผลฝังลึก จนเขากลัวที่จะรักใครอีกครั้ง เพราะกลัวว่าจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาใครบางคนซ้ำอีก “แต่พายไม่ใช่เขาคนนั้นนะคะ” ฉันพยายามย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว “พายไม่รู้หรอกว่าพี่เคยเจออะไรมา แต่นั่นคืออดีตที่ผ่านไปแล้ว พี่จะให้คนในอดีตมาตัดสินอนาคตของพี่แบบนี้ตลอดไปเหรอคะ?” สิงห์หันกลับมามองฉัน สายตาของเขาเปลี่ยนไป จากความเย็นชาที่เคยมี กลายเป็นความสับสนที่ซ่อนความอ่อนแอเอาไว้เบื้องลึก เราจ้องตากันนานจนเหมือนโลกหยุดหมุน ความใกล้ชิดในระยะที่ไม่ควรเกินเลยทำให้ลมหายใจของเราประสานกัน เขายกมือขึ้นช้าๆ เหมือนจะเอื้อมมาแตะใบหน้าของฉัน แต่นิ้วของเขากลับหยุดค้างไว้กลางอากาศ ราวกับเขากำลังต่อสู้กับความคิดตัวเองว่าควรจะปล่อยวางหรือผลักไสฉันออกไปให้ไกลที่สุด “อย่าทำแบบนี้... พาย” เขาเตือน แต่เสียงของเขากลับเบาหวิว “ถ้าฉันเริ่มถอยหลังไม่ได้ขึ้นมา เธอจะเป็นคนที่เจ็บที่สุด” “ถ้าต้องเจ็บเพื่อแลกกับการได้เห็นพี่มีความสุข พายก็ยินดีค่ะ” ฉันตอบออกไปโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ว่านั่นอาจเป็นการตอกย้ำความสัมพันธ์ที่ยากจะคาดเดา สิงห์ดูเหมือนจะยอมแพ้กับกำแพงที่ตัวเองสร้างขึ้นมานานนับปี เขาถอนหายใจยาวก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเราจรดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก สัมผัสที่ใกล้ชิดจนหัวใจฉันแทบจะกระดอนออกมานอกอก ความอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในดวงตาของเขามันทำลายทุกมาตรการป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมา แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากทางเดินด้านนอกก็ดังขึ้น ขัดจังหวะห้วงเวลาที่เปราะบางนี้จนแตกกระจาย *ปัง!* ประตูห้องชมรมถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างเพรียวบางของ 'ริน' ยืนหอบหายใจอยู่ตรงกรอบประตู ผมเผ้าของเธอดูยุ่งเหยิงผิดจากมาดคุณหนูผู้เรียบร้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพที่ฉันกับสิงห์กำลังยืนอยู่ใกล้ชิดกันเกินงาม “สิงห์! บอกฉันทีว่านายไม่ได้กำลังจะทำอะไรโง่ๆ อย่างการเปิดใจให้เด็กคนนี้...” รินเว้นวรรคด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง “นายลืมไปแล้วหรือไงว่าเรื่องของ 'แพรวา' จบลงยังไง? ถ้านายคิดจะเริ่มใหม่กับใครสักคน... นายไม่มีสิทธิ์ลืมความผิดพลาดที่นายเคยทำไว้กับฉัน!” สิงห์ผละออกจากฉันทันที แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่าสนิททันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เขามองรินด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง ก่อนจะหันมามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและสับสน “ออกไปข้างนอกก่อน พาย” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความอบอุ่นเมื่อครู่ ฉันมองรินที่ยืนจิกมือกับชายกระโปรงด้วยความโกรธแค้น สลับกับมองสิงห์ที่ดูเหมือนจะแตกสลายลงไปอีกครั้ง เรื่องของ 'แพรวา' คือใคร? และรินเข้ามาเกี่ยวข้องกับความเจ็บปวดในอดีตของเขามากขนาดไหนกันแน่ ในขณะที่ความเงียบงันในห้องบีบคั้นจนแทบขาดใจ สิงห์ก็หยิบกุญแจรถขึ้นมาแล้วเดินผ่านหน้าฉันไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ!