วันหยุดสุดปั่นป่วน

"พาย! ตั้งสติหน่อย ถ้าแกยังยืนตัวแข็งทื่อแบบนี้ เราได้โดนไอ้เงานั่นรวบตัวไปเป็นผีเฝ้าหอแน่!" มินกระชากแขนฉันสุดแรงจนร่างของฉันเซถลาไปกระแทกกับขอบประตูห้องพัก กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาถูกในห้องแทบจะกลบความกลัวในใจฉันจนหมดสิ้น แต่ภาพเงาตะคุ่มที่ระเบียงชั้นสามยังคงฝังแน่นอยู่ในม่านตา ฉันไม่ได้หูฝาด และที่สำคัญ... ฉันมั่นใจว่านั่นไม่ใช่เงาของยามหรือคนทำความสะอาดแน่นอน "มิน... ฉันว่าเรื่องนี้มันไม่ปกติแล้วนะ" ฉันพึมพำ มือสั่นเทาขณะเอื้อมไปล็อคกลอนประตูซ้ำอีกรอบ "ไม่ปกติก็ต้องช่างมันก่อน! วันนี้เรามีนัดไปซื้อของเข้าหอเพิ่ม แล้วฉันก็ไม่อยากจะหมกตัวอยู่แต่ในห้องให้จิตตก" มินตัดบทพลางคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่ง "ออกไปหาอะไรทำกันเถอะ ไปเดินห้างฯ ให้คนเยอะๆ เข้าไว้ เผื่อความซวยจะได้จางลงบ้าง" ... บรรยากาศในห้างสรรพสินค้าช่วงบ่ายคึกคักจนฉันเกือบจะลืมความระแวงเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น เราสองคนเดินเลือกซื้อทั้งน้ำยาซักผ้า ขนมขบเคี้ยว จนรถเข็นเริ่มจะล้นทะลัก มินยังคงบ่นเรื่องโปรโมชั่นลดราคาตามประสาคนช่างเลือก ส่วนฉันทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งๆ พลางกวาดสายตาไปรอบๆ ห้างฯ อย่างไร้จุดหมาย ทว่า... สายตาของฉันก็ต้องชะงักลงเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างในเสื้อเชิ้ตสีเทาที่คุ้นเคย เขากำลังยืนเลือกซื้อแก้วกาแฟอยู่ที่โซนเครื่องครัว ใบหน้าเรียบเฉยที่ไร้อารมณ์นั้นดึงดูดสายตาคนรอบข้างได้เสมอ แม้แต่ในตอนที่เขากำลังตรวจสอบรอยร้าวบนขอบแก้ว สิงห์... รุ่นพี่เฮดว้ากที่พยายามทำตัวให้เย็นชาใส่ฉันทุกครั้งที่เจอหน้า "นั่นมัน... รุ่นพี่สิงห์นี่" มินหยุดเดินทันทีแล้วสะกิดไหล่ฉันยิกๆ "พาย! แกดูสิ นั่นรุ่นพี่สิงห์นะ มาเดินซื้อของคนเดียวเหรอ? หรือว่ามากับริน?" คำว่า 'ริน' ทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความรู้สึกหึงหวงเล็กๆ ผสมกับความสงสัยตีรวนอยู่ในอก ฉันกำลังจะหันหลังกลับ แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป... ดวงตาคมกริบคู่นั้นละสายตาจากแก้วกาแฟแล้วหันมาสบตาฉันพอดี เขาไม่ได้หลบสายตา แต่ก้าวตรงมาทางเราด้วยท่าทางนิ่งสนิท "ซื้อของเยอะขนาดนี้ จะแบกไหวเหรอ" สิงห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างเคย แต่มันกลับทำให้แก้มฉันร้อนผ่าว "ไหวค่ะ รุ่นพี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ" ฉันตอบเสียงแผ่ว พยายามไม่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น "พี่สิงห์คะ มาซื้อของคนเดียวเหรอคะ? แล้วพี่รินล่ะคะ ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?" มินแกล้งหยั่งเชิงด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม สิงห์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะปรายตามองมาที่ฉัน ความเย็นชาในแววตานั้นดูจะจางลงเพียงชั่ววูบจนฉันเกือบจะมองไม่ทัน "ทำไมต้องมากับเขา" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะถือวิสาสะคว้าขวดน้ำยาซักผ้าในรถเข็นเราไปถือไว้เอง "ฉันก็แค่มาซื้อของใช้ส่วนตัว... แล้วนี่ เพิ่งมาจากหอพักใช่ไหม" คำถามสุดท้ายของเขาฟังดูแปลกไป เหมือนเขากำลังสังเกตความผิดปกติบนใบหน้าฉัน "คะ... ค่ะ เพิ่งออกมา" ฉันตอบตะกุกตะกัก "รุ่นพี่ถามทำไมคะ" สิงห์ไม่ได้ตอบทันที เขาวางของลงในรถเข็นของเราแล้วจ้องหน้าฉันนิ่ง "วันนี้อย่าเพิ่งรีบกลับหอ ถ้าไม่มีธุระอะไรด่วน... อยู่หาอะไรกินในห้างฯ ก่อนเถอะ" "หมายความว่ายังไงคะ?" ฉันถามด้วยความสงสัย เขายังไม่ทันได้อธิบายอะไร เสียงเรียกหวานใสก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นรินที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูจงใจจะแสดงความเป็นเจ้าของ เธอเดินตรงมาควงแขนสิงห์อย่างสนิทสนมจนฉันต้องเบนสายตาหนี "สิงห์คะ รินเลือกผ้าปูที่นอนได้แล้ว... อ้าว พาย สวัสดีค่ะ" รินกล่าวทักทายฉันด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นมิตร ทว่าแววตาของเธอกลับไม่ได้ยิ้มตามเลยแม้แต่น้อย "มาซื้อของกับเพื่อนเหรอคะ? แหม... ดูท่าทางพายจะลำบากจังนะคะ รถเข็นเต็มขนาดนี้ สิงห์คะ ปล่อยน้องเขาไปเถอะค่ะ เราไปดูของกันต่อดีกว่า" สิงห์แกะแขนของรินออกอย่างสุภาพแต่เย็นชา "ฉันจะไปส่งน้องเขาก่อน" "สิงห์!" รินอุทานด้วยความไม่พอใจ "ฉันมีธุระต้องคุยกับน้องเขาเรื่องงานกิจกรรมปีหนึ่ง" เขาพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะหันมามองฉัน "ไปเถอะพาย ผมจะพาไปส่งที่รถ" ฉันกับมินมองหน้ากันด้วยความงงงวย แต่ก่อนที่เราจะได้ก้าวเดินตามเขาไป จู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของฉันก็สั่นรัว ฉันหยิบขึ้นมาดูแล้วลมหายใจก็ต้องสะดุด เมื่อเห็นเบอร์แปลกๆ ส่งข้อความสั้นๆ เข้ามา *‘อย่าคิดว่ารอดไปได้... ฉันเห็นนะ ว่าเธอกำลังคุยกับใครอยู่’* มือของฉันเย็นเฉียบจนเผลอทำโทรศัพท์หลุดมือ สิงห์ที่เดินนำหน้าอยู่หันกลับมาเห็นเหตุการณ์พอดี เขาถลาเข้ามาคว้าแขนฉันไว้แน่นก่อนที่ฉันจะทรุดตัวลงกับพื้น "พาย! เป็นอะไรไป!" เสียงเขาร้อนรนจนดูแปลกตา ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสั่นเทา ก่อนจะชี้นิ้วไปทางกลุ่มคนมุงที่อยู่ไม่ไกลนัก ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น ฉันเห็นร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทที่กำลังยืนจ้องมองมาทางเราผ่านช่องว่างระหว่างชั้นวางของ... เขาไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเลยสักนิด และในมือของชายคนนั้น... เขากำลังถือรูปถ่ายใบหนึ่งที่ฉันคุ้นตาเป็นอย่างดี มันคือรูปถ่ายวันรับน้องที่ฉันยืนถ่ายคู่กับสิงห์... แต่ใบหน้าของสิงห์ในรูปถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉานจนยับเยิน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นในตอนนี้ด้วยกันนะคะ ชานมไข่มุกหวานร้อยจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ทันใจแน่นอนค่ะ