ระยะห่างที่ใกล้เข้ามา

“พี่สิงห์คะ... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?” พายเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดส่วนตัวที่คั่นด้วยตู้หนังสือสูงตระหง่าน แสงไฟสีส้มสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าเรียบเฉยของรุ่นพี่หนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พายวางโทรศัพท์เครื่องบางลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นข้อความปริศนาที่ทำให้ความรู้สึกของเธอตีรวนจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ สิงห์ไม่ได้ละสายตาจากหนังสือเล่มหนาในมือ เขาเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ปิดมันลงช้าๆ จังหวะการเคลื่อนไหวที่เนิบนาบนั้นชวนให้อึดอัดเสียจนพายอยากจะแทรกแผ่นดินหนี “เธออ่านมันแล้วสินะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่มีความตกใจเจือปน ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าข้อความนั้นจะไปถึงมือเธอเมื่อไหร่ “ถ้าพี่รู้อยู่แล้ว ทำไมพี่ไม่พูดล่ะคะ? ใครกันที่ส่งข้อความนี้มา แล้วคนที่พี่พูดถึง... เขาคือใคร?” พายโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความหนักแน่นไว้ได้ เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำการติวหนังสือวิชาแคลคูลัสอย่างที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกอีกต่อไปแล้ว สิงห์ถอนหายใจแผ่วเบา เขาขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นจนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขา นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนยากจะอ่านออก “พาย... โลกของวิศวะที่เธอมองเห็นมันแค่เปลือกนอก” เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “คนบางคนในห้องสมุดที่เธอเห็น เขาอาจจะดูสุภาพ อ่อนโยน และพร้อมจะยื่นมือมาช่วยเธอเสมอในวันที่เธออ่อนแอ แต่พาย... บางครั้งความหวังดีที่ไม่มีที่มาที่ไป ก็เป็นกับดักที่น่ากลัวที่สุด” “พี่กำลังจะบอกว่าพี่เตือนหนูด้วยความหวังดีงั้นเหรอคะ?” พายถามกลับพลางกัดริมฝีปากแน่น “ฉันไม่ได้มาเพื่อเตือน แต่ฉันมาเพื่อปกป้อง” สิงห์เว้นจังหวะ “และถ้าเธออยากรู้ว่า ‘เขา’ คนนั้นเป็นใคร ก็ลองมองไปที่ประตูทางเข้าห้องสมุดตอนนี้สิ” พายชะงัก เธอหมุนตัวกลับไปมองยังบานประตูไม้สีเข้มที่ปิดสนิทอยู่เบื้องหลัง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่แสนจะคุ้นเคย จังหวะที่เธอเคยได้ยินตอนที่คนคนหนึ่งส่งสัญญาณว่าเขามาถึงแล้ว... *พี่ธันวา* หัวใจของพายเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอหันกลับมามองสิงห์ที่ตอนนี้แววตาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาอย่างชัดเจน เขาคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ แต่หนักแน่นราวกับต้องการดึงสติให้เธออยู่กับความเป็นจริง “ถ้าเธอเดินออกไปหาเขาตอนนี้ สถานะของเราจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิม” สิงห์พูดประโยคที่ทำให้พายรู้สึกเหมือนหยุดหายใจ “เธอจะเชื่อใจรุ่นพี่ที่สอนแคลคูลัสให้เธออย่างอดทนด้วยความเย็นชา... หรือจะเลือกเดินไปหาคนที่เธอคิดว่าคือ ‘ความอบอุ่น’ ในยามที่เธอโดดเดี่ยว?” บรรยากาศในห้องสมุดกดดันจนเหมือนอากาศหายไปหมดสิ้น พายมองมือของสิงห์ที่เกาะกุมข้อมือเธอไว้ ก่อนจะมองไปที่ประตูบานนั้นอีกครั้ง ความสับสนตีกันยุ่งเหยิงในหัวของเธอ ความรักที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวเป็นความพิเศษระหว่างเธอกับสิงห์กำลังถูกทดสอบด้วยความลับที่สั่นคลอนความเชื่อใจ “พาย... อย่าไป” สิงห์เอ่ยคำเดิมซ้ำ แต่ครั้งนี้เสียงของเขาสั่นไหวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่คำสั่งของเฮดว้ากที่ชอบบงการ แต่เป็นคำขอร้องของใครบางคนที่กำลังกลัวการสูญเสีย พายตัดสินใจทำสิ่งที่คาดไม่ถึง เธอไม่ได้สะบัดมือออก แต่เธอกลับพลิกฝ่ามือขึ้นแล้วกุมมือหนาของสิงห์ไว้แน่นแทน “ถ้าพี่อยากให้หนูอยู่... พี่ต้องบอกความจริงทั้งหมดกับหนู เดี๋ยวนี้ค่ะ” สิงห์เงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือที่กุมมือเธอยังคงไม่ปล่อยออก เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอแล้วโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหู “ความจริงก็คือ... คนที่ส่งข้อความหาเธอเมื่อกี้ ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนเลย” เขากระซิบเสียงพร่า “แต่เป็นฉันเอง... เพราะในโทรศัพท์ของเธอมันมีโปรแกรมติดตามที่ ‘ใครบางคน’ ติดตั้งไว้ และฉันเพิ่งจะแฮ็กมันเพื่อส่งข้อความเตือนเธอก่อนที่เขาจะรู้ตัว” พายเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อเธอมองไปที่ประตูอีกครั้ง บานประตูนั้นก็ค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของธันวาที่ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น แต่สิ่งที่ทำให้พายต้องหยุดหายใจคือ... ในมือของธันวา มีวัตถุโลหะชิ้นเล็กๆ ที่เปล่งประกายประหลาด และเขากำลังก้าวเข้ามาในห้องด้วยแววตาที่ไม่ได้มีความใจดีอย่างที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ ชานมไข่มุกหวานร้อยจะรอพบทุกคนในตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นค่ะ