ข้อความปริศนา

"คำเตือนของริน... มันหมายความว่ายังไงคะพี่สิงห์?" พายเค้นเสียงถามออกไปหลังจากความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ห้องสมุดคณะวิศวะมานานนับนาที ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริก เธอพยายามมองลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของสิงห์ แต่มันกลับว่างเปล่าและมืดมิดราวกับเหวลึกที่ซ่อนความลับมากมายเอาไว้ สิงห์ไม่ได้ตอบทันที เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้พายรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เขาไม่ได้มองมาที่เธอ แต่มองไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองในยามโพล้เพล้ "มันไม่ใช่เรื่องที่น้องปีหนึ่งอย่างเธอควรรับรู้ พาย... กลับหอไปซะ อย่าได้ถามถึงเรื่องนี้อีก" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แข็งกระด้างเหมือนการออกคำสั่งในฐานะเฮดว้าก แต่มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน กลับฟ้องว่าเขากำลังประคองความรู้สึกที่พังทลายไว้แค่ไหน "ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวกับพาย พายก็มีสิทธิ์รู้ไม่ใช่เหรอคะ?" เธอตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของยาสูบผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจเธอเต้นรัวด้วยความกังวล "พี่สิงห์... ถ้าพี่ต้องการให้พายปลอดภัย พี่ต้องบอกพาย ไม่ใช่ผลักไสพายแบบนี้" สิงห์หันขวับมา สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเจ็บปวดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่หน้ากากเดิมจะถูกสวมกลับลงไปทันที เขาคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองแล้วเดินผ่านหน้าพายไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เธอยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความสงสัยที่ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ ... สองชั่วโมงต่อมา บนเตียงนอนแคบๆ ในหอพักหญิง พายนอนจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิท เธอวนเวียนคิดถึงคำพูดของริน และท่าทีที่สับสนของสิงห์ ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนจับจ้องเธออยู่จากความมืดคอยรบกวนสมาธิไม่หยุดหย่อน *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นในความเงียบ ทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยหัวใจที่เต้นรัว ชื่อผู้ส่งทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก **[Singha.Eng: พรุ่งนี้มีควิซวิชาแคลคูลัส 2 ตอนบ่ายโมง อย่าลืมทบทวนเรื่องการอินทิเกรตสามชั้นล่ะ ถ้าทำไม่ได้ ก็เตรียมตัวรับชะตากรรมในฐานะปีหนึ่งที่สอบตกซ้ำซากได้เลย]** พายจ้องมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาบางๆ ทั้งน้ำตา ความอบอุ่นที่แฝงมากับความปากร้ายของเขามันทำให้เธอรู้ว่า เขายังไม่ทิ้งเธอไปไหน แม้เรื่องราวเบื้องหลังจะมืดมนเพียงใด *พาย: รับทราบค่ะรุ่นพี่ แต่ถ้าหนูทำไม่ได้จริงๆ พี่สิงห์จะมาติวให้ไหมคะ?* เธอกดส่งไปด้วยความกล้าบ้าบิ่น ลมหายใจกลั้นไว้ด้วยความตื่นเต้น สิงห์ตอบกลับมาทันทีราวกับเขากำลังถือโทรศัพท์รออยู่เหมือนกัน **[Singha.Eng: มั่นใจในสมองตัวเองหน่อยพาย ถ้าพรุ่งนี้เช้าเห็นหน้าเธอที่โรงอาหารคณะวิศวะตอนเจ็ดโมงครึ่ง ฉันอาจจะพิจารณาดูอีกที]** หัวใจของพายเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความหมายระหว่างบรรทัดนั้นชัดเจนเหลือเกิน เขาไม่ได้แค่สั่งให้เธอไปหา แต่เขากำลัง 'เปิดโอกาส' ให้เธอได้เข้าไปอยู่ในพื้นที่ของเขา แต่ในขณะที่พายกำลังพิมพ์ตอบกลับ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ต้องชะงักค้าง เมื่อมีข้อความใหม่เด้งเข้ามาจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย **[Unknown: อย่าคิดว่าความใจดีของมันจะปกป้องเธอได้... พาย การที่สิงห์เข้าหาเธอ มันไม่ได้เป็นเพราะความรัก แต่มันเป็นเพราะเธอคือ 'เบี้ย' ที่มันเลือกไว้เป็นโล่กันกระสุนให้ตัวเองต่างหาก]** พายอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา นิ้วมือที่พิมพ์ข้อความตอบสิงห์สั่นเทาจนเผลอกดลบ พลันมีเสียงเคาะหน้าต่างห้องพักดังขึ้นท่ามกลางลมพายุที่เริ่มโหมกระหน่ำในยามค่ำคืน พายค่อยๆ หันไปทางเสียงนั้นอย่างช้าๆ หลังผ้าม่านที่ปิดสนิท เธอเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนยืนนิ่งอยู่บนระเบียงชั้นสามของหอพัก... ซึ่งไม่มีทางที่ใครจะขึ้นมาได้หากไม่มีความตั้งใจจะทำร้ายกัน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซ่อนเงื่อนในครั้งนี้ไปพร้อมกับชานมไข่มุกหวานร้อยนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ!