ความขี้หึงที่ซ่อนไม่มิด

"ถ้าคิดว่ากุญแจห้องนี้จะช่วยให้พี่ทำอะไรพายได้ตามใจชอบ ก็เชิญพยายามต่อไปนะคะ... แต่บอกไว้ก่อนว่าพายไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนให้กับความใจร้ายของพี่ธันง่ายๆ" เสียงของพายสั่นพร่า แม้จะพยายามดัดให้ดูแข็งกร้าวเพียงใดก็ตาม เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบขณะจ้องมองโลหะในมือธันวา—กุญแจสำรองที่เขาขโมยมาตอนไหนไม่มีใครทราบ ธันวาหยุดก้าวเดิน เขาวางกุญแจลงบนโต๊ะไม้ข้างตัว เสียงโลหะกระทบพื้นผิวไม้ดังกังวานในความเงียบที่กดดัน เขาหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบจ้องมองพายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "พี่ไม่ได้อยากทำร้ายพายหรอกนะ... แต่คนบางคนก็ดื้อด้านเกินไปจนต้องมีวิธีจัดการที่พิเศษหน่อย" ทว่า ก่อนที่บรรยากาศในห้องจะตึงเครียดไปมากกว่านั้น ประตูห้องพักกิจกรรมที่ถูกปิดไม่สนิทกลับถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจนบานประตูตีกับผนังเสียงดังปัง! "ทำอะไรอยู่ครับ?" น้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุกแทรกผ่านเข้ามาในห้อง สิงห์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยดูน่าเกรงขามกว่าทุกวัน นัยน์ตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปที่พาย แต่จับจ้องเขม็งไปที่ธันวาที่ยืนอยู่ห่างจากพายไม่ถึงสองช่วงตัว พายสะดุ้งสุดตัว เธอรีบวิ่งหลบไปอยู่ข้างหลังสิงห์โดยสัญชาตญาณ มือเล็กสั่นระริกคว้าชายเสื้อช็อปของเขาไว้แน่น กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวสิงห์ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างประหลาด สิงห์ไม่หันมามองพาย แต่เขารับรู้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ มือหนาของเขาเลื่อนไปแตะมือที่สั่นเทาของพายเบาๆ ก่อนจะผละออกแล้วเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับธันวา ความสูงไล่เลี่ยกันทำให้บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะมีกระแสไฟฟ้าสถิตพุ่งปะทะกัน "ผมถามว่า ทำอะไรอยู่?" สิงห์ย้ำคำเดิม น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดดันจนคนฟังรู้สึกหายใจไม่ออก "ก็แค่จะมาคุยธุระส่วนตัว" ธันวาไหวไหล่ แววตาที่เคยมุ่งร้ายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความยียวน "พายเขาเป็นคนอัธยาศัยดี ใครๆ ก็อยากคุยด้วย... ไม่แปลกใช่ไหมครับเฮดว้าก?" "อัธยาศัยดีน่ะใช่ แต่ถ้าคนคุยด้วยมีเจตนาไม่ซื่อ... ก็ควรเว้นระยะห่างบ้าง" สิงห์ปรายตามองวัตถุโลหะบนโต๊ะ "กุญแจห้องนี้พายเคยบอกผมว่าทำหายไปนานแล้ว ไม่นึกว่าจะมาอยู่ในมือพี่ธันวาได้" สิงห์ก้าวเข้าไปหาอีกก้าว ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้เห็นความขุ่นมัวในแววตาของเขาอย่างชัดเจน พายมองแผ่นหลังกว้างของสิงห์ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอไม่เคยเห็นสิงห์หึงหวงใครแบบออกนอกหน้าขนาดนี้มาก่อน ความเย็นชาที่เขาเคยใช้เป็นเกราะกำบังดูเหมือนจะหลอมละลายกลายเป็นความเดือดดาลที่ซ่อนไม่มิด "มันเป็นเรื่องของผมกับพาย" ธันวาตอบโต้ สายตาเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "ไม่ใช่เรื่องของพี่" สิงห์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเฉียบคมเหมือนใบมีด "เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... พายอยู่ในความดูแลของผม ถ้ามีใครพยายามจะรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเธอด้วยวิธีการสกปรกแบบนี้ ผมคงต้องขอจัดการในฐานะรุ่นพี่ที่ไม่ค่อยใจดีเท่าไหร่นัก" "พาย ไปรอข้างนอก" สิงห์สั่งเสียงเรียบ โดยไม่หันมามองเธอ พายลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดของสิงห์ เธอจึงพยักหน้าและรีบเดินเลี่ยงออกไปข้างนอก แม้เธอจะพยายามแง้มประตูทิ้งไว้เพื่อฟังเหตุการณ์ แต่สิงห์กลับเหลือบมองและปิดประตูลงเบาๆ ด้วยท่าทางที่เด็ดขาด ข้างนอกห้องพักนั้นเงียบเหงา พายยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมระเบียง หัวใจยังคงเต้นแรง ความรู้สึกหึงหวงของสิงห์เมื่อครู่ทำให้เธอทั้งตกใจและใจสั่นในเวลาเดียวกัน มันไม่ใช่แค่การปกป้องแบบรุ่นพี่กับรุ่นน้อง แต่มันคือการประกาศอาณาเขต... ความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่เธอเคยได้รับ ห้านาทีผ่านไปอย่างยาวนาน ก่อนที่ประตูจะเปิดออกอีกครั้ง สิงห์เดินออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่ารอยแดงช้ำที่มุมปากของเขาทำให้พายเบิกตากว้าง "พี่สิงห์! พี่ไปชกเขามาเหรอคะ?" เธอรีบพุ่งเข้าไปหา หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมาจะซับเลือดที่มุมปากให้เขา สิงห์จับข้อมือเธอไว้เบาๆ เขาไม่ได้หลบ แต่กลับมองลึกเข้าไปในตาเธอด้วยสายตาที่อ่อนลงเหลือเพียงความอัดอั้น "พาย... ต่อไปนี้ถ้าพี่คนนั้นเข้ามาใกล้เกินไป อย่าเพิ่งรับปากอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม?" "ทำไมล่ะคะ... พี่หึงเหรอ?" พายแกล้งถาม หยอกเย้าเพื่อบรรเทาบรรยากาศที่ตึงเครียด สิงห์นิ่งไปชั่วครู่ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดหน้าผากมนก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาว "ใช่... พี่หึง และพี่ก็ไม่ชอบที่ต้องมาเห็นพายยืนตัวสั่นอยู่กับผู้ชายคนอื่นด้วย" คำสารภาพนั้นชัดเจนจนพายรู้สึกได้ว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าว แต่ความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของสิงห์สั่นรัว เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ราวกับพายุที่กำลังจะก่อตัว "เกิดอะไรขึ้นคะ?" พายถามด้วยน้ำเสียงกังวล สิงห์มองหน้าพายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาเก็บโทรศัพท์ลงแล้วคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "มีคนแอบถ่ายรูปตอนที่เราอยู่ด้วยกันในห้องเมื่อกี้... และตอนนี้มันถูกส่งไปให้รินดูแล้ว พาย... คืนนี้คงจะไม่ง่ายอย่างที่คิดแล้วล่ะ" ยังไม่ทันที่พายจะได้ซักถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินฝั่งบันไดหนีไฟ แสงไฟฉายส่องกราดเข้ามาในทางเดินมืดๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคยอย่างรินดังขึ้น "เจอตัวแล้วสินะ... ความลับของรุ่นพี่วิศวะกับเด็กอักษรฯ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าเรื่องราวของพายและสิงห์จะทำให้ทุกคนใจเต้นแรงไปด้วยกันค่ะ