ติวสอบกับรุ่นพี่

“ถ้าพี่สิงห์ไม่ได้เป็นคนนัดพายไป... แล้วคนที่สวมเสื้อช็อปตัวนั้น คือใครกันคะ?” คำถามของพายลอยคว้างอยู่ในห้องสมุดเงียบเชียบ แววตาของเธอสั่นระริกขณะจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของรุ่นพี่วิศวะตรงหน้า สิงห์ไม่ได้ตอบทันที เขายังคงก้มหน้าฝนดินสอลงบนสมุดโน้ตปกสีน้ำเงินเล่มหนา เสียง ‘แกรก...แกรก’ ของไส้ดินสอที่เสียดสีกับกระดาษฟังดูบาดหูพายในจังหวะนี้เหลือเกิน เขาวางดินสอลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเด็กปีหนึ่งที่กำลังสับสน “เรื่องคนนั้นเดี๋ยวพี่จัดการเอง หน้าที่ของเธอตอนนี้คือ ‘สอบวิชาพื้นฐานให้ผ่าน’ ไม่ใช่มานั่งสืบเรื่องคนอื่น พาย... ตั้งใจฟังที่พี่อธิบายข้อนี้หรือยัง” น้ำเสียงราบเรียบของเขาทำเอาพายเม้มปากแน่น ความน้อยเนื้อต่ำใจพุ่งขึ้นมาจุกอก เธออุตส่าห์แบกความกังวลใจมาหาเขา แต่เขากลับเย็นชาใส่เหมือนทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องเล่นๆ พายผลักสมุดเลขาคณิตในมือออกห่างเล็กน้อย “พายไม่มีสมาธิหรอกค่ะ ถ้าพี่สิงห์ยังทำเหมือนพายเป็นคนนอกแบบนี้” “คนนอก?” สิงห์ทวนคำ นิ้วยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ผสมกับกลิ่นฟิวส์แอมป์และคราบน้ำมันเครื่องอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา “ถ้าเป็นคนนอก พี่คงไม่สละเวลาที่ควรจะได้พักผ่อน มานั่งติวแคลคูลัสให้เธอถึงสามชั่วโมงแบบนี้หรอกนะ” พายนิ่งอึ้ง หัวใจที่เต้นรัวด้วยความน้อยใจเปลี่ยนเป็นความร้อนผ่าวที่ใบหน้าทันที เธอรู้ว่าเขามีงานรัดตัว ทั้งหน้าที่เฮดว้ากและโปรเจกต์ปีสามที่หนักหนาสาหัส การที่เขายอมมานั่งกางชีทสรุปตรงหน้าเธอแบบนี้ มันคือการแสดงออกที่มากกว่าคำพูดเสมอ “ขอโทษค่ะ...” พายพึมพำ ก้มหน้าหลบสายตาที่เริ่มทำให้เธอเขินอายจนไปไม่เป็น “อย่าขอโทษบ่อย พายไม่ได้ทำอะไรผิด” สิงห์หยิบปากกาสีน้ำเงินขึ้นมา แล้วลากเส้นประกอบลงบนชีทอย่างชำนาญ “ดูตรงนี้นะ ถ้าเธอไม่เข้าใจฟังก์ชันตรงนี้ ลำดับถัดไปก็จะพังหมด เหมือนกับความรู้สึกที่มันซ้อนทับกันนั่นแหละ ถ้าจัดลำดับความสำคัญผิด... สุดท้ายคนที่จะเจ็บที่สุดก็คือตัวเธอเอง” คำพูดแฝงนัยของเขาทำให้พายชะงัก เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้า สิงห์ในมุมนี้ไม่ได้ดูดุดันเหมือนตอนคุมรับน้อง แต่เขากลับดู ‘เป็นผู้ใหญ่’ จนน่าใจหาย เขากำลังพยายามสอนบทเรียนชีวิตให้เธอผ่านวิชาเลขอย่างนั้นหรือ? เวลาล่วงเลยไปจนแสงแดดยามบ่ายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทองทาบผ่านหน้าต่างห้องสมุด บรรยากาศเงียบสงบทำให้เสียงลมหายใจของคนสองคนดูชัดเจนขึ้น พายเริ่มคลายความกังวลลงเมื่อได้เห็นความเอาใจใส่ในรายละเอียดของสิงห์ เขาไม่ได้แค่สอนให้เธอจำสูตร แต่เขาสอนให้เธอมองเห็น ‘ตรรกะ’ ของมัน “เข้าใจแล้วค่ะ!” พายอุทานเบาๆ เมื่อแก้โจทย์ข้อสุดท้ายสำเร็จ เธอยิ้มกว้างจนตาหยี ซึ่งนั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่สิงห์ละสายตาจากตำรามามองเธอพอดี รอยยิ้มที่หาได้ยากบนใบหน้าของเฮดว้ากวิศวะปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ แต่มันก็ทำเอาพายหัวใจกระตุก “เก่งมาก” สิงห์เอื้อมมือมาขยี้ผมเธอเบาๆ ก่อนจะชะงักเหมือนรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เขารีบชักมือกลับแล้วกระแอมเบาๆ “เลิกเรียนแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ พี่หิวจนจะกินหนังสือเล่มนี้เข้าไปแล้ว” พายหัวเราะร่า เธอเก็บของลงกระเป๋าด้วยความรู้สึกที่เบาหวิวราวกับก้อนเมฆ ความสับสนเรื่องบุคคลลึกลับที่สวมเสื้อช็อปของสิงห์ดูเหมือนจะถูกปัดตกไปชั่วขณะ แต่ทว่า... ความสุขนั้นกลับอยู่กับเธอได้ไม่นาน เมื่อทั้งคู่ก้าวเดินออกมาจากห้องสมุดเพื่อจะไปยังโรงอาหาร เสียงเรียกที่คุ้นหูและทำเอาบรรยากาศรอบข้างดูขุ่นมัวขึ้นมาทันทีก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “พี่สิงห์คะ!” รินเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ ในมือถือกล่องข้าวที่ดูหรูหรา เธอหยุดยืนตรงหน้าสิงห์โดยไม่สนใจพายที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยแม้แต่น้อย “รินเอาของว่างมาให้ค่ะ เห็นว่าวันนี้พี่ต้องติวหนังสือให้เด็กปีหนึ่งคงจะเหนื่อย... อ้อ พายด้วยเหรอจ๊ะ ดีจังนะที่ได้ติวกับพี่สิงห์น่ะ เพราะปกติเขาไม่ค่อยเสียเวลาทำอะไรแบบนี้ให้ใครหรอกนะ” น้ำเสียงของรินฟังดูนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยเข็มที่เคลือบน้ำตาล พายกำสายกระเป๋าสะพายแน่น รู้สึกถึงแรงบีบในอกที่เกิดขึ้นอีกครั้ง สิงห์ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธกล่องข้าวในมือริน เขานิ่งเงียบราวกับรูปปั้น “ขอบใจ แต่ฉันมีธุระต้องไปทำต่อกับพาย” สิงห์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาแบบที่เขาใช้ปฏิเสธทุกคนเสมอ รินยิ้มบางๆ สายตาของเธอเหลือบมามองพายอย่างมีเลศนัย ก่อนจะกระซิบข้างหูสิงห์เบาๆ แต่ดังพอให้พายได้ยิน “พี่สิงห์... ลืมเรื่องที่ ‘เขา’ ฝากเตือนไว้แล้วหรือคะ? ถ้าไม่อยากให้เรื่องวันนั้นบานปลาย พายควรจะอยู่ห่างจากพี่ให้มากที่สุดนะ” สิงห์ชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างสูงใหญ่ของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีจนพายสังเกตเห็น พายมองสลับระหว่างใบหน้าของรินที่ยิ้มกริ่มกับแผ่นหลังของสิงห์ที่เริ่มตึงเครียด ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของสิงห์ก็สั่นรัว เขาหยิบขึ้นมาดู สายตาเขาวูบไหวราวกับพบความจริงบางอย่างที่ไม่คาดคิด เขาหันมามองพายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาใจดีเหมือนตอนสอนเลข แต่มันคือสายตาของคนที่เพิ่งตระหนักว่า ‘ความปลอดภัย’ ของพายกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย “พาย...” สิงห์เอ่ยเสียงต่ำจนน่ากลัว “กลับหอพักทันที อย่าแวะที่ไหน และที่สำคัญ... อย่าเชื่อข้อความใดๆ ที่ส่งมาจากเบอร์แปลกๆ ในคืนนี้เด็ดขาด!” ก่อนที่พายจะทันได้ถามอะไร มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมาบ้าง หน้าจอแสดงชื่อผู้ส่งที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม... มันเป็นข้อความจากเบอร์ของสิงห์ แต่เนื้อหาข้างในนั้นกลับเขียนว่า: *‘อย่าไปกับมัน พาย... มันไม่ใช่คนเดียวกับที่เธอเห็นในห้องสมุดหรอก!’* ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 22 นี้ด้วยนะคะ!